Όχι στην καθοδήγηση και τον έλεγχο των ελληνικών πολιτικών εξελίξεων από τα κέντρα της ΕΕ και του διεθνούς κεφαλαίου.

(πηγη)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ως «Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ» έχουμε προβάλει ως βασική μας εκτίμηση πως η ΕΕ αποτελεί ένα ολοκληρωτικό μόρφωμα του κεφαλαίου, που δεν μεταρρυθμίζεται υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Η μοναδική δυνατότητα που υπάρχει, από την άποψη αυτή, είναι η ανατροπή και η διάλυσή της από το οργανωμένο λαϊκό και εργατικό κίνημα στην κάθε χώρα και ευρύτερα σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Έχουμε ακόμη υποστηρίξει με αφορμή την εξελισσόμενη δομική καπιταλιστική κρίση αλλά και εξαιτίας της, πως ο δεδομένος αντιδημοκρατικός χαρακτήρας της ΕΕ έχει παροξυνθεί πλέον στα επίπεδα του απολυταρχισμού. Έχουμε υπογραμμίσει πως οι ασκούμενες πολιτικές στο σύνολό τους, στις επιμέρους εθνικές τους εκφάνσεις, αλλά πολλές φορές και στις λεπτομέρειές τους, αποτελούν προϊόν των αποφάσεων Βερολίνου, Παρισιού και Βρυξελών, καθώς και των κλειστών επιχειρηματικών λόμπι, με τους λαούς στο περιθώριο. Αυτό το φαινόμενο έχει πάρει φυσικά στην περίπτωση της χώρας μας – στο πλαίσιο εφαρμογής των μνημονίων – την ανοιχτή μορφή της υπαγόρευσης και της επιβολής, με την προφανή συναίνεση της ελληνικής ολιγαρχίας. Αναδύεται έτσι σήμερα μπροστά στα μάτια μας η ολοσχερής καταπάτηση κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας, όπως και η διαρκώς διευρυνόμενη αμφισβήτηση κάθε πλαισίου εγγύησης των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Το αποκορύφωμα αυτού του αντιδημοκρατικού παροξυσμού το βιώνουμε στη χώρα μας με την επιβολή της συγκυβέρνησης και του δοτού πρωθυπουργού, οργάνου της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ. Το ζούμε και τις μέρες αυτές με την απροσχημάτιστη καθοδήγηση των ελληνικών πολιτικών εξελίξεων και μάλιστα ενόψει του ενδεχόμενου διεξαγωγής βουλευτικών εκλογών. Υποτίθεται πως ακόμη και τα κόμματα που στηρίζουν τη σημερινή συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου, αλλά και ολόκληρου του αστικού τόξου έχουν εκφραστεί υπέρ της άμεσης διενέργειας βουλευτικών εκλογών. Αυτό φυσικά συμβαίνει για τους δικούς τους προφανείς λόγους αυτοσυντήρησης και διάσωσης ενόψει του επερχόμενου νέου κύματος των άγριων αντιλαϊκών μέτρων τον Ιούνιο. Παρόλα αυτά οι εκλογές ούτε καθορίζονται ούτε προκηρύσσονται με διάφορα προσχήματα! Φαίνεται πως η τελευταία λέξη ανήκει στα αδιαφανή κέντρα λήψης αποφάσεων της ευρωενωσιακής απολυταρχίας όχι μόνο για το πότε, αλλά και για το αν οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν την τρέχουσα περίοδο. Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και από τα όσα υπαινίχθηκε, εμμέσως πλην σαφώς, ο κύριος Σόιμπλε στις τελευταίες δηλώσεις του, που ήρθε και συμπλήρωσε και η κυρία Λαγκάρντ του ΔΝΤ με τον ωμό τρόπο προεκλογικής παρέμβασής της.

Χρειάζεται επομένως να καταγγελθούν τώρα ανοιχτά απ’ όλες τις δυνάμεις που μάχονται υπέρ των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων, οι αντιδημοκρατικές αυτές διεργασίες.

 

Ας ακουστεί ακόμη δυνατότερα η φωνή μας:

• Έξω τώρα από τη φυλακή του Ευρώ και της ΕΕ για μια άλλη πορεία της χώρας μας με πραγματική δημοκρατία στη βάση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων!

• Για μια άλλη πορεία με διεθνιστική συνεργασία των λαών και χωρών στη Νότια Ευρώπη, αλλά και σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, στη Μεσόγειο και σ’ όλο τον κόσμο με ισοτιμία, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη!

• Για μια άλλη πορεία με προοπτική την οικοδόμηση μιας ανθρωποκεντρικής κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση με ορίζοντα την καθολική κοινωνική απελευθέρωση!

Αθήνα, 3 Απριλίου 2012

   Από το Συντονιστικό  της «Πρωτοβουλίας κατά του ευρώ και της ΕΕ»

http://stopeuroee.wordpress.com/

Ας μιλήσουμε με ονόματα-Υπάρχει ζωή μετά τον καπιταλισμό

του Γιώργου Σαρρή (από εδώ, οι επισημάνσεις με bold ή κόκκινο δικές μου)

Πράγματι το να κρύβεις τα ονόματα για να μην αποκτούν εικόνα, υπόσταση και αιχμή οι καταστάσεις που πονάνε όπως η χθεσινή, είναι μια τακτική που γνωρίζει καλά η επίσημη προπαγάνδα. Αλλο να λες αυτοκτόνησε κάποιος ηλικιωμένος κι  άλλο να λες χάθηκε ο συνταξιούχος Δημήτρης Χριστουλας που έμενε σε μια γειτονιά στους Αμπελόκηπους και είχε ζωή οικογένεια και παιδιά.
Δημήτρης Χριστούλας λοιπόν, κάτοικος Αμπελοκήπων, φαρμακοποιός που δεν άντεξε την εξαθλίωση, άφησε ένα σημείωμα που ευχόταν να κρεμαστούν στο Σύνταγμα αυτοί που φταίνε και αυτοπυροβολήθηκε κολλημένος σε ένα χοντρό δέντρο μια Τετάρτη πρωί σαν αλήτης στο κέντρο της πλατείας.
Μόνο που υπάρχουν κι άλλα που πρέπει να πούμε με τ’ όνομά τους.
Ακούω από χθες γλοιώδεις, ύποπτες και υποκριτικές δηλώσεις, περί “ευθυνών του πολιτικού συστήματος” γενικά, αλλά και γραφικές και αφελείς τοποθετήσεις και βρισιές σα μούτζες για “τους 300 πουλημένους” κι άλλα τέτοια. Ακόμα και στην πλατεία χθες έτυχα πάνω σε μια κατάθεση στεφανιού από κάποια ομάδα “ακτιβιστών” που μιλούσε την ίδια γλώσσα λέγοντας φλογερά λόγια για αυτούς που στρογγυλοκάθονται στα κόκκινα βελούδινα καθίσματα της Βουλής και άλλα γλαφυρά και ανούσια για να μην πώ πάλι ύποπτα. Και για το “έγκλημα” και το φταίχτη κουβέντα. Σηκώθηκα κι έφυγα. Απογοήτευση…αφού το λιγότερο που μπορείς να πεις είναι οτι όταν φταίνε “όλοι” ως γνωστό δε φταίει κανενας και κανένας δεν πληρώνει.
Εκτός από τον Δημήτρη Χριστούλα που χάθηκε λοιπόν έχει και ο φταίχτης όνομα και πρεπει κάποια στιγμή να τολμήσουν όλοι όσοι παριστάνουν τους αντιστασιακούς να το πούν. Ποιό είναι επιτέλους το περιβόητο “πολιτικό συστημα”; Οι “300″;
Μα  τι φασιστικής έμπνευσης αηδία είναι αυτή;
Πως δέχονται καλοπροαίρετοι άνθρωποι να επαναλαμβάνουν σαν παπαγαλάκια τα ναζιστικού τύπου στερεότυπα που πουλάνε με το κιλό σε λαμπερές συσκευασίες η προπαγάνδα και τα καθεστωτικά ΜΜΕ που προσπαθούν να σώσουν  το σύστημα και να μας γυρίσουν σε άλλες φρικτές εποχες για λογαριασμό των αφεντικών τους; Και πως ανέχονται αριστεροί, κομμουνιστές, προοδευτικοί και αναρχικοί που χθες φώναζαν “πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών” να τους ακούνε δίπλα τους και να μη βάζουν τα πράγματα στη θέση τους;
Το πολιτικό σύστημα λέγεται κα-πι-τα-λι-σμός κι όποιος το κρύβει ας αναλάβει τις ευθύνες του.
Ας σταματήσουν να κρύβονται επι τελους πίσω από γενικολογίες για τη Δικαιοσύνη, την Αξιοπρέπεια, τη Δημοκρατία κλπ κι ας μιλήσουν όλοι ανοιχτά ξεχωρίζοντας τη θέση τους από τον επικίνδυνο αχταρμά και το φασιστικό συρφετό. Αυτές τις γενικολογίες έλεγε και ο Χιτλερ στο μεσοπόλεμο για να εξαπατήσει τους εξαθλιωμένους Γερμανούς και είδαμε τι έγινε όταν κατάφερε να γίνει ελπίδα για τους απελπισμένους επειδή δεν μπήκε τότε σαν πρωτος στοχος η αποκάλυψή του.
Ας σταματήσουν οι Αριστεροί κάθε είδους να κρύβουν το όραμά τους και να μιλάνε ως γενικά αντιστασιακοί χωρίς συγκεκριμένο στόχο.
Αυτό που σκότωσε το Δημήτρη Χριστούλα χθες ήταν ο σαπισμένος καπιταλισμός σε κρίση που δε θα διστάσει να παρασύρει στο βάραθρο όποιον βρεί μπροστά του προκειμένου να σωθεί. Κι η σωτηρία δε λέγεται δικαιοσύνη ή δημοκρατία γενικά. Λέγεται σοσιαλισμός και είναι το όραμα και ο στόχος για έναν άλλο διαφορετικό κόσμο.
Ακουγα το πρωί την κ.Γιανακά του ΠΑΣΟΚ που έλεγε πως δεν είναι δυνατόν να καταθέσουν τα όπλα και να αφήσουν τη χωρα στα χέρια “των ακραίων και των σκοτεινων δυνάμεων”, κι οτι δεν υπάρχει άλλο μοντέλο! Αίσχος! Σαν να άκουγα τη ρητορεία της Χούντας χωρίς την  παραμικρή υπερβολή.
Αυτοί που κατσικώθηκαν στο σβέρκο μας και μας ρουφάνε το αίμα για λογαριασμό των αφεντικών τους δε βάζουνε ποτέ μυαλό.
Ας τους φράξουμε το δρόμο λοιπόν. Δε φτάνει η οργή και η αηδία για να μας ενώσει. Ας μιλήσουμε πραγματικά με ονόματα προτείνοντας το δικό μας δρόμο και το δικό μας όραμα για εναν καλύτερο κόσμο. Για το σοσιαλισμό.
Ας κλείσουμε με πράξεις τα στόματα αυτών που λένε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος και πως η Αριστερά δεν προτείνει τίποτα.
 Υπάρχει ζωή μετά τον καπιταλισμό. Και είναι χίλιες φορές καλύτερη. 

ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ

(Απο εδω)

Υπάρχουν δυο κατηγορίες “πρώην” στις οποίες ανήκει ένα σεβαστό μέρος του πληθυσμού.

Οι πρώην καπνιστές
και οι πρώην  αριστεροί που εγκατέλειψαν τις παράγκες…

Το πρόβλημα είναι πως στη πρώτη κατηγορία οι ανήκοντες, αποχωρώντας όντως βρήκαν την υγειά τους και όχι μόνο,  δεν ένοιωσαν καμιά ανάγκη να εξαρτηθούν από κάτι άλλο γιατί η αποχώρησή τους πρώτα από όλα ήταν μια επιλογή του να μην έχουν να κάνουν πλέον με κάτι που είχαν αποφασίσει πως είναι άχρηστο και επικίνδυνο και το καταδίκασαν ρητά.

Στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι λιγάκι πιο πολύπλοκα… , ο ανένταχτος πλέον πρώην αριστερός δεν έχει αποφασίσει πως οι ιδέες που πίστευε είναι δηλητηριώδεις και καταδικασμένες, αλλά δεν αντέχει άλλο τους ανόητους που τις διαχειρίζονται. Στην ουσία δεν καταδικάζει το τσιγάρο του, απλά κάποια στιγμή συνειδητοποιεί πως του το πλασσάρουν σκάρτο και νοθευμένο. Η για να το πάμε ακόμα πιο πέρα ανακαλύπτει πως οι εποχές ίσως χρειάζονται κι ένα νέο είδος καπνού.

Κόβοντας λοιπόν τη βλαβερή συνήθεια να είναι ένα κουφό και πειθήνιο κομματόσκυλο, βρίσκεται  αντιμέτωπος με δυο εχθρικά στρατόπεδα. Ενα είναι οι πρώην σύντροφοι, οι οποίοι με την αποχώρησή του τον βάζουν κατ΄ευθεία στη λίστα των αντιπάλων  και δεν θέλουν σκοτίζονται και ιδιαίτερα να καταλάβουν γιατί ο μέχρι πρότινος σύντροφος έφυγε και παραμένουν προσκολλημένοι σε όλα εκείνα που τον απώθησαν και το άλλο φυσικά είναι οι αντίπαλοι πολιτικοί χώροι στους οποίους ποτέ δεν ανήκε και ουτε θέλει να ανήκει γιατί δεν μοιράζεται τις ιδέες τους. Εννοείται πως στη κατηγορία των πρώην που αναφέρω σε αυτό το κείμενο δεν συμπεριλαμβάνονται οι πρώην αριστεροί οι οποίοι απλά βολεύτηκαν κάπου και ονόμσαν τις ιδέες τους νεανικές ανοησίες.

Στην ουσία ο ανυπότακτος αριστερός, είναι ένα παιδί που έφυγε από το σπίτι του γιατί αυτό το σπίτι δεν ανταποκρινόταν πλέον στις προσδοκίες του και στα όσα είχε ονειρευτεί να φτιάξει με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ενα σπίτι όπου έχει καταληφθεί από δικτατορίσκους με αραχνιασμένες ιδέες και οράματα και έχει πάρει περισσότερο τη μορφή ενορίας όπου οι περισσότεροι θεωρούν σαν υποχρέωση να πηγαίνουν στην εκκλησία. Κανείς δεν αμφισβητεί τα δόγματά της, μπαίνουν οι πιστοί ανάβουν ένα κερί και λένε απέξω κι ανακατωτά τα ευαγγέλια λαμβάνοντας το ικανοποιητικό χαμόγελο του ιεράρχη που αγκαλιάζει περήφανα το ποίμνιό του (και που φυσικά θεωρεί πως του ανήκει)

Οι άστεγοι αριστεροί είναι ένα μεγάλο κομμάτι των συνειδητοποιημένων πολιτών. Και μάλιστα ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι γιατί συνήθως στους κόλπους τους υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι ιδιαίτερα χαρισματικοί, υψηλής μόρφωσης, με πάθος και όνειρα, οι οποίοιι έχουν βγει καθαροί από βρώμικα πολιτικά παιχνίδια και έχουν ιδιαίτερη αίσθηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Είναι δημοκράτες, προοδεευτικοί που αντιτάσσονται στο φασισμό κάθε μορφής και δεν είναι βολεμένοι. Δηλαδή υπάρχει μέσα σε αυτούς τους άστεγους μια φλόγα που επιμένει να κρατιέται ζωντανή. Και μια πολιτική ωριμότητα που αναπτύσσεται μέσα από αυτό το συναίσθημα ελευθερίας της σκέψης.

Επί πλέουν τέτοιου είδους άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να καθίσουν ήσυχοι. Γιατί αν η ησυχία και το βόλεμα ήταν η επιδίωξή τους και η οποιαδήποτε κομματική ομπρέλλα θα είχαν χωθεί κάπου και θα λουφάζανε όπως οι υπόλοιποι. Ομως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μέσα στην άστεγη αριστερά υπάρχει όλη η αφρόκρεμα μιας επαναστατικότητας χαμένης από τα γερασμένα και κολλημένα μαγαζάκια. Ισως γι΄αυτό πολλοί από αυτούς κάνουν επιλογές που θεωρούνται αντιδραστικές και κατακρίνονται. Δοκιμάζουν χώρους που δεν θα έπρεπε να είναι, εκγρίνουν και απορρίπτουν κινήσεις, ιδέες και ανθρώπους ανεξάρτητα από κλισε ιδεολογικά και δημιουργούν αμνφιβολίες για την ειλικρίνεια των κινήσεών τους. Στα ελεύθερα πνεύματα υπάρχει ακόμα η αντίληψη πως ο κόσμος κιενίται και αλλάζει. Πως η ιστορία έχει μεταβολές που πρέπει κανείς να αντιλαμβάνεται και να ανασυντάσσεται για να τις κατανοήσει. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν παραδώσει σε κανένα Πάπα το αλάθητο και έτοιμοι να μάθουν από τα λάθη και να προχωρήσουν στις επιταγές των καιρών.

Ενα μεγάλο ποσοστό από το κίνημα του “κανένα” είναι αυτά τα αδέσποτα αγρίμια. Μαζί με τους απολιτίκ που ψάχνουν τη ταυτότητά τους,  τους ιδεολογικά αντιπάλους συμπολίτες που μοιράζονται όμως τις επιπτώσης της επέλασης της μνημονιακής κυβέρνησης, τους παραδοσιακά δεξιούς ή κεντρώους ή τους εξωκοινοβουλευτικούς αριστερούς, με όλους έχουν το ελεύθερο να επικοινωνήσουν, να μιλήσουν να ψάξουν. Στην ουσία είναι οι τελευταίοι κρίκοι που μπορούν να συνδέσουν τα ασύνδετα γιατί εμπνέονται από την ουσία της διδασκαλίας και όχι από το γράμμα του δόγματος.

Η παραδοσιακή σριστερά και τα πιστά μέλη της  νοιώθουν ήσυχοι να θεωρούν αυτά τα αγρίμια αποδιοπομπαίους τράγους, να τους στολίζουν με κοσμητικα επίθετα που έχουν πλέον κουράσει τους πάντες και καταντάνε γραφικά, αλλά η αλήθεια είναι πως καθώς οι καιροί έχουν αλλάξει και γίνονται ασύληπτες αλλαγές στο παγκόσμιο χάρτη και στα μυαλά των ανθρώπων, είμαι βέβαιη πως τα αδέσποτα αγρίμια διαφόρων πρώην γερασμένων παρατάξεων που τίποτα νέο δεν έχουν επιθυμία να προσφέρουν πλεον (από ότι βλέπουμε συνεχώς) θα βρουν ένα τρόπο να δημιουργήσουν το καινούριο που τελικά αποζητά η μεγάλη πλειοψηφία του κόμματος του κανένα που πλάκα πλάκα έχει φτάσει να είναι το μισό εκλογικό σώμα τουλάχιστον….

Με θλίψη βλέπω ανθρώπους ικανούς και ειλικρινείς που έχουν βράσει αυγό στη καρέκλα από τις  μελέτες και έχουν βγάλει κάλους τα πόδια τους να αγωνίζονται για κάτι που δεν πάει άλλο, πως μπορούν να αναλώνονται σε τόσες άσκοπες αναλύσεις για να αποδείξουν την ορθότητά τους, χωρίς να έχουν κάνει ένα βασικό ερώτημα μέσα τους, μακριά από το βλέμμα το Βούδα…. μήπως τελικά ο γάϊδαρος δεν πετάει?….

Διαπραγμάτευση χρεοκοπίας

Του Δημήτρη Καζάκη (απο το blog Σεισαχθεια)

Το πιο θερμό καλοκαίρι αναμένεται να είναι το φετινό. Όχι τόσο από την άποψη των κοινωνικών αντιδράσεων, αλλά κυρίως λόγω των απανωτών νομοσχεδίων και παρεμβάσεων της κυβέρνησης. Μέχρι το φθινόπωρο πρέπει να έχει τεθεί ο μηχανισμός εκποίη­σης της χώρας σε κίνηση και οι βασικές παρεμβάσεις να έχουν υιοθετηθεί. Αυτό απαιτούν οι ηγέτες του Eurogroup προκειμέ­νου τον Σεπτέμβριο να πάρουν τις αποφάσεις τους σχετικά με το νέο «πακέτο βοήθειας» για την Ελλάδα.

Μέχρι τότε οι εκδοχές του «πακέ­του» δίνουν και παίρνουν, μετα­τρέποντας την Ελλάδα σε έρμαιο των κερδοσκόπων και των αγο­ρών, σε βαθμό που όλο και χειρο­τερεύει.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εκ­πρόσωποι κορυφαίων χρηματοοι­κονομικών ομίλων της ευρωζώνης συναντήθηκαν στα κεντρικά γρα­φεία της BNP Paribas στο Παρίσι προκειμένου να συζητήσουν τη συμμετοχή τους στον νέο μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας.

Στο επίκεντρο των συζητήσεων, που διεξάγονται υπό την αιγίδα του Διεθνούς Χρηματοπιστωτι­κού Ινστιτούτου (IIF), θα τεθούν οι προϋποθέσεις για τη μετακύλιση ελληνικών ομολόγων, κα­θώς έως σήμερα έχουν υπάρξει σοβαρές διαφωνίες όσον αφορά το ύψος των επιτοκίων και τη δι­άρκεια των νέων τίτλων. Το IIF αναφέρεται και ως Παγκόσμια Ένωση των Πιστωτικών Ιδρυμά­των, όπου κάνουν κουμάντο οι πιο μεγάλες αμερικανικές, γαλλικές και γερμανικές ιδιωτικές τράπεζες.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα πρόταση που θα συζητηθεί στη βά­ση του αρχικού γαλλικού σχεδίου θα περιλαμβάνει πιο ελκυστικούς όρους για τη συμμετοχή των τρα­πεζών συγκριτικά με το αρχικό σχέ­διο, το οποίο προβλέπει μετακύλιση των ελληνικών ομολόγων που λήγουν έως το 2014 σε 30ετείς τίτ­λους, αλλά αφορά μόνον το ήμισυ των τοποθετήσεων των τραπεζών σε ελληνικό χρέος.

Το νέο δε χαρακτηριστικό των διαπραγματεύσεων είναι η πρόβλεψη για μερική επαναγορά χρέους, εξέ­λιξη που θα οδηγούσε στην εξο­μάλυνση των συνθηκών στην αγο­ρά ομολόγων.

Το πού θα βρεθούν τα χρήματα, αλλά και το ύψος της επαναγοράς δεν αναφέρονται. Επο­μένως το πιθανότερο είναι να πρό­κειται για μικρό ποσό, που απλώς θα προσαυξήσει τις αποδόσεις συ­γκεκριμένων τραπεζών με επιλεγ­μένες αγορές, σαν αυτές που έκανε ο ΟΔΔΗΧ τον περασμένο Φεβρου­άριο.

Ακριβότερος δανεισμός

Με βάση το αρχικό σχέδιο, το χρέος που θα επανεπενδυθεί θα έχει επιτόκιο έως 8%, το οποίο θα διαμορφώνεται μέσα από ένα βα­σικό επιτόκιο 5,5% συν ένα επι­πλέον ποσοστό έως 2,5% που θα συνδέεται με τον ρυθμό ανάπτυ­ξης της ελληνικής οικονομίας.

Το νέο σχέδιο προβλέπει πως το μέ­γιστο τελικό επιτόκιο θα μειωθεί στο 5,76%, με το βασικό επιτόκιο να είναι κυμαινόμενο και συνδε­δεμένο με το τριμηνιαίο Euribor, προσαυξημένο με επιπλέον ποσο­στό της τάξεως του 1,7%. Μιλά­με, δηλαδή, για μια μετακύλιση χρέους που θα προσαυξήσει το κόστος τουλάχιστον κατά 3% από τον μέσο όρο της προηγούμενης δεκαετίας.

Την ανταλλαγή των παλαιών ελλη­νικών ομολόγων με νέα, τα οποία θα έχουν μεγαλύτερες προθεσμίες εξόφλησης, επαναφέρει προς συ­ζήτηση και η Γερμανία, θέτοντας ουσιαστικά θέμα αναδιάρθρωσης χρέους. Το πρακτορείο Bloomberg (5.7) μετέδωσε δήλωση Γερμανού αξιωματούχου, σύμφωνα με τον οποίο η Γερμανία θα επαναφέρει μία πρόταση για την ανταλλαγή ελληνικών ομολόγων που θα περιλαμ­βάνει εθελοντική ανταλλαγή χρέ­ους έναντι ομολόγων με μεγαλύτε­ρη διάρκεια.

Σημειώνεται πως ήδη οι οίκοι αξιο­λόγησης έχουν προειδοποιήσει ότι ενδεχόμενη εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων, κατά την οποία οι ιδιώ­τες αγοράζουν νέα ομόλογα όταν λήγουν τα παλαιά, θα αποτελούσε χρεοκοπία εάν οι επενδυτές έχουν δεχτεί πιέσεις να αποδεχθούν τη συμφωνία επειδή φοβούνται χειρό­τερες επιπτώσεις.

Όπως μεταδίδει το Bloomberg, η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι ένα τέτοιο πιστωτικό γεγονός (credit event) θα ήταν περιορισμέ­νο και δεν θα προκαλούσε μεγάλα προβλήματα, όπως ενδεχομένως να συμβεί με άλλες λύσεις. Με άλ­λα λόγια, η γερμανική κυβέρνηση δεν αποκλείει καθόλου μια περι­ορισμένη κατάρρευση τραπεζών, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Βέβαια, το πόσο «περιορισμένη» μπορεί να είναι μια τέτοια κατάρ­ρευση, αυτό μόνο να το εικάσει κα­νείς μπορεί.

Όσο για το τι θα γίνει με τις κατα­θέσεις των Ελλήνων καταθετών σε μια τέτοια περίπτωση «πιστωτικού γεγονότος», αυτό δεν απασχολεί καθόλου τη Γερμανία. Ούτε τους τραπεζίτες, μια και γνωρίζουν πο­λύ καλά ότι εντός του ευρώ δεν υπάρχει κανενός είδους εξασφάλι­ση των καταθέσεων. Εκτός βέβαια από ανέξοδες δηλώσεις καθησυχασμού.

Πάντως οι οίκοι αξιολόγησης έχουν αποσαφηνίσει πως, αν οι ομολογι­ούχοι θεωρούν πιθανή τη χρεοκο­πία και η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας έχει υποχωρήσει, τότε είναι δύσκολο να θεωρήσει κανείς ότι προσέρχονται εθελοντικά στη συμφωνία για την ανταλλαγή ομο­λόγων, επισημαίνει ο οίκος.

Για τους επενδυτές μια τέτοια κίνηση θα είχε νόημα μόνον εάν συνέπραττε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ωστόσο η πρόταση του Βερολίνου δεν φαίνεται να έχει υποστηρικτές στην Ευρωπαϊκή Ένω­ση, καθώς τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κομισιόν και πολλές ευρωπαϊκές κυ­βερνήσεις δεν θέλουν να ακούσουν για αναδιάρθρωση χρέους σε οποι­αδήποτε μορφή.

Ποιοι προτιμούν πτώχευση

Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Το κόστος ασφάλισης των ελληνικών τίτλων αυξήθηκε την Τετάρτη (6.7) μετά την υποβάθμιση της Πορτογα­λίας από τη Moody’s και την προει­δοποίηση για ενδεχόμενο δεύτερο πακέτο στήριξης της χώρας της Ιβη­ρικής.

Το κόστος ασφάλισης έναντι αθέ­τησης πληρωμών (CDS) αυξήθηκε κατά 59 μονάδες βάσης, στις 1.975 μονάδες, με τους επενδυτές να ανησυχούν και για την πορεία των διαβουλεύσεων των ελληνικών ομο­λόγων.

● Να θυμίσουμε ότι τον Ια­νουάριο του 2010 τα ελληνικά CDS ήταν γύρω στις 400 μονάδες βάσης και έναν χρόνο αργότερα γύρω στις 1.200 μονάδες.

● Να θυμίσουμε επιπλέον ότι το ανώτερο πλαφόν μονά­δων βάσης για CDS παγκόσμια έχει τεθεί γύρω στις 2.500 μονάδες βά­σης. Η Ελλάδα, αν πάει με αυτούς τους ρυθμούς, θα τις έχει φτάσει μέχρι το φθινόπωρο. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η κρίση χρέους της Ελλάδας θα έχει γίνει μη ανατάξιμη για τις αγορές και επομένως το μόνο που θα μένει ακόμη κι επίσημα θα είναι να πτω­χεύσει η χώρα.

Αυτό επιδιώκουν οι Ευρωπαίοι; Μάλλον ναι, μια και δεν πιστεύουν πια ότι η κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να διασωθεί. Αρκεί να έχουν τεθεί υπό μηχανι­σμό εκποίησης η χώρα και τα περι­ουσιακά της στοιχεία. Γι’ αυτό βιάζονται. Γι’ αυτό πιέζουν τόσο πολύ. Από την άλλη, οι αγορές δεν θέ­λουν να αφήσουν την επίσημη πτώ­χευση της Ελλάδας στην αποκλει­στική αρμοδιότητα των πολιτικών της ευρωζώνης, δηλαδή της Μέρκελ και του Σαρκοζί.

Έτσι έχει ξε­σπάσει αληθινός πόλεμος με τους οίκους αξιολόγησης, οι οποίοι είναι σίγουρο ότι θα υποβαθμίζουν διαρ­κώς Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, αλλά και Ισπανία, όπως ίσως και την Ιταλία, προκειμένου να πιέσουν τους πολιτικούς.

Ο επικεφαλής της Standard & Poor’s στη Γερμανία απέρριψε την Τετάρτη (6.7) την κριτική ότι ο οί­κος αξιολόγησης αξιολογεί υπερ­βολικά σκληρά τις προσπάθειες για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο νέο σχέδιο διάσωσης της Ελλά­δας με αποφυγή πιστωτικού επει­σοδίου.

Υπενθυμίζεται πως χθες ο διοι­κητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊ­κής Κεντρικής Τράπεζας Έβαλντ Νοβότνι, με συνέντευξή του στη δημόσια αυστριακή τηλεόραση, άσκησε δριμύτατη κριτική κατά των αμερικανικών οίκων αξιολό­γησης. Ο Νοβότνι υποστήριξε ότι οι οίκοι είναι πολύ αυστηρότεροι και επιθετικότεροι όσον αφορά τις αξιολογήσεις τους στον χώρο της ευρωζώνης από ό,τι σε παρό­μοιες περιπτώσεις στη Νότια Αμε­ρική.

Από την πλευρά της η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προειδοποίησε χθες τους οίκους αξιο­λόγησης ότι η τρόικα έχει τη δική της κρίση για τη διάσωση της Ελλά­δας από τη χρεοκοπία και δεν πρό­κειται να τους αφήσει να κάνουν ό,τι θέλουν.

«Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι λόγια του αέρα και είναι αποδεδειγμένα λανθασμένοι. Είτε βασίζονται σε άγνοια των γεγονότων είτε τα κίνη­τρα είναι πολιτικά και τα γεγονότα παραμελούνται» δήλωσε ο Τόρτσεν Χίνριχτς σε αυστριακό ραδιόφω­νο. Ο ίδιος τόνισε πως η Standard & Poor’s δεν απέρριψε το γαλλικό σχέδιο στη βάση του, αλλά σχολί­ασε το πώς θα αξιολογούσε με τα σημερινά δεδομένα και τις διαθέσι­μες πληροφορίες το σχέδιο.

«Πρόκειται για ένα καθαρά υποθε­τικό σχόλιο. Το τελικό σχέδιο δεν έχει ακόμη εγκριθεί» τόνισε προ­σθέτοντας πως το βασικό προς εξέ­ταση ζήτημα ήταν το πώς αντιμε­τωπίζονται οι επενδυτές σε σχέση με τους αρχικούς όρους των ομολόγων, την αποπληρωμή του κεφαλαί­ου και των τόκων.

«Είναι πολύ σαφές ότι εξετάζεται μια σημαντική επέκταση της διάρκειας των ομο­λόγων και μια καθυστέρηση στην αποπληρωμή, κάτι που δεν είναι σύμφωνο με την αρχική υπόσχεση για την έγκαιρη πληρωμή των τό­κων και του κεφαλαίου. Σε αυτόν τον βαθμό, ένα τέτοιο σχέδιο θα συνεπαγόταν χρεοκοπία» δήλωσε ο Χίνριχτς.

Όλα για τη Γερμανία

Και η κυβέρνηση των δύο πρωθυπουργών και του ενός αντιπροέδρου; Κάνει ό,τι μπορεί για να επιταχύνει τις εκποιήσεις και να μετατρέψει το ξεπούλημα της χώρας σε μη ανατάξιμο γε­γονός. Με την πώληση επιπλέον ποσοστού 10% του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom προσέρχεται ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος στη συνάντηση με τον Γερμανό ομόλογό του Β. Σόιμπλε, η οποία επρόκειτο να γίνει την Τετάρτη (6.7) στο Βερολίνο.

Ο κ. Βενιζέλος θα έχει επαφές και με εκπροσώπους του γερμανικού συνδέσμου βιομηχανιών με δεδο­μένο το γερμανικό ενδιαφέρον για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τις ιδιωτικοποιήσεις. Στη συνά­ντηση θα συζητηθούν θέματα που αφορούν τις δύο χώρες, την ευρω­παϊκή οικονομική διακυβέρνηση, ενώ ο κ. Βενιζέλος θα ενημερώσει τον συνομιλητή του για το πώς η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται να εφαρμόσει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Τα πάντα στη διάθεση της Γερμανίας.

Αρκεί τα θύματα να πεθαίνουν ευτυχισμένα…

«Ασύμμετρες απειλές» στην επίλυση της ελληνικής και ευρωπαϊκής κρίσης χρέους χαρακτήρισε τους οίκους αξιολόγησης και άλλους διεθνείς παράγοντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος σε συνέντευξη που παραχώρησε στους New York Times (5.7).

Στη συνέντευξη που τιτλοφορείται «Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών κινείται από κρίση σε κρί­ση» η αμερικανική εφημερίδα εστιάζει στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, στο σχέδιο για ρι­ζική μείωση του δημόσιου τομέα, στο επιθετικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της Ελλάδας και στις μεταρρυθμίσεις που θα πρέπει να υλοποιή­σει η ελληνική κυβέρνηση.

Στη συνέντευξη ο κ. Βενιζέλος αναγνωρίζει το άγος που έχει φέρει η λιτότητα στην ελληνική κοινωνία, ωστόσο υποστηρίζει ότι, παρά την αυ­ξανόμενη οργή, υπάρχει περιορισμένη διάθεση για νέες εκλογές και αλλαγή της κυβέρνησης. «Ναι, έχουμε διαδηλωτές στους δρόμους, αλλά σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης απορρίπτει την ιδέα των πρόωρων εκλογών» είπε.

Ερωτηθείς για την υψηλή ευθύνη εκτέλεσης των μέτρων, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως ο ίδιος δεν έχει κανένα πρόβλημα σχετικά με την εφαρμογή των μέτρων, ξεκαθαρίζοντας πως η μεγάλη πρόκληση είναι η οικονομική σταθεροποίηση. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα μπορεί να διανύσει ο κ. Βε­νιζέλος το κατοστάρι, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγεί και ο ίδιος όταν χρειαστεί να το κάνει για να γλιτώσει όταν η επικείμενη επίσημη πτώχευση θα παρουσιαστεί ως οικονομική σταθερο­ποίηση.

Ο κ. Βενιζέλος, τέλος, αναφέρθηκε στη συμπε­ριφορά των διαφόρων διεθνών παραγόντων που επηρεάζουν τις εξελίξεις. «Έχουμε κάποιες ασύμμετρες απειλές» είπε, αναφερόμενος στους οίκους αξιολόγησης. Τέλος, οι New York Times κάνουν λόγο για σκληρές πολιτικές στην Ελλάδα που θα οδηγήσουν 120.000 εργαζόμενους του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα να χάσουν τη δουλειά τους κατά τα επόμενα τρία χρόνια.

Όμως, μην ανησυχείτε. Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Focus» ο πρόεδρος του Eurogroup δήλωσε πως η κυριαρχία της Ελλά­δας θα περιοριστεί. Και μάλιστα θα περιοριστεί massive, δραστικά. Επίσης ανακοίνωσε την εγκατάσταση μόνιμων επιτρόπων στα ελληνικά υπουρ­γεία, οι οποίοι θα εποπτεύουν τους ρυθμούς και την ταχύτητα της εκποίησης.

Αυτό που ανακοίνω­σε ο Γιούνκερ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την επιβολή μιας ύπατης αρμοστείας, σαν τους Γερμανούς γκαουλάιτερ, που θα επιβλέπουν το ξεπούλημα της χώρας και του λαού της. Αν αυτό νομίζετε ότι σημαίνει τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία, οφείλουμε να σας καθησυ­χάσουμε. Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, δεν πρόκειται για επιτρόπους, αλλά για «συμβούλους» που έρχονται – με έξωθεν εντο­λή – να μας προσφέρουν τεχνογνωσία. Σε τι ακριβώς; Δεν γνωρίζουμε.

Άλλωστε δεν πρέπει να ανησυχείτε καθόλου. Μπορεί να εκποιηθεί η χώρα, να καταλήξει στα αζήτητα το 1/3 του εργατικού δυναμικού της, η ανέχεια να ξεπεράσει το 50% του πληθυσμού, η αγορά μαζί με τους επαγγελματίες και τους μικρομεσαίους να σαρωθεί, οι εγχώριες τράπεζες να καταρρεύσουν χωρίς τελικά το ελληνικό κράτος να μπορέσει να αποφύγει την επίσημη πτώχευση, αλλά όλα αυτά γίνονται για το κα­λό μας.

Αρκεί το ευρώ και η ευρωζώνη να μπορέσουν να επιζήσουν. Δεν έχουν σημασία τα θύματα, αρκεί να πεθαίνουν ευτυχισμένα με το ευρώ στην τσέ­πη και με την ικανοποίηση ότι ακόμη και τα δισέγγονά τους θα πληρώνουν τα ίδια δάνεια για τα οποία εξοντώθηκαν κι αυτοί…

ΣΧΟΛΙΟ:

Ενω αυτοι επεξεργαζονται μια ελεγχομενη χρεοκοπια, εις βαρος βεβαια του λαου και με το μικροτερο δυνατο κοστος για τους δανειστες και τις γαμωτραπεζες, εμεις κανουμε λες και ζουμε σε αλλη χωρα και ολο αυτο δεν μας αφορα. Τις διακοπουλες μας, τα μπανακια μας κι εχει ο “θεος της ελλαδας”, που λεει κι ο Μπενυ…

Ειμαστε για πολλοστη φορα αξιοι για ολα οσα μας κανουν…

*απο τους αλητες που παιζουν τα cds, δεν περιμενω απολυτως τιποτα πλεον.
Αλλά η (αυτοαποκαλουμενη) αριστερα γιατι να εχει χασει τ’ αυγα και τα πασχαλια για ακομα μια φορά; Μαλλον αυτοι ειναι ακομα κατωτεροι των περιστασεων…

Η γελοιογραφια που συνοδευει την αναλυση, μαλλον τα λεει ολα:

Στην υγειά σας, κορόιδα Έλληνες

Του Δημητρη Καζακη απο το Ποντίκι της 5/5 (το βρηκα εδω)

Φανταστείτε τώρα ότι είστε ένας επενδυτής, στενός φίλος της ηγεσίας του κυβερνώντος κόμματος ή, ακόμη καλύτερα, ένας από τους διαχειριστές αξιών του κυβερνώντος κόμματος ή, τέλος πάντων, κάποιος με χοντρές διασυνδέσεις και θέλετε να κερδίσετε «σορτάροντας» το τρίμηνο έντοκο γραμμάτιο του Δημοσίου που βρίσκεται στην κατοχή σας και λήγει στις 20.3.11 με ονομαστική αξία 1.000.000 ευρώ.

Η τιμή του στη δευτερογενή είναι ήδη πολύ χαμηλή και είναι μάλλον δύσκολο να πέσει ακόμη χαμηλότερα σύντομα. Όμως μη φοβάστε. Έρχεται ο ΟΔΔΗΧ και σας αγοράζει στις 8.2.11 τον τίτλο σε τιμή 0,99 ευρώ, δηλαδή για 990.000 ευρώ. Τότε εσείς τρέχετε στη δευτερογενή αγορά και επαναγοράζετε τον συγκεκριμένο τίτλο για 750.000 ευρώ και τσεπώνετε την διαφορά των 240.000 ευρώ. 
Ταυτόχρονα κρατάτε και τον τίτλο, ο οποίος λήγει τον Μάρτιο, οπότε πάτε σαν κύριος και εισπράττετε επίσης το 1.000.000 ευρώ, που είναι η ονομαστική τιμή του τίτλου σας. Έτσι εκεί που ο κάτοχος αυτού του τίτλου θα περίμενε μια φυσιολογική απόδοση της τάξης των 45.000 ευρώ από το επιτόκιο, βρέθηκε τελικά να κάνει μια μπάζα της τάξης των 285.000 ευρώ.

Φυσικά όλα αυτά μπορεί να είναι απλώς ένα σενάριο φαντασίας. Και να ισχύει αυτό που δήλωσε ο κ. Χριστοδούλου, διευθυντής του ΟΔΔΗΧ, ότι επρόκειτο για μια απλή «άσκηση ταμειακής διαχείρισης». Ποιος ξέρει; Σίγουρα όχι όλοι αυτοί που καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό. Εις υγείαν λοιπόν των κορόιδων, των γνωστών υποζυγίων, που θα κληθούν να καταθέσουν τον ιδρώτα τους, το εισόδημα και τη σύνταξη τους στο ταμείο των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων, τους οποίους τόσο πολύ μάχονται η κυβέρνηση και η τρόικα.

Αλλάζουμε ή Βουλιάζουμε

(αναδημοσιευση)

Σαφώς και η λύση θα πρέπει να βρεθεί στην Ελλάδα και είναι τουλάχιστον αφελές να περιμένουμε από ξένες κυβερνήσεις μηχανισμούς και ξένα χρηματοπιστωτικά συστήματα να μας βοηθήσουν.

Είναι ακόμη πιο αφελές να πιστεύουμε ότι σε καθεστώς διεθνούς έλεγχου μπορούμε να παράξουμε ανάπτυξη και μπορούμε να αποπληρώσουμε αυτό το χρέος χωρίς αναδιάρθρωση. Αυτή την στιγμή μας κρατούν έξω από το νερό γιατί τους εξαγοράσαμε με 50 δις ή τους πείθουμε ότι η Ελλάδα έχει ακόμη λίγο ψωμί για αυτούς.

Είναι τραγικό να πιστεύουμε ότι με κόψιμο ενός χεριού και ενός ποδιού της ελληνικής κοινωνίας θα σωθούμε. Στην ουσία θα μείνουμε απλώς ανάπηροι και θα χρηματοδοτήσουμε ξένα τραπεζικά συστήματα. Αυτή την προοπτική αρνήθηκαν οι Ισλανδοί με δημοψήφισμα και αυτή την προοπτική παλεύουν να αποφύγουν οι Πορτογάλλοι.

Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι αν αποσυρθεί ο δημόσιος τομέας θα ανοίξει χώρος για τον ιδιωτικό. Στην πράξη θα ανοίξει χώρος για τους ξένους.

Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα. Κατά βάση έχουμε ανύπαρκτο ιδιωτικό και αυτό κάνει τον δημόσιο μεγάλο και άχρηστο. Οι αιτίες όπως για τις οποίες καταστράφηκε η παράγωγη μας- η αγορά το ξέρει αυτό- είναι το φθηνό εισαγόμενο προιών,  οι ποσοστώσεις και η ΚΑΠ που κατέστρεψαν τον………..

καπνό, την ζάχαρη, το λάδι το βαμβάκι κ.α.

Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι όλα είναι περαστικά. Όσο ο Έλληνας επιχειρηματίας δεν δανείζεται με το ίδιο επιτόκιο που δανείζεται ο ευρωπαίος, τόσο δεν θα μπορεί να δημιουργήσει επιχειρήσει να εξάγει να καταναλώσει και να ζήσει. Η Ελλαδα θα ζει συνεχώς χρεοκοπημένη η θα χρεοκοπεί ξανά και ξανά.

Κάποτε στην ΕΕ στόχος ήταν η σύγκλιση τώρα είναι η συντήρηση της απόστασης μεταξύ των κοινωνιών και η διεύρυνση της.

Σαφώς και η λύση θα πρέπει να βρεθεί στην Ελλάδα και σαφώς χρειάζεται ένα ΣΟΚ για να αλλάξει τόσο η Ελλάδα όσο και το πολιτικοοικονομικό σύστημα. Δεν μπορούν αυτοί που μας έφεραν στην χρεοκοπία να μας οδηγήσουν εκτός κρίσης.  Είναι αδιανόητο με  τα μέσα που ηρθαμε ως εδώ να συνεχίσουμε. Το 2002 είχαμε μια οικονομία σε απογείωση και μετά ήρθε το ευρώ. Οι άνθρωποι αυτοί που αποκαλέσαμε λαμόγια δηλαδη: τραπεζίτες, πολιτικοί, χρηματιστές, δημοσιογράφοι,  μεγαλομέτοχοι, καναλάρχες, εκδότες, μεγαλο επιχειρηματίες, εργολάβοι όλοι τους σήμερα είναι υπέρ του ευρώ. Όμως 10 χρόνια τώρα βγάζουν τις επενδύσεις τους και τις καταθέσεις τους έκτος.

Στα 10 χρόνια του Ευρώ στην Ελλάδα δεν έγινε ούτε μια μεγάλη η μεσαία επένδυση, παρά μόνο κάτι έτοιμα αγόρασαν όπως: λιμάνια, ΟΤΕ, δρόμους και μετοχές τραπεζών και ΔΕΚΟ. Απεναντίας όλοι οι έλληνες επιχειρηματίες έφυγαν έκτος ελλάδος και εκτός ευρώ σε τρίτες χώρες. Τα λεφτά που εβγάλαν δεν έγιναν επενδύσεις αλλά έγιναν καταθέσεις και of shore…

Οι άνθρωποι αυτοί που αναφέρθηκαν τώρα πια απλά συντηρούν τα κεκτημένα τους, τις θέσεις τους και τα κλεμμένα και φοβούνται να πουν την αλήθεια. Απλώς κερδίζουν χρόνο πουλώντας ασημικά και όσο πάει… Δεν έχουν κανένα άλλο σχέδιο και δεν έχουν καμία άλλη στόχευση. Πουλάνε, κόβουν, απολύουν, ρευστοποιούν και όσο πάει

Τα περιθώρια σήμερα για εμας είναι τόσο στενά  και οι συνθήκες τόσο εναντίον μας που δεν μας αφήνουν καμιά επιλογή για χασομέρι.

Αν παραμείνουμε εδώ και χωρίς δυνατότητα φθηνού δανεισμού, η Ελλάδα θα γίνει σύντομα μια επιχειρηματική έρημος που θα ζει -αν θα ζει- με την ελεημοσύνη των εταιρών της. Εδώ και εκεί θα υπάρχουν αποικιοκρατικές επενδύσεις ξένων συμφερόντων στις οποίες θα δουλεύουν ελάχιστοι, και πέριξ αυτών δεκάδες πλανόδιοι, άστεγοι και άνεργοι που θα παρακαλούν για δουλειά  ή θα μεταναστεύουν.

Οι εντολές των ξένων και το σκληρό ευρώ ήδη κλείνουν  σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια κόβει δρομολόγια, κόβουν μισθούς, συντάξεις, παροχές, απομονώνουν και ερημώνουν τόπους, κλείνουν πόρτες και πιθανότητες,  κλείνουν επιχειρήσεις, φέρνουν ανεργία και  τρομακτική ύφεση.

Στην Ευρώπη δεν νοιάζεται κανείς για όλα αυτά και γιατί να νοιαστεί όταν εμείς δεν νοιαζόμαστε.  Έγινε κατανοητό ότι αυτοί θέλουν μόνο να έχουν  ασφαλείς τις τράπεζες τους και απο εκεί και πέρα εμείς ας βουλιάξουμε.

Χρειαζόμαστε λοιπον νομισματική πολιτική ως μέσω άμυνας και ως μέσω σχεδιασμού μιας βασικής -υποτυπώδους- αναπτυξιακή πολιτικής. Χρειαζόμαστε δραχμές για να ξαναβρούμε την δυνατότητα μας παράγουμε, να εξάγουμε να δεχόμαστε τουρίστες. Χρειαζόμαστε δικό μας νόμισμα όχι για να μην πληρώσουμε (γιατί έτσι και αλλιώς δεν θα τα πληρώσουμε όλα τελικά) αλλά για να μη μπούμε σε αυτή την πορεία μαρασμού και να μπορέσουμε επιτέλους να δημιουργήσουμε.

Χρειαζόμαστε δραχμές για να ανακτήσουμε την πιθανότητα στο όνειρο. Θα γίνουμε φτωχοί ναι, και θα ξεβολευτούμε και θα πρέπει να δουλέψουμε και να αγωνιστούμε  αλλά θα υπάρχουμε και αύριο. Ας συμφωνήσουμε σε αυτό το ελάχιστο! Διότι το μόνο που εγγυάται αυτή η πρόταση είναι ότι θα υπάρχουμε και αύριο ως λαός. Καμιά άλλη πρόταση δεν το εγγυάται.

ΣΧΟΛΙΟ:

Το κειμενο στο πρωτο του μερος ειναι απλα εξαιρετικο στην περιγραφη της πραγματικοτητας.

Για την προταση περι δραχμης κανεις δεν μπορει να ξερει αν ειναι η καλυτερη, αλλά ειναι μια προταση η οποια καταγραφεται.

Ανοιχτή επιστολή προς την ηγεσία, τα στελέχη, τα μέλη και τους οπαδούς του ΚΚΕ

(αναδημοσιευση)

Αγαπητοί φίλοι,

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΣ ΚΑΙΡΟΣ που σκεφτόμασταν να απευθυνθούμε απ’ ευθείας στα κόμματα της Αριστεράς. Κάθε φορά όμως που πηγαίναμε να το προγραμματίσουμε, όλο και το ρίχναμε παραπίσω. Στις καλένδες που λένε. Οι λόγοι; Ω, πάντα βρίσκαμε λόγους! Ξέρετε… Η επικαιρότητα, κάποιο άλλο θέμα που ήταν πιο επείγον, ζητήματα που προέκυπταν από το διάλογο με διάφορους σχολιαστές και έπρεπε να καλυφθούν ή να διευκρινιστούν. Δεν βαριέστε… Προσχήματα ήταν όλα αυτά, έστω και καλά μακιγιαρισμένα, κι εμείς, που ήμασταν οι μακιγιέρ, το ξέραμε πολύ καλύτερα απ’ τον καθένα. Ο βασικός λόγος ήταν άλλος. Ήταν ο δισταγμός μας να απευθυνθούμε, εμείς μια παρέα, σε πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς, και μάλιστα έτσι, μ’ αυτόν τον «επίσημο» τίτλο. Η αναντιστοιχία είναι τεράστια κι όσο να ’ναι κωλώναμε. Ακόμα περισσότερο επειδή ξέραμε πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο θα έκανε καμπόσους, που μας γνωρίζουν, αλλά δεν μας γουστάρουν, να πούνε: «Καλά, αυτοί έχουν σαλτάρει τελείως! Ποιοι νομίζουν ότι είναι τρομάρα τους;».

Όλα τα πράγματα όμως έχουν ένα όριο. Κι επειδή, μετά από ένα σχεδόν χρόνο Μνημονίου, έχουμε πάρει για τα καλά την κατηφόρα, κι επειδή η κατηφόρα όλο και θα κατηφορίζει, κι επειδή γενικεύεται σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πράγμα που αναμένεται κιόλας να επισημοποιηθεί στις 25 του μήνα, οπότε θα ισχύει απόλυτα και το επιχείρημα «ό,τι για όλους, αυτό και για σας Έλληνες, βγάλτε το σκασμό», είπαμε κι εμείς να σταματήσουμε να βγάζουμε το σκασμό, ν’ αφήσουμε τις ντροπές και τις ευαισθησίες, και ν’ αρχίσουμε να ξαποστέλνουμε τα γράμματα και τις γραφές στα κόμματα, τα κομμάτια και τα θρύψαλα της Αριστεράς.

ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΕΣΑΣ. Το θεωρούμε αυτονόητο και επιβεβλημένο. Είστε το μαζικότερο κόμμα με την καλύτερη οργάνωση, έχετε τη μεγαλύτερη επιρροή και, επιπλέον, έχετε την πιο «βαριά» ιστορικότητα (όχι όμως και την αποκλειστικότητα της ιστορίας του εργατικού κινήματος, για να τα λέμε όλα). Εμείς όλα αυτά τα σεβόμαστε, κι αν μας ξεφύγουν παρακάτω τίποτε «κακές» λέξεις και φράσεις, μη το πάρετε στραβά και μη θεωρήσετε ότι σας αλείψαμε λάδι για να σας κάψουμε μετά. Αυτό σάς το λέμε επί λόγω τιμής.[1]

Θα επικεντρωθούμε στα ζητήματα της συγκυρίας. Και θα μιλήσουμε γι’ αυτά κριτικά, αλλά, μένοντας σε όσα μας ενώνουν κι όχι σε όσα μας χωρίζουν. Το τι μας ενώνει θα το καταλάβετε αν ρίξετε μια προσεκτικήματιά στα όσα γράφουμε στη ταυτότητά μας. Το τι μας χωρίζει, επειδή θέλουμε να είμαστε καθαροί, αλλά, απ’ την άλλη, δεν θέλουμε και η όποια συζήτηση μαζί σας να περιστραφεί εκεί, σας το λέμε τηλεγραφικά, πολύ γενικά και μάλλον αποφθεγματικά σε υποσημείωση.[2]

ΕΔΩ ΚΙ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ έχουμε μπει σε μια άλλη φάση, το ξέρετε πολύ καλά. Η χώρα, δηλαδή οι εργαζόμενοι που ζουν σ’ αυτή τη χώρα, είναι υπό τον άμεσο έλεγχο του διεθνοποιημένου κεφαλαίου (εξυπακούεται ότι ένα μέρος αυτού του διεθνοποιημένου κεφαλαίου είναι ελληνικά κεφάλαια) και ωθείται απροκάλυπτα και ωμά να φορέσει τον σιδερένιο κορσέ της Νέας Ιεράς Συμμαχίας. Μήνα το μήνα και Μνημόνιο το Μνημόνιο, παρά τις όποιες αντιδράσεις και αντιστάσεις, μπαίνουμε όλο και περισσότερο σ’ αυτό τον κορσέ. Στην αρχή μάς βάλανε τα πόδια μέχρι τους αστραγάλους, μετά μέχρι τα γόνατα, ύστερα πιο πάνω, κοντεύει να μας φτάσει στη μέση. Αυτή είναι μια εντελώς νέα κατάσταση. Κι όπως πάει η πολύ γνωστή σε σας έκφραση, «νέα κατάσταση – νέα καθήκοντα» —υποθέτουμε ότι σε αυτό δεν μπορεί να υπάρχει αντίρρηση από κανέναν σας.

Ε ΛΟΙΠΟΝ, ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ, δεν μας είναι καθόλου καθαρό ποια είναι αυτά τα νέα καθήκοντα που έχει προσδιορίσει και προσπαθεί να εκπληρώσει το κόμμα σας. Καθόλου μα καθόλου. Κι αυτό μας δημιουργεί απορίες. Απορίες αλλά και ανησυχίες, γιατί θυμόμαστε μια κουβέντα που έχει πει κάποιος περί στρατηγικής και τακτικής, και η οποία, σε ελεύθερη απόδοση, ήταν κάπως έτσι:

«Αν οι τακτικές σου κινήσεις δεν υπηρετούν μια συγκεκριμένη στρατηγική, αυτό σημαίνει πως δ ε ν έχεις στρατηγική. Πράγμα που συνεπάγεται πως, τελικά, δεν έχετε ο ύ τ ε τακτική».

Οι ανησυχίες μας μεγαλώνουν, όταν συνειδητοποιούμε πως οι αντίπαλοί μας έχουν προσδιορίσει τα νέα τους καθήκοντα σ’ αυτή τη νέα κατάσταση και προσπαθούν να τα επιτελέσουν. (Δεν έχει τόσο σημασία για την κουβέντα μας, να εξετάσουμε αν οι επιλογές τους είναι οι καλύτερες, ή πόσο καλά τις υλοποιούν, όσο ότι τις έχουν κάνει). Επιγραμματικά: Η κυβέρνηση προσπαθεί από την πρώτη στιγμή να παίξει το χαρτί της «σωτηρίας της πατρίδας», της οποίας πατρίδας βεβαίως βεβαίως «είναι ο καλύτερος σημαιοφόρος», και οι υπόλοιπες συστημικές δυνάμεις παίρνουν θέση παραστάτη. Άλλοι (Ν.Δ.) εκ δεξιών, γκρινιάζοντας για το «μείγμα πολιτικής», άλλοι (ΛΑ.Ο.Σ.) ως δορυφόροι —όπως συμβαίνει στο βόλεϊ με το «ρολόι»— για να ξεπλυθούν, άλλοι (ΔΗ.ΣΥΜ.) στο (φιλελεύθερο) κέντρο για να εγγράψουν υποθήκες ως ψύχραιμοι ρεαλιστές, πάντα απαραίτητοι σε κρίσιμες καταστάσεις, κι άλλοι (ΔΗΜ.ΑΡ.) εξ αριστερών, ως «αντίβαρο» —του συστήματος πάντα. Από κοντά και μερικοί «ανεξάρτητοι» ως αναπληρωματικοί σε ετοιμότητα: Μάνος, Ανδριανόπουλος, και συντροφία… Και, εννοείται, με όλη την υποστήριξη των Μέσων που έχει στη διάθεσή του το σύστημα, για να διαμορφώνει γνώμες (και να παραμορφώνει την πραγματικότητα) —διαδικασία, κατά την οποία, συχνά, γίνεται αντιληπτό ότι το πιο επιδέξιο χέρι βοηθείας προς την κυβέρνηση που αυτή τη στιγμή διαχειρίζεται τα συμφέροντα του αστισμού, δηλαδή την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δεν είναι τα «Νέα» και το «Βήμα», ή το «Έθνος» και το MEGA, αλλά η «Καθημερινή» και το ΣΚΑΪ…

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΑΠΟ ΣΑΣ δεν βλέπουμε τίποτε. Για να ακριβολογήσουμε: Δεν βλέπουμε τίποτε νέο που να ανταποκρίνεται σ’ αυτή τη νέα κατάσταση. Βλέπουμε μόνο τις σταθερές (για κάθε κόμμα) προσκλήσεις προς τον λαό να πυκνώσει τις τάξεις σας, την υπενθύμιση της ανάγκης για την οικοδόμηση ενός Αντιιμπεριαλιστικού – Αντιμονοπωλιακού Μετώπου, τις προτροπές σας για αντίσταση, απειθαρχία και ανυπακοή, την προπαγάνδιση του προγράμματος της Λαϊκής Εξουσίας. Καλά όλα αυτά και άγια.[3] Αλλά, —πάντα υπάρχει ένα αλλά—, δεν είναι καινούργια! Σε αντίθεση με την καινούργια κατάσταση. Η οποία, δυστυχώς, είναι πολύ-πολύ συγκεκριμένη. Πράγμα που μεγαλώνει την αναντιστοιχία με τις παλιές κατευθυντήριες γραμμές. Αναντιστοιχία, η οποία προκύπτει είτε λόγω της γενικολογίας που χαρακτηρίζει ορισμένες από αυτές τις γραμμές, είτε λόγω του ότι, πάλι ορισμένες από αυτές, δεν ανταποκρίνονται στις επείγουσες ανάγκες του εργατικού κινήματος, καθώς απαιτούν διεργασίες που, με τη σειρά τους, απαιτούν χρόνο. Και χρόνος δεν υπάρχει (παρακάτω θα εξηγήσουμε πιο συγκεκριμένα για ποιο πράγμα δεν υπάρχει χρόνος).

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕ, υπάρχει κάποιο νέο καθήκον που έχετε προσδιορίσει για το κόμμα σας και επιχειρείτε να το εκπληρώσετε. Είναι το καθήκον που σας υπαγορεύει να λέτε σε όλους τους τόνους «να ξεσηκωθεί ο λαός!». (Φυσικά, ξέρετε ότι δεν είστε οι μόνοι που ρίχνετε αυτό το σύνθημα). Πολύ ωραία. Για να το δούμε αυτό από πιο κοντά.

Κατ’ αρχήν, και για να ’χουμε το καλό ρώτημα, τι ακριβώς εννοείτε όταν λέτε «να ξεσηκωθεί ο λαός»; Δεν το καταλαβαίνουμε. Κι όχι μόνο δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά, επειδή το λέει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που, βέβαια, είναι υπέρ της οργανωμένης πάλης, μάς φαίνεται και λίγο «κουλό» (με το συμπάθιο). Το καταλαβαίνουμε όταν το λένε οι αντιεξουσιαστές, λόγου χάρη, και γράφουν σε τοίχους και ρολά «εξέγερση τώρα», ή «κουφάλες έρχονται κρεμάλες» κι άλλα τέτοια «ορέα». Αλλά εσείς; Τι διάολο! Δεν θα μείνει κανείς στην Αριστερά που ναμην είναι αντιεξουσιαστής;[4]

Διότι, άντε και ξεσηκώνεται ο λαός. Αυτή τη βδομάδα. Σήμερα. Τώρα. Τι θα κάνει; Τι κάνει ένας ξεσηκωμένος λαός που ξεσηκώνεται μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχει άλλο την εξαθλίωση, ή την πορεία προς την εξαθλίωση, αλλά όχι και για να υποστηρίξει ταυτόχρονα ένα σχέδιο για το οποίο έχει πειστεί πως θα αντιστρέψει τη φορά των πραγμάτων;

Να σας πούμε εμείς τι θα κάνει; (Μη παρεξηγείτε το ύφος· είναι λόγος εμφατικός και όχι αμετροεπής). Θα πάει να κάψει «το μπουρδέλο τη Βουλή», αυτό θα κάνει. Ή θα μπουκάρει σε καμιά εφορία και θ’ αρχίσει να σπάει τους υπολογιστές. Ή θα πλακώσει στο ξύλο κάνα υπουργό άμα τον πετύχει «χαλαρό». Ή θα κάνει μπουρλότο κάποια επιχείρηση που ο ιδιοκτήτης της κήρυξε πτώχευση, για να μη πτωχεύσει εκείνος. Ή θα πάει στο σπίτι κάποιου πολιτικού και θα το κάνει «καινούργιο». Ή ό,τι άλλο εν πάση περιπτώσει του έρθει να κάνει, έτσι απελπισμένος που είναι. Αυτά εννοείτε όταν λέτε «να ξεσηκωθεί ο λαός»;

Μα αυτά, αγαπητοί φίλοι, θα είσαστε οι πρώτοι που θα τα καταγγείλετε! Και μόνο η τακτική σας στις πορείες και τις διαδηλώσεις, και μόνο η στάση σας στο κάλεσμα «Πάμε Σύνταγμα – Μένουμε Σύνταγμα!»,[5] το δείχνουν ξεκάθαρα ότι έτσι θα αντιδράσετε, αφού εξηγήσετε, βέβαια, εκ παραλλήλου ότι «τέτοιες μορφές πάλης είναι αδιέξοδες και δεν οδηγούν πουθενά παρά μόνο στον αποπροσανατολισμό του κινήματος». Επομένως, από τη στιγμή που ένας χωρίς σχέδιο ξεσηκωμένος λαός τέτοιες μορφές πάλης υιοθετεί, με τις οποίες και διαφωνείτε, τι στην ευχή του Θεού και του Προφήτη εννοείτε, όταν λέτε «να ξεσηκωθεί ο λαός»;

Εδώ θα μπορούσε κάποιος από εσάς, αγαπητοί φίλοι, να αντιτείνει: «Μα εμείς δεν λέμε στον λαό να ξεσηκωθεί έτσι, χωρίς σχέδιο! Εμείς τον προτρέπουμε να το κάνει αφού υιοθετήσει ένα σχέδιο: το δικό μας!». Μάλιστα.

ΕΔΩ, ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΟΤΙ θέλουμε να σας υπενθυμίσουμε ότι αυτό το σχέδιο έχει χαραχτεί σε άλλες εποχές και καταστάσεις, είμαστε υποχρεωμένοι να σας επισημάνουμε ότι, καλώς ή κακώς, αυτό το σχέδιο δεν το υιοθετεί η κρίσιμη μάζα του λαού που απαιτείται ώστε το ενδεχόμενο ξεσήκωμά του να ανοίξει τον δρόμο σε ριζοσπαστικές λύσεις. Δεν το έχει κάνει ούτε όταν πρωτοβγήκε, και, επομένως, ήταν επίκαιρο, ας πούμε, και δεν το κάνει ούτε τώρα, αφού, εκτός των άλλων, είναι και ανεπίκαιρο.

Το ερώτημα προκύπτει αυτομάτως: αφού όλα αυτά δεν τα κάνει ο λαός, εμείς τι κάνουμε τώρα; Θα περιμένουμε να ξυπνήσει, παρατηρώντας εκ του μακρόθεν τον ύπνο του; Ως πότε; Μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα; Μα και να βγάλει, δεν πρόκειται να τα δούμε! Τότε, θα βλέπουμε πια όλοι τα ραδίκια ανάποδα!…

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΒΕΒΑΙΑ, αγαπητοί φίλοι, τι θέλουμε να πούμε μέσα από όλες αυτές τις φραστικές υπερβολές. Θέλουμε να πούμε το εξής απλό, το οποίο, κατά την άποψή μας, προκύπτει αβίαστα από τα κενά και τις αντιφάσεις που επισημάναμε:

«Αφού οι τακτικές σας κινήσεις δεν υπηρετούν μια συγκεκριμένη στρατηγική, αυτό σημαίνει πως δ ε ν έχετε στρατηγική. Πράγμα που συνεπάγεται πως, τελικά, δεν έχετε ο ύ τ ε τακτική»!

ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ τη Γραμματέα σας, την Αλέκα Παπαρήγα, να σχολιάζει το σύνθημα – γραμμή «να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου» (φυσικά, με όλα τα συμπαρομαρτούντα: Μνημόνια, ΔΝΤ, κ.λπ., κ.λπ.) λέγοντας (περίπου):

«Λένε μερικοί ‘‘να φύγει η κυβέρνηση, να φύγει η κυβέρνηση’’. Κι εμείς ρωτάμε: να φύγει αυτή η κυβέρνηση και να ’ρθει ποια;».

Για μισό λεπτό, γιατί εδώ αρχίζουμε να σας χάνουμε τελείως.

Θέλετε να φύγει αυτή η κυβέρνηση, ναι ή όχι; Ναι, ασφαλώς, δεν το συζητάμε. Και θέλετε να μη τη διαδεχθεί κάποια άλλη που θα είναι «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»; Κι αυτό δεν το συζητάμε. Θέλετε. Τότε; Αντί να αναρωτιέστε ρητορικά «και ποια κυβέρνηση να έρθει μετά από αυτή;», όπως αναρωτιούνται εκατομμύρια Έλληνες στα σπίτια τους και στα καφενεία και στα λουτρά, γιατί δεν βάζετε κάτω το μυαλό σας και τα πράγματα, για να δείτε ποια κυβέρνηση θα μπορούσε να διαδεχθεί αυτήν και να μην είναι «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»; Να πούμε εμείς μια ιδέα; Μπορεί να είναι μαλακία, αλλά καλό είναι να μη κρατάμε τις ιδέες μέσα του ο καθένας, από το φόβο μη τον πουν μαλάκα. Εν πάση περιπτώσει, εμείς έτσι συνηθίζουμε να κάνουμε. Λοιπόν:

Κάποιο ραδιοφωνικό δελτίο ειδήσεων, σήμερα, αναμετέδωσε την εξής δήλωση, σημερινή κι αυτή, της Γραμματέας σας (δεν είναι η πρώτη φορά που την κάνει): «Δεν αναγνωρίζουμε ούτε ένα ευρώ απ’ το χρέος».

Έκτακτα.

Δεν θα μπορούσατε, αγαπητοί φίλοι, να βάλετε μπρος για μια κυβέρνηση που, ως πρώτο και βασικό καθήκον θα έχει, να πει αυτό ακριβώς στους εταίρους (και στις εταίρες τους); Δηλαδή: «Δεν αναγνωρίζουμε ούτε ένα ευρώ από το χρέος. Για κοπιάστε να συζητήσουμε τα διαδικαστικά». Που, βέβαια, θα ξεκινήσει από ένα πολιτικό μέτωπο (το κοινωνικό υπάρχει ήδη) και από ένα μίνιμουμ σχέδιο για το πώς θα πορευτούμε στα (θέλουμε, δεν θέλουμε) δύσκολα. Και που, πάλι βέβαια, επειδή είναι αρκετοί μέσα στην Αριστερά αυτοί οι οποίοι έχουν την ίδια άποψη, καθώς και όχι λίγοι οι πολίτες που αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι το χρέος είναι μιας πρώτης τάξης θηλιά για το λαιμό τους και το λαιμό των παιδιών τους και το λαιμό των παιδιών των παιδιών τους, αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι μόνο μια κυβέρνηση ΚΚΕ. Θα είναι μια κυβέρνηση μετωπική —ή συμμαχική, αν προτιμάτε.

Ακούμε από κάποιους φίλους τής Κεντρικής σας Επιτροπής, αλλά και από διάφορες ανά την Ελλάδα ΚΟΒες σας, πολλές αντιρρήσεις και διαμαρτυρίες. Επειδή σας γράφουμε από μακριά, δεν μπορούμε να ακούσουμε ακριβώς τι μας λένε. Ωστόσο, κάτι λίγα τα πιάνουμε:

«Μα τι λέτε ρε παιδιά; Θα τρελαθούμε τελείως; Πώς θα σταθεί μια τέτοια κυβέρνηση; Αφού δεν υπάρχει ο αναγκαίος υπέρ μας συσχετισμός δυνάμεων! Κι έπειτα, η αποδέσμευση της χώρας από το χρέος, ΔΝΤ, ΕΕ και δε συμμαζεύεται, προϋποθέτει την αποδοχή από το λαό της ιδέας του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, καθώς και την αποδοχή του προγράμματος του κόμματός μας, της Λαϊκής Εξουσίας».

Και πάλι έκτακτα.[6] Αλλά, να ρωτήσουμε κάτι που μας έρχεται στο φτωχό μας το μυαλό; Η προϋπόθεση δεν έχει κι αυτή μια προϋπόθεση, με τη σειρά της; Αλλιώς: Η πολιτική συνειδητοποίηση του λαού σε ανώτερα επίπεδα από τα σημερινά δεν είναι αποτέλεσμα διαλεκτικών διαδικασιών όπου, μέσα από μια συσσώρευση παραγόντων προκύπτει το ποιοτικό άλμα (ή μεταλλαγή), το οποίο ποιοτικό άλμα, εν προκειμένω, είναι «η αποδοχή από το λαό της ιδέας του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, καθώς και την αποδοχή του προγράμματος του κόμματός μας, της Λαϊκής Εξουσίας»; Ή αλλιώς και πιο «λαϊκά»: Το αγώγι δεν ξυπνάει τον αγωγιάτη;

Επομένως, ποιο είναι το πρόβλημα να ξεκινήσετε μια πορεία συμπόρευσης με άλλες αριστερές δυνάμεις, αλλά και ευρύτερες λαϊκές, ξεκινώντας από αυτά που σας ενώνουν; Εσείς δεν λέτε «ακολουθείστε μας μέχρι εκεί που συμφωνείτε μαζί μας»; Ε, αυτό έχει και το ανάποδό του, αγαπητοί φίλοι:«Συμπορευθείτε κι εσείς μέχρι εκεί που συμφωνείτε με άλλους» —δεν γίνεται τα δικά σας δικά σας, και των άλλων μισά-μισά! Και μέσα από αυτή τη συμπόρευση και τις συν-αγωνιστικές σχέσεις που μοιραία θα αναπτυχθούν, θα έχετε, με τη συνεπικουρία και του Πραγματικού, όλες τις ευκαιρίες του κόσμου να πείσετε και για την ανάγκη κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, και για τη Λαϊκή Εξουσία,και για όλα! Πώς αλλιώς;

ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΜΠΑΘΑΤΕ, αλλά πραγματικά απορούμε πώς δεν σκέφτεστε όλα αυτά που είπαμε μόλις παραπάνω. Και απορούμε περισσότερο επειδή εσείς οι ίδιοι, δια χειλέων Αλέκας Παπαρήγα, κάνετε συχνά λόγο πως «τίθεται πια θέμα εξουσίας». Έτσι το γράφετε το ‘τίθεται’, με άλφα γιώτα. Που σημαίνει, τίθεται αντικειμενικά. Μα αν τίθεται αντικειμενικά, δεν πρέπει και το πολιτικό συλλογικόυποκείμενο, που ακούει στο όνομα ΚΚΕ, να αρχίσει κάποια στιγμή και να ζυμώνει αυτό το ρημάδι το θέμα εξουσίας; Γιατί συνεχίζετε να το κοσκινίζετε;

Ξέρετε τι λέει αρκετός κόσμος;( Δεν το λένε μόνο τα συστημικά παπαγαλάκια. Το λέει κι αριστερός κόσμος, δικός μας). Θα το ξέρετε, δεν μπορεί να μη το έχετε ακούσει. Λέει πως κοσκινίζετε γιατί δεν θέλετε να ζυμώσετε. Και δεν θέλετε να ζυμώσετε, γιατί έχετε βολευτεί στη Νο 1 θέση εντός της Αριστεράς, έχετε φτιάξει τους μηχανισμούς σας, και αρκείστε να αναπαράγεστε ως ένα κόμμα εν είδει επιχείρησης.

Εμείς δεν τα πιστεύουμε αυτά. Δεν τα πιστεύουμε και δεν θέλουμε να τα πιστέψουμε. Για να ακριβολογούμε δεν τα πιστεύουμε έτσι ακριβώς όπως λέγονται. Γιατίκαι εξαίρεση στο βόλεμα όλης της Αριστεράς δεν θεωρούμε ότι αποτελείτε, και τη διαβρωτική δύναμη των μηχανισμών την ξέρουμε, και, τελικά, το έχουμε πια χωνέψει ότι οι κομμουνιστές δεν είναι τίποτε υπεράνθρωπα, εξωγήινα όντα, αλλά απολύτως γήινα, καμωμένα «από λάσπη και πηλό», όπως όλοι μας.

Δεν τα πιστεύουμε αυτά λοιπόν, έτσι ακριβώς όπως λέγονται. Τι πιστεύουμε; Θα σας το πούμε.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΕΩΡΙΑ, μέχρι στιγμής, οικοδομείται πάνω στο σενάριο του φόβου.

Φοβάστε, αγαπητοί φίλοι (ουδείς ψόγος· όλοι φοβόμαστε!). Και ο φόβος σας δεν είναι ένας και μοναδικός.

Ο πρώτος, και πιστεύουμε ο βασικός, είναι ο φόβος του …τερματοφύλακα μπροστά στο πέναλτι! Δηλαδή, ο φόβος που πηγάζει από την αμφιβολία αν θα τα καταφέρει. Ο φόβος να διαλέξει γωνία. Ο φόβος μπροστά στο ενδεχόμενο να μη τα καταφέρει. Ζόρικα όλα αυτά, ό,τι και να πεις. Ιδίως για σας, που τα νούμερα και τα στατιστικά σας δείχνουν ότι είσαστε ο πρώτος και καλύτερος αριστερός τερματοφύλακας κι η ενδεκάδα αρχίζει από σας. Και μπροστά στα ζόρια, τι κάνετε εσείς; Προφασίζεστε τον τραυματία για να την κοπανήσετε «κανονικά και με το νόμο»!

Κι όμως, αγαπητοί φίλοι, έχετε αρκετά στοιχεία για να μετριάσετε ή και να υπερνικήσετε τους φόβους σας. Μήπως δεν έχουν δικαιωθεί οι θέσεις σας περί ΕΕ; Μήπως δεν είναι πολλοί οι αριστεροί που αρχίζουν να συνειδητοποιούν τις αυταπάτες τους; Μήπως δεν σας υποστήριξαν στις καλοκαιρινές απεργίες των ναυτεργατών του ΠΑΜΕ, όταν σας την πέφτανε οι Μανδραβέληδες κι οι Γιανναράδες, μήπως δεν σας υποστήριξαν ακόμα και άνθρωποι που δεν θα λέγαμε και ακριβώς ότι σας βλέπουν με καλό μάτι; Μήπως δεν παραδέχεται πολύς κόσμος ότι τα λέτε χύμα και τσουβαλάτα χωρίς περικοκλάδες και ήξεις-αφήξεις; Τι άλλο θέλετε για να τολμήσετε; Να κάνουν όλοι οι Έλληνες αίτηση ένταξης στο κόμμα σας;

Ένας άλλος φόβος σας είναι το αιώνιο δίλημμα: Έχει έρθει η ώρα; Μήπως αύριο είναι η ώρα κι όχι σήμερα;

Εδώ δεν θα σας πούμε πολλά. Θα επαναλάβουμε μόνο αυτό που λέει η Γραμματέας σας: «τίθεται ζήτημα εξουσίας».

Κι ένας τρίτος φόβος σας (που έχει τη μικρότερη κατανόησή μας): Ο φόβος για το κόμμα. Ο οποίος τροφοδοτείται —αυτό σας το αναγνωρίζουμε ως ελαφρυντικό— από τις μνήμες και τις εμπειρίες του 1968 και του 1991. Αλλά, δεν νομίζετε, αγαπητοί φίλοι, πως είναι καιρός πια αυτό το εργαλείο που είναι το κόμμα σας (γιατί εργαλείο προς χρήση και για κάποιο σκοπό είναι, δεν είναι φετίχ ούτε τοτέμ), δεν νομίζετε πως είναι καιρός να χρησιμοποιηθεί; Τι το φυλάτε; Για να το βάζετε στη βιτρίνα; Στη βιτρίνα, δεν κινδυνεύει βέβαια να υποστεί κάποια φθορά. Όμως ποια η χρησιμότητά του, ή μάλλον, η αξία χρήσης του; Μηδενική. Η μόνη αξία που έχει εκεί είναι η αξία κατοχής… Ε, και λοιπόν;

ΞΕΠΕΡΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΣΑΣ, αγαπητοί φίλοι. Πρέπει να βρείτε τη δύναμη να τους ξεπεράσετε. Δεν το περιμένουμε μόνο εμείς. Το περιμένει πολύς κόσμος. Ακόμα και κόσμος δικός σας, που ψηφίζει δαγκωτό και μονοκούκι ΚΚΕ.[7]

Δεν έχουμε πολύ χρόνο, αγαπητοί φίλοι. Ίσως δεν έχουμε καθόλου χρόνο. Κι εδώ θα το συγκεκριμενοποιήσουμε αυτό, όπως υποσχεθήκαμε παραπάνω.

Δεν έχουμε καθόλου χρόνο ως Αριστερά. Γιατί πολύς κόσμος σ’ αυτούς τους μαύρους καιρούς ξαναστρέφει το βλέμμα του προς τα αριστερά. Ακόμα και κόσμος που τα τελευταία χρόνια μάς έβριζε σταθερά και μας κατηγορούσε ότι κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου, κι ότι κοιτάμε κι εμείς μόνο τα οφίτσια και τα βουλευτιλίκια, ακόμα κι αυτός ο κόσμος στην Αριστερά προσβλέπει κατά βάθος. Και ελπίζει σ’ αυτήν. Ως πότε όμως;

Κι ως πότε θα βάζετε κι εσείς το χεράκι σας στη διάψευση των ελπίδων του κόσμου, ότι, επιτέλους, κάποια στιγμή, θα έρθουμε στο ραντεβού; Θέλετε να βαρεθεί να περιμένει; Θέλετε να εγκαταλείψει κάθε ιδέα συνάντησης, απορρίπτοντας ταυτόχρονα και την ιδέα της πολιτικής οργάνωσης της εργατικής τάξης; Θέλετε να μας φτύσει μια και καλή, παίρνοντας άλλους δρόμους, οι οποίοι, ένας Θεός ξέρει πού μπορεί να τον οδηγήσουν; Θέλετε να καταντήσουμε όλοι εκθέματα σε ένα μουσείο, στο οποίο κανείς δεν θα χαλαλίζει ούτε ένα ευρώ για να μας δει;

Γι’ αυτό σας ξαναλέμε, αγαπητοί φίλοι: Ξεπεράστε τους φόβους σας! Για να μπορέσουμε κι εμείς να βγάλουμε από την αφίσα σας το ερωτηματικο-θαυμαστικό που κοτσάραμε, και να κάνουμε τα θαυμαστικά τρία![8] Αυτό θα βοηθήσει και τους υπόλοιπους να ξεπεράσουν τους φόβους τους. Καιμαζί, θα είναι πιο εύκολο να τα καταφέρουμε.

Χθες, ήταν ήδη αργά. Αύριο, θα είναι μάταιο.

Δεν μας μένει παρά το σήμερα.

[1] Ακόμα κι αν θεωρήσετε ότι είμαστε μια «τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική», ρίξτε στο γιαλό το πρώτο και ασχοληθείτε μόνο με το δεύτερο!

[2] Άλλο διαλεκτικές σχέσεις, κι άλλο εξουσιαστικές. Άλλο ηγεμονία, κι άλλο επι-κυριαρχία. Άλλο κράτος των εργαζομένων, κι άλλο κράτος-κόμμα των εργαζομένων.

[3] Σε πολλά συμφωνούμε και σε πολλά διαφωνούμε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας, οπότε ας μη το κάνουμε …θέμα.

[4] Όχι κατά της εξουσίας βέβαια που, εξ ορισμού, είναι ή πρέπει να είναι όλοι οι αριστεροί. Αντιεξουσιαστής. Έχει διαφορά και ελπίζουμε να την καταλαβαίνετε.

[5] Ούτε εμείς ξετρελαθήκαμε με το συγκεκριμένο κάλεσμα. Αλλά, απ’ την άλλη, δεν έχουμε σκοτωθεί κιόλας να ανεβάζουμε εδώ, μέρα παρά μέρα, διαγγέλματα του τύπου «να ξεσηκωθεί ο λαός», όπως τα εννοείτε εσείς.

[6] Για την οικονομία του λόγου. Εδώ έχουμε διάφορες παρατηρήσεις, αλλά το θέμα του post δεν είναι το πρόγραμμα της Λαϊκής Εξουσίας.

[7] Όπως κάνουν δυο από εμάς. Το έχουμε ξαναπεί.

[8] Όσοι από εσάς ξέρετε σκάκι (κι είστε αρκετοί, από παράδοση), θα ξέρετε και τι σημαίνουν αυτά τα σύμβολα. Για όσους δεν το ξέρουν: Στη σκακιστική γραφή, ερωτηματικό + θαυμαστικό σημαίνει ‘αμφίβολης αξίας κίνηση’. Τρία θαυμαστικά σημαίνουν ‘κίνηση εξαιρετική’.

 

 

 

ΣΧΟΛΙΟ:

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο κειμενο, δεν εχω να προσθεσω ουτε να αφαιρεσω απολυτως τιποτα.

Απεχθή χρέη και η περίπτωση της Ελλάδας

(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

 

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αυξανόμενο νομικό και πολιτικό ενδιαφέρον για το τι συνιστά απεχθές και παράνομο χρέος. Το θέμα ανακινήθηκε πρόσφατα από τους Αμερικανούς στην περίπτωση του Ιράκ, όταν επιχείρησαν την ακύρωση των χρεών της εποχής Σαντάμ με την αιτιολογία του απεχθούς χρέους. Αν και η τελική απόφαση ακύρωσης ελήφθη με βάση την αδυναμία εξυπηρέτησης, το θετικό της υπόθεσης είναι ότι ξανάφερε το θέμα στην επικαιρότητα.

 

Αυτές τις μέρες μάλιστα, (6-11 Φεβρουαρίου) στα πλαίσια του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ που διεξάγεται στο Ντακάρ, (Σενεγάλη), κινήματα πολιτών οργανώνουν εκστρατεία για την υιοθέτηση δίκαιων κανόνων διευθέτησης χρεών υπερχρεωμένων χωρών, καθώς και για σύσταση αντίστοιχου διεθνούς δικαστηρίου.

 

Σύμφωνα με τον κλασσικό ορισμό του απεχθούς χρέους (odious debt), τρία είναι τα κριτήρια τα οποία πρέπει να ικανοποιούνται: 1) τα δάνεια που έχουν συναφθεί να μην ήταν προς όφελος του πληθυσμού της χώρας, 2) να μην ήταν εις γνώσιν αυτού, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ούτε να τα εγκρίνει, ούτε να τα απορρίψει, και 3) όλα αυτά να ήταν εις γνώσιν των πιστωτών.

 

Υπάρχουν αρκετές τέτοιες περιπτώσεις, όπου πιστώτριες χώρες του πλούσιου Βορρά, όπως Αμερική, Καναδάς, Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, και Ιαπωνία, ενεπλάκησαν σε ανεύθυνους (επιεικής χαρακτηρισμός) δανεισμούς σε δικτατορικά ή αυταρχικά καθεστώτα, σε πωλήσεις περιττών αγαθών ή υπηρεσιών για ίδιον όφελος, σε πωλήσεις οπλικών συστημάτων και εξοπλισμών σε διεφθαρμένες κυβερνήσεις, κι όλα αυτά με υψηλά επιτόκια και με σημαντικές κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

 

Ενώ με τα σημερινά ένδικα μέσα δεν υπάρχει τρόπος τα χρέη αυτά να ακυρωθούν, εν τούτοις κάποια από αυτά θα μπορούσαν, μιας και ένα μέρος της ευθύνης, μικρότερο ή μεγαλύτερο κατά περίπτωση, πέφτει ομολογουμένως στους πιστωτές.

 

Στα χρονικά, υπάρχει μια περίπτωση κράτους που όντως ανέλαβε την ευθύνη για ιδιοτελή δανεισμό. Κι αυτή ήταν η Νορβηγία, η οποία το 2006 ακύρωσε απαιτήσεις 80 εκατ. δολαρίων από το Εκουαδόρ, Αίγυπτο, Τζαμάικα, Περού και Σιέρρα Λεόνε παραδεχόμενη ότι τα πλοία που πούλησε στις εν λόγω χώρες, χρεώνοντάς τις, στην πραγματικότητα δεν τα χρειάζονταν, αλλά το έκανε μόνο και μόνο για να τονώσει τα χειμαζόμενα ναυπηγεία της.

 

Τα τελευταία χρόνια δημιουργούνται όλο και περισσότερες επιτροπές για τον έλεγχο του χρέους των χωρών τους, είτε με πρωτοβουλία των κυβερνήσεων για χρέη προηγούμενων κυβερνήσεων, είτε ανεξάρτητα από τους πολίτες τους ίδιους.

 

Στη Βραζιλία για παράδειγμα, στο τέλος του 2008 συστάθηκε επιτροπή ορκωτών λογιστών σε στενή συνεργασία με κοινωνικά κινήματα για τον έλεγχο του δημοσίου χρέους, ενώ συνεχίζεται ακόμα η πίεση για την ενσωμάτωση του λογιστικού ελέγχου και στο Σύνταγμα. Αυτή τη στιγμή, η Βραζιλία ξοδεύει σε τοκοχρεολύσια το 36% του προϋπολογισμού της, ενώ για την Υγεία λιγότερο από 5% και για την Παιδεία, λιγότερο από 3%.

 

Το 2001, στο Περού η επιτροπή ελέγχου συστάθηκε από το ίδιο το Κογκρέσο για τη διερεύνηση του συσσωρευμένου χρέους της προηγούμενης κυβέρνησης Φουτζιμόρι. Ενώ τον Αύγουστο του 2005, για τον έλεγχο του εξωτερικού χρέους της Παραγουάης κινήθηκαν οι ίδιοι οι πολίτες συστήνοντας ειδικές ελεγκτικές επιτροπές.

 

Στη Βολιβία το Δεκέμβρη του 2009, με απόφαση της Κάτω Βουλής ψηφίστηκε η σύσταση επιτροπής, με τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών για τον έλεγχο του χρέους.

 

Στις Φιλιππίνες, συμμαχία κοινωνικών κινημάτων απαίτησε από την κυβέρνηση να προβεί σε επίσημο λογιστικό έλεγχο του ιδιαίτερα μεγάλου εξωτερικού χρέους της χώρας. Το κοινοβούλιο, κάτω από την κοινωνική πίεση πήρε πράγματι θετική απόφαση, την οποία όμως σταμάτησε η Γερουσία. Αυτό, κάθε άλλο αποθάρρυνε τους πολίτες, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν σ’ ολόκληρη τη χώρα, οργανώθηκαν, και το 2008 συνέστησαν δική τους ανεξάρτητη επιτροπή ελέγχου.

 

Η περίπτωση του Εκουαδόρ είναι γνωστή για την ευτυχή της κατάληξη. Κι εκεί, τα κοινωνικά κινήματα που είχαν εν τω μεταξύ δραστηριοποιηθεί από τα πριν, βρήκαν ευήκοον ους στο πρόσωπο του νέου προέδρου Κορέα και με τη βοήθεια διεθνών οργανισμών κατόρθωσαν να διαχωρίσουν το σύνολο του χρέους σε νόμιμο και παράνομο και να το επαναδιαπραγματευθούν με καλύτερους όρους.

 

Οι περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες είναι χρεωμένες μέχρι το λαιμό με δάνεια τα οποία ως επί το πλείστον είναι χαρακτηρισμένα ως απεχθή. Η Ζιμπάμπουε ακολουθεί τα βήματα των λατιναμερικάνικων χωρών και οργανώνει επιτροπές πολιτών για τον έλεγχο του δικού της χρέους.

 

Για την διαλεύκανση και ακύρωση του χρέους αναπτυσσόμενων κυρίως χωρών δραστηριοποιούνται διεθνείς οργανισμοί με σημαντικούς πόρους, εμπειρία και τεχνογνωσία, όπως οι CADTM, EURODAD, και JUBILEE DEBT COALITION, στους οποίους θα μπορούσε να απευθυνθεί και η Ελλάδα, μιας και ανήκει πλέον στην κατηγορία των υπερχρεωμένων και χωρίς καμιά αμφιβολία, καταδικασμένων χωρών.

 

Στα καθ’ ημάς τώρα. Θα μπορούσαν να συσταθούν και στην Ελλάδα παρόμοιες επιτροπές ελέγχου από πολίτες, με την απαίτηση μέρος του χρέους να κηρυχτεί απεχθές; Κατά τη γνώμη μου, ναι, βάσει μαρτυριών των καθ’ ύλην αρμοδίων.

 

Δια στόματος λοιπόν του προέδρου του Eurogroup Γιουνκέρ έχουμε την εξής μαρτυρία: «Ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφθανε, διότι συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή (ευρωπαϊκή) και εγώ ο ίδιος, για τις προοπτικές για αυτό που δεν ήταν τότε γνωστό, όπως αυτό που αποκαλούμε ελληνική κρίση». Κοντολογίς, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι συνέχιζαν εν γνώσει τους να μας δανείζουν διότι « κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα». Η δήλωση αυτή εμπίπτει σε έναν από τους τρεις λόγους σύμφωνα με τους οποίους ένα χρέος μπορεί να χαρακτηριστεί απεχθές.

Οι δανειακές συμβάσεις, οι λόγοι σύναψης, οι όροι, καθώς και τα επιτόκια δανεισμού, ουδέποτε έγιναν γνωστά στον ελληνικό λαό, ούτε και είναι προσβάσιμα, ακόμα και τώρα, εν μέσω μάλιστα του πυρετού της «Διαύγειας». Άρα, ένας ακόμα όρος του επαχθούς χρέους φαίνεται να ικανοποιείται.

 

Ωφέλησαν όμως τα δάνεια αυτά τον ελληνικό λαό; Το εάν και κατά πόσον, θα πρέπει να διερευνηθεί. Υπάρχουν όμως τρεις τουλάχιστον γνωστές και ύποπτες υποθέσεις που σχετίζονται με διακίνηση μαύρου χρήματος, με δωροδοκία, σπατάλη και με ιλιγγιώδεις υπερχρεώσεις. Αυτές είναι:

α) οι προμήθειες του δημόσιου τομέα (π.χ. περίπτωση Siemens, με ομολογίες Χριστοφοράκου, Τσουκάτου κ.α.),

β) οι εξοπλισμοί, όπου για ορεκτικό έχουμε τις μαρτυρίες του αναπληρωτή υπουργού εθνικής άμυνας. Λέει λοιπόν ο κ. Μπεγλίτης: «Κάποιοι έγιναν πλούσιοι και βρίσκονται εντός και εκτός του Πενταγώνου». Μιλάει για «κατασκευασμένες αμυντικές δαπάνες», για«πανηγύρι εξοπλισμών», για το ότι «φτιάχτηκαν περιουσίες,ενδεχομένως και πολιτικές καριέρες», και

γ) οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι οποίοι είναι γνωστό ότι κόστισαν πολλές φορές πάνω από τον αρχικό προϋπολογισμό, μπορεί και 20 δις ευρώ, και για τους οποίους η συναίνεση υφαρπάχτηκε μέσα από έντονη και κατευθυνόμενη προπαγάνδα, όπως αποκάλυψε σε πρόσφατο σημείωμά του ο Φ. Συρίγος στην Ελευθεροτυπία (4/1/2011).

 

Το τελευταίο δε δάνειο των 110 δις αρχίζει ήδη να αποκτά τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα μπορούσαν να το τοποθετήσουν στην κατηγορία του απεχθούς. Δεν είναι προς όφελος του ελληνικού λαού, αλλά των πιστωτριών τραπεζών και παρέχεται σε μια ήδη υπερχρεωμένη χώρα.

 

Debtocracy: Όταν η δημοκρατία υποτάσσεται στο χρέος

(Αναδημοσιευση)

Μετά από προσπάθειες αρκετών μηνών στα τέλη Μαρτίου θα έχουμε έτοιμο ένα Ντοκιμαντέρ για το χρέος που θα ακούει στο όνομα Debtocracy – Χρεοκρατία.

Οι δημιουργοί συμμετέχουν αφιλοκερδώς και αποφασίσαμε ότι το ντοκιμαντέρ πρέπει να μοιράζεται δωρεάν χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναπαραγωγής και γι’ αυτό προτιμήσαμε να απευθυνθούμε στον κόσμο για να το στηρίξει οικονομικά.

Θέλουμε γνώμες, σχόλια και μια μικρή βοήθεια να το διαδώσουμε

Περισσότερες πληροφορίες στο site μας www.debtocracy.gr

 

 

ΣΧΟΛΙΟ:

Φαινεται πολυ ενδιαφερον.

“Η Ελλαδα δεν πουλιεται”

(αναδημοσιευση)

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΟΥΛΟΙ

ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΑΞΙΩΝΟΥΝ

 

1. Άρνηση αναγνώρισης και πληρωμής του «απεχθούς» χρέους.

Γι΄ αυτά τα χρέη η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει 4 φορές και ακόμη και τότε, τα χρέη αυτά ΔΕΝ διαγράφτηκαν. Τα έχουμε πληρώσει ως και 140 φορές πάνω από το δανειζόμενο κεφάλαιο! Η συνεχής κεφαλαιοποίηση τόκων από τους δανειστές μας, μας υποχρέωνε να πληρώνουμε πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια! Η λεγόμενη «οικονομική βοήθεια» με τα τοκογλυφικά επιτόκια, ΔΕΝ έχει σκοπό να βοηθήσει την Ελλάδα να μην χρεοκοπήσει. Σκοπό έχει, να αυξήσει ακόμα περισσότερο το δυσβάσταχτο χρέος, ώστε, να μην μπορέσουμε ποτέ να ξεχρεώσουμε, με απώτερο στόχο τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας μας και την υποδούλωση του Λαού προς όφελος των δανειστών μας.

 

2. Έξοδος από το Ευρώ και την Ευρωζώνη και θέσπιση εθνικού νομίσματος, με συνολική αναθεώρηση των όρων παραμονής μας στην Ε.Ε, ΔΝΤ και Ε.Ε. Δεν βοηθούν εμάς να μην πτωχεύσουμε, αλλά τους τραπεζίτες και τις διεθνείς αγορές που κατέχουν μεγάλο μέρος των ελληνικών ομολόγων. Αν η Ελλάδα κηρύξει «στάση πληρωμών εξωτερικού χρέους», αυτοί θα βγουν χαμένοι!

Ούτε ένα ευρώ από την «βοήθεια» δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις!

3. Κατάργηση της Δανειακής σύμβασης και όλων των μνημονίων, που υπογράφει η κυβέρνηση Παπανδρέου και όλοι οι κοινοβουλευτικοί συνένοχοι, ΔΙΟΤΙ

• Υπέγραψαν παραίτηση από το δικαίωμα ασυλίας λόγω άσκησης της εθνικής κυριαρχίας «αμετάκλητα και άνευ όρων». δηλ. η Ελλάδα έχει παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό της, την περιουσία της και τον λαό της έναντι των δανειστών της.

• Απαγορεύεται στην Ελλάδα να βρει από τρίτες χώρες, ακόμη και αν μπορούσε, τα λεφτά για αποπληρωμή χρέους. Οι δανειστές όμως, έχουν δικαίωμανα πουλήσουν τις χρεωστικές τους απαιτήσεις σε τρίτη χώρα. Μπορεί, ας πούμε, να βρεθούμε χρεωμένοι στην Τουρκία ή τα Σκόπια !!

• Η οποιαδήποτε διαφορά , δεν εκδικάζεται από τα Ελληνικά δικαστήρια αλλά από το Ευρωπαϊκό, με βάσει το Αγγλικό αποικιοκρατικό δίκαιο

• Θεσπίζει καθεστώς υποθήκευσης της δουλειάς μας, της ιδιωτικής περιουσίας μας, ακόμη και της ίδιας της ζωής μας!

• Το επιτόκιο για τα 80 δις της ευρωπαϊκής «βοήθειας» είναι 5,2% κυμαινόμενο για την πρώτη 3ετία, 6,2% για τα επόμενα χρόνια και “+2%” τόκοι υπερημερίας εάν έχει λήξει το δάνειο, επαναπροσδιοριζόμενο ΑΝΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!!

 

4. Κανένας υπερ-νόμος ή αναθεώρηση του Συντάγματος, που θα κατοχυρώνει το «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας» και την «οικονομική διακυβέρνηση», που επιδιώκει να επιβάλλει η Ε.Ε. Σύνταγμα έχουμε και βάσει του άρθρου 120.4 (Aκροτελεύτια διάταξη): “H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται καιυποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.”

Βία είναι και ο οικονομικός εξαναγκασμός!

Χρειαζόμαστε μια νέα συνταγματική τάξη που να μην επιτρέπει στην όποια κυβέρνηση να καταλύει τη δημοκρατία. Ένα νέο σύνταγμα που να κατοχυρώνει τα συμφέροντα του Έλληνα πολίτη και εργαζόμενου, να διασφαλίζει την λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία από κάθε εξωτερική και εσωτερική επιβουλή. Ένα τέτοιο σύνταγμα μπορεί να γεννηθεί μόνο μέσα από μια νέα Εθνοσυνέλευση του κυρίαρχου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, που θα τον απαλλάξει από όλα τα ανομήματα των εκάστοτε κυβερνώντων που έγιναν στο όνομά του και σε βάρος του.

 

5. Άνοιγμα όλων των συμβάσεων του δημοσίου, και του συνόλου της δημοσιονομικής διαχείρισης, στους Έλληνες πολίτες, ώστε να γίνει πραγματική αποτίμηση των δανειακών αναγκών και του πραγματικού ύψους του δημόσιου χρέους. Έλεγχος του συνόλου των κρατικών προμηθειών και πράξεων, που έγιναν για εξοπλισμούς, για εκποίηση επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου. Δημοσιοποίηση και καταγγελία όλων των συμβάσεων και δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει οι εκάστοτε κυβερνήσεις στο παρασκήνιο.

 

6. Εθνικοποίηση των μεγάλων Τραπεζών με πρώτη την Τράπεζα Ελλάδος (που είναι ιδιωτική ΑΕ, με συμμετοχή μόνο κατά 8% του ελληνικού κράτους, ενώ το υπόλοιπο ανήκει σε «άγνωστους» ιδιώτες μετόχους!), για να μπορεί να ελεγχθεί η αγορά και η κίνηση των κεφαλαίων και για να αλλάξει ριζικά ο χαρακτήρας της πιστωτικής πολιτικής και της τραπεζικής πρακτικής.

 

7. Κανένας Εθνικός χώρος ή δημόσιο και κοινωνικό αγαθό ΔΕΝ πουλιέται.

Η υγεία, η παιδεία, οι μεταφορές , η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες ΟΥΤΕ πουλιούνται, ΟΥΤΕ αποκρατικοποιούνται. 20χρόνια αποκρατικοποιήσεων, όχι μόνο δεν μείωσαν το έλλειμμα, αλλά διόγκωσαν το χρέος. Δεν παραχωρούμε ούτε μια σπιθαμή γης, ούτε ένα εθνικό προϊόν, σε ιδιώτες. Ο δημόσιος πλούτος είναι περιουσία του λαού και Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΠΟΥΛΑΕΙ. Η όποια παραχώρηση δημόσιου πλούτου στα αρπαχτικά της αγοράς δεν είναι αξιοποίηση, αλλά ισοδυναμεί με ξεπούλημα. Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας γίνεται μόνο όταν εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον και διατίθεται για την κοινή ωφέλεια όλων των πολιτών.

 

8. Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και υπεράσπιση του εισοδήματος και των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των αγροτών, των μικρών και μεσαίων βιοτεχνών, εμπόρων και ελεύθερων επαγγελματιών, με ταυτόχρονη φορολόγηση των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου ντόπιου και ξένου.

 

9. Ακύρωση όλων των νόμων, υπουργικών αποφάσεων και διαταγμάτων που εξυπηρετούν το καθεστώς του μνημονίου. Ο λαός και η χώρα πρέπει να ανακτήσουν την κυριαρχία τους, ώστε να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους και να τιμωρήσουν όσους ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση.

 

Να φύγει η κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου και μαζί της όλο το πολιτικό προσωπικό, που συμμετείχαν ή συνέργησαν στην υπερχρέωση της χώρας προς όφελος δικό τους και των τραπεζιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων που τάχτηκαν να υπηρετούν.

Οι εταίροι της ΕΕ και τα όργανα της τρόικας οφείλουν να ακούσουν την φωνή του Ελληνικού Λαού και να πάρουν πολύ σοβαρά την προειδοποίησή του:

Η κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να αποδεχτεί οποιαδήποτε δέσμευση στο όνομα του Ελληνικού λαού. Δεν έχει κανενός είδους εξουσιοδότηση να διαπραγματεύεται στο όνομα του. Ο Ελληνικός λαός θα ανατρέψει το καθεστώς που του επιβλήθηκε και θα αρνηθεί όλο το καθεστώς και τις δεσμεύσεις που του έχουν επιβληθεί.

Πρόταση πρωτοβουλίας πολιτών «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ»

seisaxthia.blogspot.com

 

ΣΧΟΛΙΟ:

 

Πολλές φορές αναδημοσιεύω κείμενα από άλλα blogs ή sites, ώστε να έχουμε μια όσο το δυνατόν σφαιρική ενημέρωση. Δε συμφωνώ πάντα στο 100% των κειμένων.

Η μικρή μου “ένσταση” σε αυτό το κείμενο είναι η συνεχής επίκληση του “ελληνικού λαού”. Πως θα γίνει ας πούμε το “ο ελληνικός λαός θα ανατρέψει κλπ κλπ κλπ”, χύμα στο κύμα;

Ιδωμεν…