Mε την ευκαιρια της “προσληψης” Παπαδημου

…ας θυμηθουμε κι ενα βιντεακι του Δημοσιογραφου Κωστα Βαξεβανη που αναφερεται στην Τραπεζα της Ελλαδας οπου εκανε “λαμπρη” καριερα ο δοτός πρωθυπουργος λουκας παπαδημος.

 

 

ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ: ΣΕ ΠΟΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΒΑΣΗ;

(ΠΗΓΗ)

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΓΕΝΙΚΟ ΑΝΤΙΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΜΕΤΩΠΟ!

Η υπόθεση της συμπαράταξης της Αριστεράς είναι μέγα ζητούμενο και αδήριτη ανάγκη στους καιρούς μας.

Δεν μπορούμε, όμως, να μιλάμε για συμπαράταξη της Αριστεράς χωρίς να αποσαφηνίζουμε το προγραμματικό περιεχόμενό της!

Η συμπαράταξη της Αριστεράς δεν θα γίνει απλώς και μόνο για τη συμπαράταξη ή για να αθροιστούν οι δυνάμεις της Αριστεράς, αλλά για να δοθεί διέξοδος και προοδευτική σοσιαλιστική προοπτική για τη χώρα.

Μπορούμε, άραγε, να μιλάμε για συμπαράταξη της Αριστεράς με όρους αντιμνημονιακού μετώπου, όπου ο κοινός παρονομαστής της συμπόρευσης θα είναι η ακύρωση, υποτίθεται, του μνημονίου;

Φτάνει αυτό;

Αρκεί ένα αντιμνημονιακό μέτωπο;

Η πάλη κατά του μνημονίου δεν λέει απολύτως τίποτα χωρίς μια συνεκτική, εναλλακτική απάντηση στο πρόβλημα του χρέους!

Διότι το μνημόνιο δεν έπεσε από τον ουρανό αλλά ήρθε ως απόρροια της βούλησης των κυρίαρχων κύκλων να βρίσκουν πόρους για να αποπληρώνουν το χρέος.

Τέτοιοι πόροι μόνο με τη χρηματοδότηση της τρόικας θα μπορούσαν να βρεθούν!

Αν δεν θέλουμε την τρόικα και το μνημόνιο, τότε πρέπει να αρνηθούμε τη χρηματοδότηση της τρόικας.

Αυτό σημαίνει διακοπή αποπληρωμής του χρέους (στάση πληρωμών), η οποία έχει ως αναγκαίο και απαραίτητο συμπλήρωμα την εφαρμογή μιας εθνικής νομισματικής πολιτικής για τη χρηματοδότηση του κράτους και της οικονομίας και επομένως την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Χωρίς ισχυρή βούληση για στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ η πάλη κατά του μνημονίου είναι απλή δημαγωγία. 

Πολύ περισσότερο αν δυνάμεις που συμμετέχουν στο αντιμνημονιακό μέτωπο θεωρούν τη στάση πληρωμών όσο και την έξοδο από το ευρώ, καταστροφή.

Ανάλογες παρατηρήσεις μπορούν να γίνουν για το αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο, εφόσον δεν περιλαμβάνει εναλλακτική απάντηση στο χρέος και δεν έχει σοσιαλιστική κατεύθυνση και ορίζοντα.

Διότι, η απάντηση στο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό δεν είναι ένας καπιταλισμός με ”αναπτυγμένο κοινωνικό κράτος”.

Και αυτό για πάρα πολλούς λόγους αλλά και γιατί ένας τέτοιος καπιταλισμός, αν υπάρξει, δεν έχει προοπτική, παρά μόνο ως προσωρινή σπασμωδική απάντηση στην πρόκληση και το δίλημμα του σοσιαλισμού.

Οι γενικές αντιμνημονιακές επιλογές μπορεί, ίσως, να έχουν αξία μόνο και μόνο για να συμπεριλαμβάνουν ένα ετερόκλητο μείγμα πολιτικών δυνάμεων αλλά δεν έχουν προοπτική για τη χώρα, χωρίς το απαραίτητο και αξιόπιστο προγραμματικό βάθος.

Η συμπαράταξη της Αριστεράς είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για να καταναλώνεται χωρίς περιεχόμενο, μόνο για επικοινωνιακές στοχεύσεις!

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ “ΑΡΙΣΤΕΡΟ” ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΟ!

(απο εδω)

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΑΠΟ ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ, ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ, “ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΩΝ”!

ΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Εν μέσω αναζωπύρωσης της καπιταλιστικής κρίσης, αντί ορισμένες δυνάμεις της Αριστεράς να συγκλίνουν και να ριζοσπαστικοποιούνται, αναδιπλώνονται!

Η αναδίπλωση έχει δύο όψεις! 

Η πρώτη συνδέεται με μια γενικόλογη, ιδεολογίζουσα και αμφίβολου βάθους καταγγελία του συστήματος, χωρίς επίκαιρα μέτωπα για την ανατροπή του!

Η δεύτερη αφορά μια αγκίστρωση στο λεγόμενο ”αριστερό ευρωπαϊσμό”, που όσο η ευρωζώνη και η ΕΕ αντιδραστικοποιούνται τόσο γίνεται βαθύτερη και σχεδόν φαιδρή!

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα των πολυδιαφημισμένων “ευρωομολόγων” ως φαρμάκου για την κρίση στην Ελλάδα, την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Γύρω από την ανάγκη έκδοσης ευρωομολόγων υπάρχει το τελευταίο διάστημα μια εντυπωσιακή σύγκλιση ανάμεσα στον Α. Σαμαρά, το Γ. Παπανδρέου και τμήματα της Αριστεράς!

Γενικότερα, η ιδέα των ευρωομολόγων κυκλοφορεί πολύ το τελευταίο διάστημα ανάμεσα σε κύκλους του ευρωπαϊκού κατεστημένου, συνδέεται στενά με ένα δρόμο πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ και θεωρείται απάντηση στα σημερινά κρισιακά προβλήματα του χρέους.

Υπάρχει κόκκος αλήθειας σε αυτές τις απόψεις;

Διαφέρουν οι θέσεις της λεγόμενης “ευρωπαϊκής αριστεράς” από κατεστημένες θέσεις για το ευρωομόλογο και τη διέξοδο από την “κρίση χρέους”;

Η λεγόμενη ευρωπαϊκή Αριστερά κάνει ένα τετραπλό λάθος.

Πρώτο λάθος: Θεωρεί ότι η διέξοδος από τη σημερινή κρίση μπορεί να υπάρξει μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο και επομένως οι εθνικές προσπάθειες πρέπει να ενταχθούν σε μια συνολική ευρωπαϊκή προοπτική διεξόδου.

Η θέση αυτή παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες κάθε προοπτική μετασχηματισμού της κάθε χώρας αλλά τελικά και της Ευρώπης ως συνόλου, αφού τον συναρτά από την ταυτόχρονη επιτυχία του στο σύνολο, σχεδόν, των χωρών της ΕΕ και σε κάθε περίπτωση από την επιτυχία του προοδευτικού μετασχηματισμού σε Γερμανία και Γαλλία!

Δεύτερο λάθος: Επειδή η στρατηγική αφορά την Ευρώπη ως σύνολο, για αυτό δεν πρέπει να διαταραχθεί οποιοδήποτε “ενοποιητικό” βήμα ακόμα και αν έχει γίνει με όρους αγοράς, αφού αυτό θα διακύβευε, αντί να ενισχύσει την προσπάθεια να αλλάξει ενοποιούμενη η Ευρώπη. Για αυτό η λεγόμενη “ευρωπαϊκή αριστερά”  είναι “φανατικός” θιασώτης του ευρώ, του οποίου ζητά να αλλάξει ηαρχιτεκτονική χωρίς να διακυβευθεί η ύπαρξή του! Αυτό πρακτικά σημαίνει μια ευρεία εθνική συναίνεση γύρω από το “υπαρκτό” ευρώ, στο όνομα μιας ‘αριστερής” αλλά αδύνατης αρχιτεκτονικής του!

Τρίτο λάθος: Θεωρούν ότι η ΕΕ μεταρρυθμίζεται και από Ένωση των πιο ισχυρών μερίδων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που συνεχώς αντιδραστικοποιείται, μπορεί να μετατραπεί συνολικά σε “Ευρώπη των εργαζομένων”. Μια τέτοια υπόθεση δεν έχει την παραμικρή σχέση με το ρεαλισμό! Αντίθετα η ΕΕ ήταν και θα εντείνει το ρόλο της ως συλλογικός “χωροφύλακας των λαών”.

Τέταρτο λάθος: Η υπόθεση ότι μπορεί η ΕΕ να εξελιχθεί σε “πολιτική ομοσπονδία” είναι όχι μόνο ουτοπική αλλά αν μπορούσε να συμβεί θα σηματοοδοτούσε την πιο ακραία και επιθετική πολιτική και κοινωνική αντίδραση. Βήματα πολιτικής ενοποίησης με καπιταλιστική μορφή θα συνοδεύονται με όλο και πιο σκληρά αντεργατικά και αντικοινωνικά μέτρα.

Αυτές οι διαπιστώσεις καταδηλώνουν πόσο είναι αδύνατο το ευρωομόλογο, σε οποιαδήποτε μορφή του, να απαντήσει στη σημερινή κρίση της ευρωζώνης και της ΕΕ.

Ακόμα και αν πάρουμε την πιο “προωθημένη” μορφή ευρωομολόγου, στην οποία εσχάτως, μετά από πολλές περιπλανήσεις, καταφεύγουν ορισμένοι “ευρωπαϊστές” οικονομολόγοι (βλ. De Grauwe στην Κυριακάτικη Αυγή στις 7 Αυγούστου) και θιασώτες της “ευρωπαϊκής Αριστεράς”, πάλι τα πράγματα δεν είναι καθόλου αισιόδοξα.

Επειδή στο θέμα θα επανέλθουμε, σημειώνουμε πολύ επιγραμματικά.

Ας υποθέσουμε ότι το χρέος όλων των χωρών της ευρωζώνης θα μπορεί να καλύπτεται από την απευθείας χρηματοδότηση της ΕΚΤ με έκδοση ευρωομολόγων, πράγμα που σημαίνει ότι το χρέος των εθνικών κρατών έχει μετατραπεί περίπου σε ευρωχρέος και ότι η πολιτική ενοποίηση έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι αποφάσεις να λαμβάνονται με ταχύτητα σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο.

Ας παρακάμψουμε, επίσης, το γεγονός  ότι και οι δύο αυτές εξελίξεις περί “ευρωχρέους” και ευρωενωσιακής πολιτικής ενοποίησης είναι καθαρά ουτοπικές, με την αρνητική, μάλιστα, έννοια τηςουτοπίας.

Και πάλι, όμως, αυτό το ”τελοιοποιημένο ευρωομόλογο” θα εκδίδεται πάνω σε οικονομίες οι οποίες, παρά την “ομπρέλα” της “πολιτικής ενοποίησης”, θα κινούνται με πολύ διαφορετικές ταχύτητες.

Αυτό το “ευρωομόλογο”, λοιπόν, δεν θα μπορεί να συγκρατήσει την άνοδο των επιτοκίων των “εθνικών ομολόγων”, όσο και αυτά μπορεί να έχουν την εγγύηση όλων των κρατών της ΕΕ, εκτός και αν η ΕΚΤ εκδίδει όλο και περισσότερο δικό της όγκο ευρωομολόγων για να καλύπτει απευθείας το δανεισμό των κρατών – μελών.

Το τελευταίο, όμως, θα επέφερε στην ΕΕ μια κρίση πολύ χειρότερη και βαθύτερη από αυτήν των ΗΠΑ.

Διότι με σκέτα “χαρτιά” δεν μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει πραγματικά προβλήματα και πολύ περισσότερο την κρίση!

Η ιδέα ενός ”αριστερού” ευρωομολόγου είναι κατασκεύσμα και μύθος! Όπως μυθολογία είναι ότι οι Κεντρικές Τράπεζες μπορούν με “κατάλληλες” τακτικές να επιλύσουν κρισιακές καπιταλιστικές καταστάσεις!

Αυτές οι “κατασκευές” το μόνο που κάνουν είναι να αποπροσανατολίζουν από τις θέσεις διεξόδου που η “Ίσκρα” έχει προβάλλει κατά καιρούς και αποκτούν νέα επικαιρότητα.

- Τη στάση πληρωμών

- Την έξοδο από το ευρώ στο πλαίσιο αμφισβήτησης και σύγκρουσης με την ΕΕ

- Τη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους για τις πιο ευάλωτες κατηγορίες

- Την εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών

- Την εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση – ανασυγκρότηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας

- Τη ριζοσπαστική δίκαιη αναδιανομή του πλούτου

- Τη ριζοσπαστική αλλαγή στο δημόσιο

- Την εφαρμογή προοδευτικού προγράμματος παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης του τόπου!

ΣΧΟΛΙΟ

Ενα και μονο, γιατι στα υπολοιπα πανω κατω συμφωνω.
Απο που κι ως που ειναι αριστεροι οσοι κανουν δηλωσεις παρομοιες με πασοκους ή νεοδημοκρατες; Επειδη απλα το δηλωνουν οι ιδιοι;

Oλόκληρο το κείμενο της απόφασης για διαρκή πτώχευση

(πηγη)

Πλήρη επιβεβαιώση των πληροφοριών του defencenet.gr, για τις σημερινές αποφάσεις της συνόδου κορυφής αναφορικά με το ελληνικό χρέος, έρχεται από την δημοσιοποίηση του κειμένου προσυμφωνίας που κατέληξαν οι ηγέτες της ευρωζώνης. Το κείμενο προβλέπει ότι η χώρα μπαίνει σε μια δαιρκή κατάσταση πτώχευσης με εγγύηση των ομολόγων μας μέχρι να “ξεφορτωθούν” οι ξένες τράπεζες τα ελληνικά ομόλογα και μέχρι να “ρουφήξουν” ολόκληρη την ικμάδα τής χώρας οι ξένοι δανειστές της.

Ακολολουθεί ολόκληρο το κείμενο:

1. Χαιρετίζουμε τα μέτρα που πάρθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση για να σταθεροποιήσει τα δημόσια οικονομικά και να μεταρρυθμίσει την οικονομία όπως επίσης (χαιρετίζουμε) το νέο πακέτο μέτρων που πρόσφατα υιοθετήθηκε από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Αυτές είναι πρωτοφανείς, αλλά απαραίτητες προσπάθειες, για να επαναφέρουν την ελληνική οικονομία πίσω σε βιώσιμο αναπτυξιακό «μονοπάτι».

2. Συμφωνήσαμε να στηρίξουμε την Ελλάδα με ένα νέο πακέτο και να δώσουμε στην Ελλάδα το ποσό χ ευρώ. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα σχεδιαστεί με γνώμονα να χαμηλώσει τα επιτόκια και να επιμηκύνει τα ώριμα ομόλογα, προκειμένου αποτελεσματικά να βελτιώσει την βιωσιμότητα και την αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους. Καλούμε το ΔΝΤ να συμμετάσχει στη χρηματοδότηση του νέου ελληνικού προγράμματος στην ίδια γραμμή των τωρινών πρακτικών.

3. Έχουμε αποφασίσει να επιμηκύνουμε την ωριμότητα των δανείων προς την Ελλάδα από το EFSF στο ελάχιστο πιθανό όριο, από το τωρινό των 7,5 ετών κατά ελάχιστο σε 15 έτη. Σε αυτό το πλαίσιο, θα διασφαλίσουμε επιπρόσθετο πρόγραμμα παρακολούθησης. Θα παράσχουμε δάνεια από το EFSF στο όριο του επιτρεπτού δανεισμού (που είναι περίπου 3,5%), χωρίς να κατεβαίνει κάτω από το κόστος χρηματοδότησης του EFSF. Αυτό θα συνοδεύεται από έναν μηχανισμό που θα διασφαλίσει τα απαραίτητα κίνητρα για την εφαρμογή του προγράμματος, συμπεριλαμβανομένων και των απαραίτητων εγγυήσεων όταν χρειαστεί.

4. Καλούμε για μία περιεκτική στρατηγική για ανάπτυξη και επενδύσεις στην Ελλάδα. Οι διαρθρωτικοί πόροι πρέπει να ανακατανεμηθούν προς την κατεύθυνση της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης υπό ένα ευρωπαϊκό «Σχέδιο Μάρσαλ». Τα κράτη – μέλη και η Επιτροπή θα κινητοποιήσουν όλες τις απαραίτητες πηγές, ώστε να προβάλλουν την εξαιρετική τεχνική βοήθεια στην Ελλάδα για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

5. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μία «μοναδική» δυσοίωνη κατάσταση στην ευρωζώνη. Αυτός είναι ο λόγος που η περίπτωση της απαιτεί μία ειδική λύση. Ο χρηματοοικονομικός τομέας έχει επιδείξει την προθυμία του να στηρίξει την Ελλάδα σε μία εθελοντική βάση μέσω μίας ποικιλίας επιλογών (ανταλλαγή ομολόγων, μετακύλιση και επαναγορά) σε συνθήκες δανεισμού που συγκρίνονται με την στήριξη του δημόσιου τομέα για την ενίσχυση της πιστοληπτικής ικανότητας.

6. Όλες οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης επίσημα επιβεβαιώνουν την αμετακίνητη αποφασιστικότητα τους να τιμήσουν απόλυτα την υπογραφή τους και όλες τις δεσμεύσεις τους για τη βιωσιμότητα των δημοσιονομικών συνθηκών και των διαρθρωτικών αλλαγών. Οι αρχηγοί των κρατών ή κυβερνήσεων της ευρωζώνης στηρίζουν απόλυτα την απόφαση, καθώς η αξιοπιστία των όσων υπογράφηκαν είναι ένα αποφασιστικό στοιχείο για την εξασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στο σύνολο της ευρωζώνης.

Σταθεροποιητικά εργαλεία

7. Προκειμένου να βελτιώσουμε την αποτελεσματικότητα του EFSF και να διευθετήσουμε τον κίνδυνο της μετάδοσης, συμφωνούμε να αυξήσουμε την ευελιξία του EFSF, επιτρέποντας του να κάνει τα εξής:

- Να επεμβαίνει στη βάση προληπτικών προγραμμάτων, με τις απαραίτητες προϋποθέσεις.

- Να χρηματοδοτεί την επαναγορά κεφαλαίων από τα χρηματοπιστωτικά ινστιτούτα μέσω δανείων προς τις κυβερνήσεις συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που δεν είναι ενταγμένες σε κάποιο πρόγραμμα.

- Να επεμβαίνει στις δευτερογενείς αγορές, με βάση τις αναλύσεις της ΕΚΤ, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη εξαιρετικών περιπτώσεων και με ομόφωνη απόφαση από τα μέλη του EFSF.

Δημοσιονομική σταθερότητα και ανάπτυξη στην ευρωζώνη:

8. Χαιρετίζουμε την πρόοδο που έχει γίνει από την εφαρμογή των προγραμμάτων σε Ιρλανδία και Πορτογαλία και επαναλαμβάνουμε την απόλυτη δέσμευση μας για την επιτυχία αυτών των προγραμμάτων. Οι προϋποθέσεις δανεισμού από το EFSF για την Ελλάδα θα ισχύουν και για Πορτογαλία και Ιρλανδία. Σε αυτό το πλαίσιο, σημειώνουμε την προθυμία της Ιρλανδίας να συμμετάσχει εποικοδομητικά στις συζητήσεις για το προσχέδιο της οδηγίας για Κοινό Φόρο Σταθερότητας και στις εποικοδομητικές συζητήσεις για θέματα φορολογικής πολιτικής στο πλαίσιο του ευρώ.

9. Όλα τα κράτη – μέλη της ευρωζώνης θα υιοθετήσουν άμεσα τους συμφωνηθέντες δημοσιονομικούς στόχους, για να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα και να διευθετήσουν τις μακρό-οικονομικές ανισορροπίες. Το δημόσιο έλλειμμα σε όλες τις χώρες, εκτός από αυτές που είναι σε ειδικό πρόγραμμα, πρέπει να είναι κάτω από το 3% το αργότερο το 2013. Σε αυτό το πλαίσιο, καλωσορίζουμε το πακέτο του προϋπολογισμού που πρόσφατα παρουσιάστηκε από την ιταλική κυβέρνηση και θα προσπαθήσει να περιορίσει το έλλειμμα κάτω από το 2012 και να πιάσει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό το 2014. Χαιρετίζουμε, επίσης, τις φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις που προχωράει η Ισπανία στον δημοσιονομικό, χρηματοοικονομικό και διαρθρωτικό τομέα.

10. Θα εφαρμόσουμε τις συστάσεις που υιοθετήθηκαν τον Ιούνιο για μεταρρυθμίσεις που θα ενισχύσουν την ανάπτυξη μας. Προσκαλούμε την Επιτροπή να ενισχύσει τις συνέργιες ανάμεσα στα προγράμματα δανεισμού και τους πόρους της Ε.Ε σε όλες τις χώρες που είναι υπό την βοήθεια ΔΝΤ/Ε.Ε. Στηρίζουμε όλες τις προσπάθειες για βελτίωση της ικανότητας της απορρόφησης ευρωπαϊκών κονδυλίων με σκοπό να βοηθήσει την ανάπτυξη και την εργασία.

Οικονομική διακυβέρνηση

11. Κοιτάζουμε μπροστά για να τελειοποιήσουμε το νομοθετικό πακέτο για την ισχυροποίηση του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης και την νέα μακρό – οικονομική παρακολούθηση.

12. Δεσμευόμαστε να εισαγάγουμε νομοθετικές δεσμεύσεις για τα εθνικά δημοσιονομικά πλαίσια από το τέλος του 2012.

13. Συμφωνούμε ότι η εξάρτηση από τους ξένους οίκους αξιολόγησης πρέπει να μειωθεί και κοιτάζουμε μπροστά να προχωρήσουμε την πρόταση της Επιτροπής.

14. Καλούμε τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σε συνεργασία με τον πρόεδρο του Eurogroup να ετοιμάσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ως τον Οκτώβριο πάνω στο πώς να αντιμετωπίζουμε καλύτερα τη διαχείριση των κρίσεων στην ευρωζώνη και τη βελτίωση των μεθόδων εργασίας.

Καλούμε το Eurogroup να εφαρμόσει ταχέως και με προτεραιότητα τις αποφάσεις που πήραμε σήμερα.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ένα παραμύθι για 1+1 χρεοκοπίες

(Αναδημοσιευση απο ΕΔΩ)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα που μαστίζονταν από μεγάλα ελλείμματα, υψηλό πληθωρισμό και πολλά χρόνια οικονομικής στασιμότητας. Κάποια στιγμή που τα οικονομικά της προβλήματα πέρασαν ξανά στο κόκκινο, η ηγεσία της χώρας υιοθέτησε μια ριζοσπαστική προσέγγιση προκειμένου να πετύχει σταθερότητα των τιμών.

Αποφάσισε λοιπόν την εισαγωγή ενός νέου νομίσματος το οποίο συνέδεσε με το αμερικανικό δολάριο με συναλλαγματική ισοτιμία 1 προς 1. Εισήγαγε κι έναν νέο νόμο σύμφωνα με τον οποίο αυτή η οιονεί νομισματική ένωση θα κρατούσε για πάντα. Επιπλέον άνοιξε την οικονομία της, ιδιωτικοποίησε τις δημόσιες επιχειρήσεις και συμμετείχε σε μια σημαντική περιφερειακή πρωτοβουλία ελεύθερου εμπορίου.

Αρχικά ο νέος διακανονισμός δούλεψε πολύ καλά. Η ανάπτυξη επέστρεψε και η εμπιστοσύνη των διεθνών επενδυτών απογειώθηκε με αποτέλεσμα να εισρεύσουν στη χώρα τεράστιες κεφαλαιακές ροές άμεσων ξένων επενδύσεων, που κατευθύνθηκαν ιδίως προς τον τραπεζικό τομέα.

Αλλά μετά από 10 χρόνια αυτή η ιστορία επιτυχίας γύρισε ανάποδα. Ο κυρίαρχος εμπορικός εταίρος της περιοχής υποτίμησε το νόμισμά του ενώ το αμερικανικό δολάριο κατέγραψε σημαντική ανατίμηση. Η χώρα αντιμετώπισε επομένως οξύ πρόβλημα με τις εξαγωγές της, απέκτησε μεγάλα εμπορικά ελλείμματα και η ανάπτυξη επιβραδύνθηκε.

Συν τοις άλλοις, η δημοσιονομική πολιτική είχε ξεφύγει οδηγώντας σε αύξηση του δημοσίου χρέους. Οι διεθνείς επενδυτές αρχικά ήταν πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν την κυβέρνηση αλλά τα πρίμιουμ κινδύνου που ζητούσαν άρχισαν να αυξάνονται όταν τα ελλείμματα έγιναν χρόνια κατάσταση.

Οι δυσκολίες επιδεινώθηκαν όταν εξαιτίας μιας κρίσης που οφείλονταν σε χρεοστάσια  άλλων αναπτυσσόμενων οικονομιών αυξήθηκε η αποφυγή του ρίσκου στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Όταν το πρίμιουμ ρίσκου απειλούσε να γίνει αβάσταχτο, η διεθνής κοινότητα ανταποκρίθηκε παρέχοντας μεγάλα πακέτα δανεισμού, τα οποία χρηματοδοτήθηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ορισμένα άλλα φιλικά κράτη.

Το πρώτο πακέτο διάσωσης προέβλεπε την αποκατάσταση της ανάπτυξης, τη μείωση του δημοσίου ελλείμματος και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Τίποτα αυτά όμως δεν επιτεύχθηκε. Και η οικονομία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο εξαιτίας του αντίκτυπου των μέτρων δημοσιονομικής σύσφιξης που δεν στάθηκε δυνατό να αντισταθμιστεί από αύξηση των εξαγωγών επειδή δεν μειώθηκαν οι μισθοί προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα. Ένα χρόνο μετά, το πρίμιουμ κινδύνου που κατέβαλε η χώρα είχε φτάσει στα δυσθεώρητα  ύψη, έτσι δρομολογήθηκε ένα δεύτερο πακέτο διάσωσης και στη συνέχεια ακολούθησε μια μεγάλη ‘εθελοντική’ αναδιάρθρωση χρέους.

Αλλά τίποτα από αυτά δεν κατάφερε να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των διεθνών επενδυτών που δεν πίστευαν ότι η κυβέρνηση μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος της, ιδίως ενόψει των αυξανόμενων κοινωνικών αντιστάσεων και της παραμονής της οικονομίας υπό διαρκή ύφεση. Τα χειρότερα άρχισαν όμως όταν οι πολίτες έχασαν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση και άρχισαν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες.

Καθώς η εκροή των καταθέσεων επιταχύνονταν, η οικονομία άρχισε να καταρρέει και οι κοινωνικές εντάσεις οδήγησαν σε έκρηξη. Ακολούθησε η πτώση της κυβέρνησης και ένας από τους βραχύβιους διαδόχους της ανακοίνωσε στάση πληρωμών προς τους ξένους  ομολογιούχους και τον τερματισμό της σύνδεσης του νομίσματος της με το δολάριο.

Η χώρα αυτή ήταν η Αργεντινή και από την εισαγωγή ενός σκληρού νομίσματος συνδεδεμένου με το δολάριο που έγινε το 1991 χρειάστηκαν 10 χρόνια έως το καταστροφικό χρεοστάσιο που έγινε στην καμπή του 2001 προς 2002.

Η ελληνική εμπειρία – τουλάχιστον μέχρις στιγμής – μοιάζει να επαναλαμβάνει το δράμα της Αργεντινής. Και η Ελλάδα είχε τη δική της ιστορία δημοσιονομικών προβλημάτων και πληθωρισμού που υποτίθεται ότι θα θεραπεύονταν με την προσχώρηση στην οικονομική και νομισματική ένωση της Ευρώπης το 2001 (συμπτωματικά τη στιγμή που η Αργεντινή ετοιμαζόταν για το χρεοστάσιο). Η πρώτη 10ετία συμμετοχής της χώρας στην ΟΝΕ  χαρακτηρίστηκε κι αυτή από ισχυρή οικονομική ανάπτυξη, η οποία τροφοδοτήθηκε πρωτίστως από τις εισροές άφθονων και φθηνών κεφαλαίων. Αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της 10ετίας εμφανίστηκε ένα ισχυρό πρόβλημα: η Ελλάδα έχανε ανταγωνιστικότητα έναντι της Γερμανίας ακριβώς όπως η Αργεντινή είχε χάσει ανταγωνιστικότητα έναντι της Βραζιλίας.

Όπως η Αργεντινή επλήγη από την κατάρρευση της κρίσης χρέους των αναδυόμενων αγορών στα τέλη της δεκαετίας του 1990, έτσι και η Ελλάδα σήμερα πλήττεται από την αύξηση της αποφυγής του κινδύνου εξαιτίας της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Και όπως η Αργεντινή πριν 10 χρόνια έτσι κι η Ελλάδα σήμερα δεν μοιάζει φερέγγυα στα μάτια των διεθνών επενδυτών, όταν λαμβάνουν υπόψη τους την υφεσιακή κατάσταση της οικονομίας της και τα υψηλά πρίμιουμ κινδύνου.

Οι επιφυλάξεις των πιστωτών είναι μάλιστα δικαιολογημένες αφού οι συνήθεις δείκτες για τη βιωσιμότητα του χρέους είναι πολύ χειρότεροι για την Ελλάδα απ’ ό,τι ήταν για την Αργεντινή. Το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είναι τρεις φορές μεγαλύτερα από ό,τι ήταν της Αργεντινής και το επίπεδο του χρέους είναι ήδη υπερδιπλάσιο από της Αργεντινής πριν τη στάση πληρωμών.

Το πρώτο μεγάλο πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα είχε επίσης την τύχη που είχε το πακέτο της Αργεντινής. Ένα χρόνο μετά το πρίμιουμ κινδύνου που κατέβαλε η χώρα για τα ομόλογά της ήταν ακόμα υψηλότερο και δρομολογήθηκε ένα δεύτερο πακέτο ενώ παράλληλα άρχισε να ζητείται από τους ιδιώτες πιστωτές να μετακυλίσουν τους τίτλους τους σε εθελοντική βάση.

Η Ελλάδα, εξάλλου, λαμβάνει πολύ μεγαλύτερη ξένη οικονομική βοήθεια από την Αργεντινή. Με τα δύο πακέτα διάσωσης, η Ελλάδα πρόκειται να λάβει επίσημες πιστώσεις ύψους 230 δις ευρώ – κονδύλια που ξεπερνούν το 100% του ΑΕΠ της.

Πάνω σε όλα αυτά, η Ελλάδα έχει επίσης λάβει 90 δις ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με επιτόκιο 1,25%. Αυτή η τεράστια χρηματοδότηση έχει σώσει μέχρι στιγμής τον τραπεζικό τομέα της Ελλάδας από την κατάρρευση και αποτελεί το βασικό πλεονέκτημα της προσχώρησης σε μια πραγματική νομισματική ένωση σε αντίθεση με την οιονεί νομισματική ένωση της Αργεντινής με το αμερικανικό δολάριο. Αλλά τι θα συμβεί αν, όπως στην περίπτωση της Αργεντινής, συνεχιστεί η διαρροή των καταθέσεων ή και επιταχυνθεί;

Αν οι Έλληνες καταθέτες αποσύρουν το μισό των καταθέσεων που έχουν απομείνει στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα η ΕΚΤ θα πρέπει να δανείσει άλλα 100 δις ευρώ στις ελληνικές τράπεζες προκειμένου να τις κρατήσει στη ζωή. Πράγματι η Ελλάδα μπορεί εν τέλει να χρειαστεί περισσότερα από 400 δις ευρώ επίσημης χρηματοδοτικής στήριξης – σχεδόν το 200% του σημερινού ΑΕΠ της. Αν η Ελλάδα ακολουθήσει εν τέλει το σενάριο της Αργεντινής και υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη μετά από ένα καταστροφικό χρεοστάσιο, το ονομαστικό ΑΕΠ της θα μειωθεί στο ήμισυ. Στην περίπτωση αυτή το χρέος της ελληνικής κυβέρνησης προς τους εταίρους της στην Ευρωζώνη θα φτάσει το 400% του ΑΕΠ – και ελάχιστο μέρος από το ποσό αυτό μπορεί να πληρωθεί. Η Αργεντινή κήρυξε χρεοκοπία στο χρέος της προς τον ιδιωτικό τομέα αλλά τουλάχιστον αποπλήρωσε όλο το χρέος προς τους επίσημους πιστωτές.

Είναι γνωστή η περίφημη φράση του Καρλ Μαρξ που έγραψε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Στην περίπτωση της Ελλάδας η ιστορία μπορεί να αποδειχτεί ότι επαναλαμβάνεται σαν μια πολύ μεγαλύτερη εκδοχή της τραγωδίας της Αργεντινής.

Η «Θατσεροπoiηση» της Ελλάδας και η Αριστερά

Του Τακη Φωτοπουλου (εδω)

Αντίθετα με την επίσημη μυθολογία που υιοθετεί και σχεδόν ολόκληρη η Αριστερά μας, το πρόβλημα δεν είναι το Χρέος ούτε καν η δημοσιονομική κρίση που αποτελούν απλά συμπτώματα μιας βαθιάς διαρθρωτικής κρίσης, η οποία θεμελιώνεται στο εξωστρεφές μοντέλο οικονομικής «ανάπτυξης» που υιοθέτησαν μεταπολεμικά οι ντόπιες και ξένες ελίτ. Όπως άλλωστε είχα γράψει στη στήλη αυτή από την αρχή της κρίσης, το πραγματικό δίλημμα για τον Ελληνικό λαό δεν είναι χρεοκοπία ή όχι, «το πραγματικό δίλημμα είναι:  χρεοκοπία με βάση τους επαχθείς όρους που μας επιβάλλουν οι ‘εταίροι’ μας, ή χρεοκοπία στην οποία θα επιβάλουμε τους δικούς μας όρους». Και η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση άτυπης χρεοκοπίας από τη στιγμή που έχασε κάθε ίχνος οικονομικής κυριαρχίας με την ανάθεση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της στη Τρόικα με βάση τη δανειακή συνθήκη του Μάη 2010 που επέβαλλε όρους πολύ επαχθέστερους από τους αποικιακούς όρους δανεισμού της χώρας του 1898! Το αν θα ακολουθήσει και τυπική χρεοκοπία, με τη μορφή π.χ. της επαναδιαπραγμάτευσης του Χρέους, είναι επομένως δευτερεύον θέμα για τα λαϊκά στρώματα που καταδικάζονται με την Συνθήκες του Μάαστριχτ, Λισσαβόνας κ.λπ. και το «Μνημόνιο» να πληρώνουν στο διηνεκές πολύ ακριβό τίμημα για την απώλεια κάθε ίχνους οικονομικής κυριαρχίας.

 

Το τίμημα αυτό είναι η «Θατσεροποίηση» της Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, με μοχλό τις «4 ελευθερίες» της ΕΕ: δηλαδή την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, αγαθών, υπηρεσιών και εργασίας που συνοψίζουν το περιεχόμενο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Όλες οι διαρθρωτικές «τομές», που επιβάλλει σήμερα η Τρόικα μέσω της κοινοβουλευτικής Χούντας εκπροσωπώντας τις ντόπιες και ξένες ελίτ (μέσα σε ένα όργιο παραπληροφόρησης που ίσως δεν έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα  και με την βοήθεια όχι μόνο «δημοσιογράφων» εν υπηρεσία αλλά και «πανεπιστημιακών» που μη θέλοντας να χάσουν τα κονδύλια της ΕΕ που χρηματοδοτούν την έρευνά τους, τα συνέδρια κ.λπ. μιλούν για «μονόδρομο»), εκφράζουν αυτές τις «ελευθερίες». Από το «άνοιγμα» των επαγγελμάτων που δεν έχει καμιά σχέση με πρόοδο (όπως ισχυρίζεται η Χούντα), αλλά απλά στοχεύει στο άνοιγμα της αγοράς υπηρεσιών σε κάθε ντόπια ή ξένη μεγάλη επιχείρηση, μέχρι την κατεδάφιση των συλλογικών συμβάσεων που σκοπεύει στην «απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας. Και από το πετσόκομμα των δημοσίων δαπανών και το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου και το ασφαλιστικό,  μέχρι την «αναμόρφωση» του ΕΣΥ, της παιδείας, των συγκοινωνιών κ.λπ. που επίσης απλά στοχεύουν στη σταδιακή ιδιωτικοποίηση κάθε κοινωνικής υπηρεσίας ―ήδη τα νοσοκομεία μας έχουν ιδιωτικοποιήσει ουσιαστικά τη νοσηλεία και οι ασθενείς εξαναγκάζονται να πληρώνουν  πανάκριβες «αποκλειστικές» για να επιβιώσουν μετεγχειρητικά  κ.λπ. στο υποτιθέμενο δωρεάν σύστημα υγείας των χουντικών «σοσια-ληστών». Φυσικά, η «απελευθέρωση» των αγορών εμπορευμάτων έχει επιτευχθεί από καιρό με την Ενιαία Αγορά που έχει φέρει την αποδιάρθρωση της παραγωγής, ενώ η απελευθέρωση της αγοράς κεφαλαίων είναι αυτή που έκανε δυνατή όλη την κερδοσκοπία και τα συνακόλουθα «σπρεντς», με τα οποία εκδηλώθηκε η κρίση ως κρίση χρέους.

 

Η καταστροφή αυτή κάθε κοινωνικής κατάκτησης που επιβάλλει η Χούντα και η συνακόλουθη πτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων έχουν απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός Κινεζικού τύπου «ανάπτυξης» που θεμελιώνεται στην πάμφθηνη «ελαστικοποιημένη» εργασία, την καταστροφή του περιβάλλοντος (παρά την μαζική εισαγωγή Γερμανικής συνήθως «πράσινης ανάπτυξης» που αχρηστεύει λ.χ. τα κοιτάσματα λιγνίτη της χώρας, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για πολύ φθηνότερη ενέργεια χωρίς να προκαλούν αναγκαστικά σημαντική ζημιά στο περιβάλλον), και σε ένα δημόσιο τομέα που θα παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες «Αμερικανικού τύπου»…

 

Σε αυτήν την συστηματική οικονομική και κοινωνική καταστροφή, χωρίς την παραμικρή νομιμοποίηση για τα κτηνώδη μέτρα που επιβάλλονται στα λαϊκά στρώματα, η απάντηση έπρεπε να είναι αυτή που δίνουν σήμερα οι Βρετανοί φοιτητές: «ό,τι μπορεί να κάνει η Βουλή, το κίνημα μπορεί να ξεκάνει». Όμως, η αντισυστημική Αριστερά (δεν μιλώ για την ρεφορμιστική η οποία, όταν δεν αμφισβητεί το θεσμικό πλαίσιο και ιδιαίτερα την ένταξή μας στην ΕΕ που είναι η βασική αιτία της καταστροφής, ουσιαστικά, δεν ανήκει καν στην Αριστερά) δεν κατάφερε ποτέ να προβάλλει ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα εξόδου από την συστημική κρίση που θα κινητοποιούσε τα λαϊκά στρώματα και θα δημιουργούσε εξεγερσιακές συνθήκες, ανάλογες με αυτές που έχουν ξεσπάσει σήμερα ενάντια σε παρόμοιες κοινοβουλευτικές Χούντες με τη δική μας σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Αναπόφευκτα, η Αριστερά μας θα πληρώσει πρώτη την μη ανατροπή της διαδικασίας αυτής, με την ουσιαστική εξαφάνισή της, όπως ήδη έγινε σε κάθε χώρα που έχει Θατσεροποιηθεί, από τη Βρετανία και τις Σκανδιναβικές χώρες  μέχρι την Ιταλία…

 

Debtocracy: Όταν η δημοκρατία υποτάσσεται στο χρέος

(Αναδημοσιευση)

Μετά από προσπάθειες αρκετών μηνών στα τέλη Μαρτίου θα έχουμε έτοιμο ένα Ντοκιμαντέρ για το χρέος που θα ακούει στο όνομα Debtocracy – Χρεοκρατία.

Οι δημιουργοί συμμετέχουν αφιλοκερδώς και αποφασίσαμε ότι το ντοκιμαντέρ πρέπει να μοιράζεται δωρεάν χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναπαραγωγής και γι’ αυτό προτιμήσαμε να απευθυνθούμε στον κόσμο για να το στηρίξει οικονομικά.

Θέλουμε γνώμες, σχόλια και μια μικρή βοήθεια να το διαδώσουμε

Περισσότερες πληροφορίες στο site μας www.debtocracy.gr

 

 

ΣΧΟΛΙΟ:

Φαινεται πολυ ενδιαφερον.

Επαναγορά χρέους;

(Του Γιαννη Βαρουφακη απο το protagon.gr μεσω του blog της Τασουλας)

Οι εφημερίδες γέμισαν με χαρμόσυνα άρθρα, τα ερτζιανά βουίζουν με ελπιδοφόρα μηνύματα, οι οθόνες των τηλεοράσεων αναβλύζουν αισιοδοξία ότι η κρίση του ελληνικού δημόσιου χρέους μπορεί και να έρχεται στο τέλος της. Από που μας ήρθαν τα καλά μαντάτα;

Μας ήρθαν από ένα email της γερμανικής εφημερίδας Die Zeit που μεταδόθηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης από το Reuters και το Bloomberg. Εν συντομία, για να μην σας κρατώ σε αγωνία, η προτεινόμενη λύση (που βασίζεται στην ιδέα της λεγόμενης επαναγοράς του χρέους μας) δεν είναι παρά μια τρύπα στο νερό. Για να το πω απλά: Δεν θα εφαρμοστεί. Αλλά και να εφαρμοστεί δεν θα λύσει το πρόβλημα του ελληνικού χρέους.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το Reuters μετέδωσε το εξής μήνυμα: “Γερμανοί αξιωματούχοι του Υπουργείου Οικονομικών ετοιμάζουν σχέδιο αντιμετώπισης της κατάστασης ανάγκης που θα κηρυχτεί στην περίπτωση που η Ελλάδα προβεί σε στάση πληρωμών ή στην αναδιάρθρωση του χρέους της… Πηγή του Υπουργείου Οικονομικών είπε ότι Γερμανοί δημόσιοι λειτουργοί αναλύουν τι θα σήμαινε μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους τόσο για τις Γερμανικές τράπεζες όσο και για την σταθερότητα του ευρώ. Έχουν αρχίσει, συμπληρώνει η πηγή, να διανοούνται το αδιανόητο.”

Ως εδώ πολύ σωστά. Θα ήταν ανεύθυνοι να μην ανέλυαν μια τέτοια εξέλιξη οι Γερμανοί ιθύνοντες, οι Γάλλοι, οι Βέλγοι, γενικά όλοι οι διαχειριστές της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας της Ευρώπης. Εδώ στο protagon τα λέμε από τον Μάρτιο: Η αναδιάρθρωση είναι εκ των ουκ άνευ! Μακάρι να γίνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (όπως έχω κατ’ εξακολούθηση προτείνει), κάτι που θα ‘σκότωνε’ την Κρίση άμεσα. Αν όχι, τότε θα γίνει, δυστυχώς, στην περιφέρεια, με αποτελέσματα πολύ ειδεχθή όχι μόνο για την περιφέρεια αλλά για ολόκληρη την ευρωζώνη.

Πάμε όμως παρακάτω. Όταν ανέλαβε το Bloomberg να πάει την ιστορία παραπέρα, το έκανε εμπλέκοντας σε αυτήν το email της Die Zeit με τα εξής λόγια: “Θα επιτραπεί στην Ελλάδα [σημ. από την Γερμανία] να επαναγοράσει κρατικά ομόλογα με δανεικά από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (το γνωστό σε όλον τον κόσμο ως EFSF) με προνομιακά επιτόκια, σύμφωνα με μια αναφορά της Die Zeit που στάλθηκε μέσω e-mail χωρίς να αναφέρεται η πηγή της πληροφορίας.”

Επιτρέψτε μου να συνοψίσω με τρία σημεία τους λόγους για τους οποίους η ιδέα αυτή στερείται ουσίας, για να μην πως ότι αξίζει την περιφρόνησή μας:

• Πρώτον, το EFSF δεν έχει τα χρήματα για να βοηθήσει το ελληνικό δημόσιο να επαναγοράσει σοβαρό ποσοστό των ομολόγων του. Για να διατηρήσει την υψηλή βαθμολόγηση για τα τοξικά ευρωομόλογα που ήδη εκδίδει, το EFSF αναγκάζεται να δανείζεται €2 για κάθε €1 που δανείζει (ο λόγος βέβαια είναι η τοξική, όπως την αποκαλώ, δομή των ευρωομολόγων του). Έτσι, ναι μεν η ευρωζώνη του έχει δώσει το δικαίωμα να δανείζεται €440 δις αλλά από αυτά μπορεί να δανείσει το πολύ τα €250 δις. Αν λάβουμε υπ΄όψη ότι από αυτά τα €80 δις είναι ήδη δεσμευμένα για την Ιρλανδία, και δεδομένου ότι πρέπει να είναι έτοιμο να δανειοδοτήσει την Πορτογαλία και την Ισπανία, το EFSF βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Ακόμα κι αν η κα Μέρκελ αποδεχθεί (όπως φαίνεται σχεδόν σίγουρο) το αίτημα να δοθούν κι άλλες εγγυήσεις στο EFSF ώστε η δανειοδοτική του ικανότητα να ξαναφτάσει τα €440 δις, το εν λόγω Ταμείο απλά δεν θα έχει την δυνατότητα να δανείσει αρκετά χρήματα στο ελληνικό δημόσιο ώστε να επαναγοραστεί ικανός αριθμός ομολόγων από τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους ιδιώτες.

• Δεύτερον, ακόμα κι αν το EFSF βρει τα χρήματα για να δανείσει το ελληνικό δημόσιο, η επαναγορά θα αποτύχει. Γιατί; Επειδή η επαναγορά ομολόγων έχει λογική μόνον αν οι ιδιώτες ιδιοκτήτες τους θεωρήσουν ότι η σημερινή χαμηλή τιμή στην οποία διατιμώνται τα ομόλογα είναι υψηλότερη από εκείνη που θα εξασφαλίσουν στο μέλλον. Αυτό σημαίνει ότι, για να έχει νόημα η επαναγορά, οι ιδιώτες πρέπει να θεωρούν ότι το δημόσιο μπορεί να αγοράσει μόνο ένα μικρό ποσοστό των ομολόγων του. Γιατί αν θεωρούν ότι το δημόσιο έχει τα χρήματα να αγοράσει πολλά από τα ομόλογά του, θα περιμένουν να ανέβει η σημερινή χαμηλή τιμή. Όπερ μεθερμηνευόμενον, η επαναγορά μπορεί να αποφέρει κάποιο κέρδος στο δημόσιο μόνο εάν το EFSF δεν μας δώσει αρκετά χρήματα ώστε η επαναγορά να κάνει την διαφορά. Αντίθετα, αν το EFSF όντως μας δώσει αρκετά δανεικά, τότε οι ιδιώτες θα απαιτήσουν υψηλότερες τιμές για τα ομόλογά τους, οπότε η επαναγορά θα είναι δώρον-άδωρον. Για να το πω απλά, κορώνα η επαναγορά δεν προχωρά λόγω αφραγκίας του δημοσίου μας, γράμματα προχωρά χωρίς όμως κέρδος για το δημόσιο.

• Τρίτον, όλοι γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι, εδώ και καιρό, το βασικό πρόβλημα της ευρωζώνης. Το πρόβλημα της ευρωζώνης είναι, κατ’ αρχάς, το Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και, δευτερευόντως, η κατανομή του συνολικού δημόσιου χρέους μεταξύ των χωρών έτσι ώστε το χρέος της μίας χώρας δημιουργεί κρίση χρέους στην διπλανή της, κι εκείνη με την σειρά της στην παραδιπλανή της κλπ κλπ. Συνεπώς, μια μικρή σμίκρυνση του ελληνικού χρέους δεν θα αλλάξει κάτι ούτε για την Ευρώπη ούτε και για την Ελλάδα. Για αυτό τον λόγο, να είστε σίγουροι ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν θα ξοδέψουν φαιά ουσία ασχολούμενοι με αυτή την ανόητη πρόταση.

Λίγο αναλυτικότερα, η επαναγορά του χρέους είναι ένα εργαλείο που, όντως, χρησιμοποιούν πολλοί. Το χρησιμοποιεί η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία αλλά και μεγάλες εταιρείες. Πότε το χρησιμοποιούν; Που και που, όταν προκύψει η εξής ευκαιρία: Έστω ότι μια επιχείρηση ή ένας δημόσιος οργανισμός, που έχει δανειστεί εκδίδοντας ομόλογα στο παρελθόν, παρατηρεί ότι η τιμή των ομόλογων αυτών έχει μειωθεί στην δευτερεύουσα αγορά όπου αγοράζονται και πουλιούνται καθημερινά. Έστω ακόμα ότι, εκείνη την στιγμή, λόγω κάποιας καλής συγκυρίας, έχει την δυνατότητα να δανειστεί νέα ποσά με χαμηλό επιτόκιο. Τότε, μπορεί να την συμφέρει να επαναγοράσει ένα μικρό, σχετικά, ποσοστό των ομολόγων της. Έτσι, θα καταφέρει να γλυτώσει ένα μέρος τόκων (καθώς έχει πάρει νέα δάνεια με χαμηλότερο επιτόκιο από εκείνο του ομόλογου που αποσύρει από την αγορά επαναγοράζοντάς το). Προσέξτε όμως ότι αυτό δεν μπορεί να αφορά παρά ένα μικρό ποσοστό των κυκλοφορούντων ομολόγων. Γιατί; Επειδή αν πάει να αγοράσει μεγάλο ποσοστό τους, τότε η τιμή των ομολόγων θα αυξηθεί και η επαναγορά θα πάψει να είναι συμφέρουσα.

Έρχομαι λοιπόν στην περίπτωση του ελληνικού δημοσίου. Πως διαφέρει από την παραπάνω περίπτωση; Με δύο τρόπους. Πρώτον, το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί να δανειστεί από μόνο του, με ανεκτό επιτόκιο, καθώς βρίσκεται εκτός αγορών. Δεύτερον, ακόμα κι αν μας δανείσει το EFSF με χαμηλά επιτόκια, για να αξίζει τον κόπο αυτός ο νέος δανεισμός πρέπει η επαναγορά να αφορά ένα αμελητέο ποσοστό του συνολικού δημόσιου χρέους. Στην καλύτερη περίπτωση να εξαγοράσουμε περί τα €12 δις μειώνοντας το χρέος μας των €300+ δις κατά, το πολύ, €1 δις. Όπως έλεγε και ο Σαίξπηρ, πολύ κακό για το τίποτα!

Φυσικά, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν το EFSF αγόραζε το ίδιο ελληνικά ομόλογα και μετά τα πούλαγε στο ελληνικό δημόσιο κοψοτιμής. Όμως αυτό θα ήταν απαγορευτικά ακριβό για το EFSF, καθώς οι τιμές των ελληνικών ομολόγων θα ανέβαιναν θεαματικά. Έτσι το EFSF δεν θα μπορούσε ούτε τα δάνεια της Ιρλανδίας να χρηματοδοτήσει, κάτι που θα θύμωνε ιδιαίτερα, και πολύ σωστά, την κα Μέρκελ.

Που καταλήγουμε λοιπόν; Καταλήγουμε εκεί που ήμασταν πριν η Die Zeit στείλει το ανεκδιήγητο email της. Η ευρωζώνη χρειάζεται όσο ποτέ μια συνολική, ορθολογική λύση που θα αναδιαρθώνει συνολικά και με άμεση πολιτική παρέμβαση ολόκληρο το βουνό του ευρωπαϊκού χρέους. Επειδή σας έχω κουράσει με την ανάλυση μιας τέτοιας λύσης (βλ. εδώ και εδώ για την πρότασή μου, και εδώ για μια πιο πρόσφατη αγγλική της έκδοση) δεν θα συνεχίσω. Απλά θα πω ότι μέχρι να αποφασιστεί μια τέτοιου είδους συνολική λύση (η οποία δεν είναι δυνατόν να βασίζεται σε επαναγορές, εθελοντικά κουρέματα, τοξικά ευρωομόλογα κλπ), η φιλολογία περί εναπαναγοράς του χρέους μας (χρησιμοποιώντας νέα δάνεια από το EFSF) αξίζει την περιφρόνηση όλων μας.

Βέβαια, αν η συνολική λύση προκύψει, και η ΕΚΤ αναλάβει το κατά Μάαστριχτ νόμιμο χρέος όλης της ευρωζώνης, ‘δολοφονώντας’ έτσι την Κρίση μία και καλή, τότε μια επαναγορά ενός μέρους του εναπομείναντος ελληνικού χρέους θα είχε κάποιο νόημα.

 

ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑ: Το Τέλος της μικρής μας κοινωνίας

(ΠΗΓΗ)

Επί ένα περίπου χρόνο η ψευδεπίγραφη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και της παρέας του κατεδαφίζουν συστηματικά (δείχνοντας ότι σ’ αυτόν τον τομέα είναι καλά προετοιμασμένοι) το ασφαλιστικό σύστημα και το νομοθετικό πλαίσιο που όριζε τα των εργασιακών σχέσεων.

Προσπαθώντας να αποτιμήσω ιστορικά το εγχείρημα των ανατροπών των συνθηκών ζωής των εργαζομένων, αναγκάζομαι να δεχτώ ότι (μεταπολεμικά) ουδεμιά κυβέρνηση, ούτε η συμμορία της 21ης Απριλίου υλοποίησε και τις πιο τρελές ονειρώξεις των εργοδοτών και των ψυχοπαθολογικών περιπτώσεων οι οποίες ηγούνται των ανάλογων φορέων.

Θυμίζω την πρόταση Μυλωνά (ως προέδρου του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος) για «μεροκάματα Βουλγαρίας» στους εργαζόμενους στην ελληνική παραμεθόριο περιοχή. Η πρόταση αυτή ούτε καν συζητήθηκε από την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή και υλοποιείται συστηματικά από την προοδευτική κυβέρνηση Παπανδρέου.

(Τα εισαγωγικά μπορείτε να τα βάζετε σεις).

Στα χνάρια του Πινοτσέτ

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αφού ολοκλήρωσε το έργο της διάλυσης του ασφαλιστικού συστήματος με πρόσχημα τα ελλείμματα των ταμείων, ελλείμματα που οφείλονται στην κακοδιαχείριση των κυβερνήσεων των δυο οικογενειών και των προσωρινών «συγγενών» τους και την επιβράβευση της εισφοροδιαφυγής των πελατών τους, προχώρησε στην πλήρη αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων, στα πρότυπα της Χιλής του Πινοτσέτ.

Γνωρίζω ότι αυτά που γράφω ενοχλούν σφόδρα τους ακόμη ψηφοφόρους του ΠαΣοΚ, αλλά θυμίζω απλώς ότι ο κ. Παπανδρέου διόρισε (μέσω της λίστας Επικρατείας) στη Βουλή την κυρία που συνεργάστηκε στη ληστρική επιδρομή σε βάρος της οικονομίας της λατινοαμερικάνικης χώρας.

Ετσι λοιπόν:

-          καταργήθηκε το 8άωρο και στη θέση του πέρασαν εργασιακές σχέσεις οι οποίες χαρακτηρίζονται ευέλικτες και αφορούν συμβάσεις έως και μιας μέρας με τους εργαζόμενους,

-          ακόμη κι αυτή η βαρβαρότητα φαντάζει «λύση» στα μάτια των ανασφάλιστων, ελλήνων και ξένων, εργαζομένων που σύμφωνα με εκτιμήσεις, τις οποίες ουδέποτε διέψευσε η κυβέρνηση, φτάνουν τους 1.200.000 σκλάβους,

-          η «ελαστική εργασία» καταστρέφει και τα ασφαλιστικά ταμεία τα οποία στο μέλλον θα κληθούν να αποδώσουν έστω και τις ελάχιστες συντάξεις στους ανθρώπους 67, 70 ή 80 ετών που θα ζητήσουν να συνταξιοδοτηθούν λόγω γήρατος. Οταν «χτυπάς» 2 ή 3 μεροκάματα τη βδομάδα, άρα 9 -13 το μήνα, θα πρέπει να εργαστείς 74 χρόνια για να δικαιούσαι πλήρους σύνταξης. Οποίος αμφιβάλλει ας δει τα σχετικά νούμερα,

-          η προστασία του εργαζόμενου από την αυθαίρετη απόλυση καταργήθηκε με την απελευθέρωση των ορίων (2%),

-          οι αποζημιώσεις λόγω απόλυσης κόβονται στο μισό ή καταργούνται για τους νέους εργαζόμενους,

-          η συλλογική σύμβαση εργασίας υποκαθίσταται από την επιχειρησιακή και τις συνακόλουθες ατομικές που ενδέχεται (είναι βέβαιο κατά την άποψή μου) να υπολείπονται της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας,

-          ήδη οι δικηγόροι των εργοδοτών (!) καταθέτουν αιτήσεις στο Πρωτοδικείο για την ίδρυση επιχειρησιακών σωματείων ώστε να αδρανοποιηθεί η ισχύς των κλαδικών / ομοιοεπαγγελματικών σωματείων και συνδικάτων,

-          η επικράτηση των επιχειρησιακών συμβάσεων θα οδηγήσει αναπότρεπτα στις ατομικές, οπότε ο εξανδραποδισμός του εργαζόμενου θα είναι τελεσίδικος. Ακόμη και οι «φίρμες» των εργασιακών χώρων θα καθίστανται όμηροι των εργοδοτών διότι όταν αίρεται η ατομική σύμβαση βρίσκεσαι εντελώς στο δρόμο. Τα παραδείγματα των γιάπηδων της Wall Street ελπίζω να μην ξεχάστηκαν.

Το κράτος του ζόφου

Αυτό είναι το γενικό περιβάλλον στο οποίο καλούνται να κινηθούν εργοδότες και εργαζόμενοι, με σαφή την υπεροχή των πρώτων ακόμη και σε δικαιώματα που είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα. Όμως αυτό το ζοφερό περιβάλλον τείνει σε ένα σύγχρονο κολαστήριο αν ληφθούν υπόψη:

1. Η πλήρης υποδούλωση των μεγαλύτερων συνδικάτων (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ) και των πλείστων εργατικών κέντρων στα κυβερνητικά παραγγέλματα λόγω κομματικής και λοιπής εξάρτησης (συμμετοχές σε ΔΣ οργανισμών, πολιτική καριέρα κ.λπ.).

2. Η νομιμοποίηση της υπέρβασης (προς τα κάτω) της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

3. Η αλλαγή στη φιλοσοφία του ΟΜΕΔ (Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας) που επιτρέπει τη μονομερή, υπέρ των εργοδοτών, παρέμβαση.

Εξυπακούεται ότι οι τουφεκιές στον αέρα όπως οι ανά δίμηνο 24ωρες απεργίες της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και του ΠΑΜΕ (που όταν δεν ελέγχει μια κινητοποίηση αρνείται να συμμετάσχει, επιτείνοντας τη σύγχυση των εργαζομένων), εξυπηρετούν πλήρως την κυβέρνηση.

Βοηθούν και τις εργοδοτικές οργανώσεις (οι πορείες φταίνε για τους άλλοτε ασύδοτους και υπερφίαλους εμπόρους που δε σταυρώνουν πελάτη, όχι η φτώχια η καταραμένη των εργαζομένων) να προβάλλουν τα συνήθη αιτήματά τους για διευκολύνσεις.

Στηρίζουν, τέλος, τις συντεχνίες στη συνέχιση της αυθαιρεσίας τους και της αντικοινωνικής συμπεριφοράς τους, όταν ακόμη και η αριστερά δεν μπορεί να κάνει τη διάκριση μεταξύ απεργίας και λοκ άουτ και τσουβαλιάζει τους εργαζόμενους στα λεωφορεία με τους φαρμακοποιούς και τους μεγαλογιατρούς ή τους εμπόρους του ΙΚΑ.

Αφήνω τελευταίο το θέμα των μεταναστών. Οι άνθρωποι που έκαναν το θαύμα των Ολυμπιακών Αγώνων (δουλεύοντας σα σκυλιά και ανασφάλιστοι), τώρα είναι ανεπιθύμητοι. Από εργοδότες που δεν επιθυμούν να τους δώσουν τα χρωστούμενα. Από βαρεμένους εθνικιστές που η εν γένει ψυχική δυσανεξία τους οδηγεί στις πιο ακραίες ρατσιστικές συμπεριφορές. Από νοικοκύρηδες και περίεργες (τελοσπάντων) ξανθές κυρίες που τρομάζουν -λένε- όταν βλέπουν μαύρους στη γειτονιά τους. Από πολιτικάντηδες Αδόλφους που στηρίζουν την καριέρα τους στο πρόβλημα της αποδοχής της διαφορετικότητας.

Αν η κοινωνία δεν απορρίψει τους φασίστες του Αγίου Παντελεήμονα (ενδεικτικά τους αναφέρω, υπάρχουν παντού) και δεν υιοθετήσει τη γενναία στάση του ηθοποιού Στέλιου Μάινα, τότε αυτή η άλλοτε ευημερούσα και ομφαλοσκοπούσα μικρή μας κοινωνία, που περιπίπτει τώρα σε μια φτώχια μετακατοχικής υφής, θα έχει τελειώσει.