Τα πλεονεκτήματα της εξόδου από την Ευρωζώνη

του Στέργιου Σκαπέρδα, καθηγητή Οικονομικών, University of California, Irvine.
(δημοσιευτηκε στα “Επικαιρα” στις 15/3/2012)

 

Mε την εξαίρεση της Κατοχής, η Ελλάδα βρίσκεται στη μέση της βαθύτερης ύφεσης που έχει γνωρίσει στην ιστορία της. Χωρίς καμιά ένδειξη πως οι πολιτικές της τρόικας οδηγούν σε ανάκαμψη και χωρίς δυνατότητα ανεξάρτητης εθνικής πολιτικής, όσο παρατείνεται η παραμονή στην Ευρωζώνη τόσο περισσότερο θα υποθηκεύεται το μέλλον της χώρας για δεκαετίες. Αν και ανεξάρτητοι ειδήμονες θεωρούν την έξοδο από την Ευρωζώνη αυτονόητη, η μυθολογία, η κινδυνολογία και η καταστροφολογία για τη δραχμή στα κυρίαρχα ελληνικά ΜΜΕ έχουν διαμορφώσει ένα εικονικό παράλληλο σύμπαν για πολλούς Έλληνες, όπου η κοινωνική και εθνική καταστροφή είναι «διάσωση» και η διάσωση είναι «καταστροφή».

Σε σχέση με την πραγματική καταστροφή που συντελείται τώρα και η οποία θα συνεχιστεί για το ορατό μέλλον, αν συνεχιστούν οι πολιτικές της τρόικας, η έξοδος από την Ευρωζώνη έχει πολλά πλεονεκτήματα.

Αυτά περιλαμβάνουν τα εξής:

• Μια παύση πληρωμών(ή χρεοκοπία)που θα έκανε το χρέος βιώσιμο συνεπάγεται έξοδο από την Ευρωζώνη. Όλοι αναγνωρίζουν πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο και κάποιας μορφής χρεοκοπία είναι αναγκαία. Η «εθελοντική» συμφωνία (PSI) που η κυβέρνηση προσπαθεί να εκτελέσει δεν θα καταστήσει το χρέος βιώσιμο, δεδομένου ότι, στην καλύτερη περίπτωση, ο λόγος χρέους προς το ΑΕΠ θα είναι 120% το 2020, υψηλότερα απ’ ό,τι ήταν στην αρχή της κρίσης. Επομένως, η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει δική της πρωτοβουλία για χρεοκοπία. Για να έχει η χώρα καλύτερη διαπραγματευτική θέση σε σχέση με τους ομολογιούχους και να μην εξαρτάται για χρηματοδότηση από την ΕΚΤ, θα πρέπει να έχει δικό της νόμισμα. Επιπλέον, θα χρειαστεί το δικό της νόμισμα για να υποστηρίξει καλύτερα το τραπεζικό σύστημα και τα ασφαλιστικά ταμεία μετά τη χρεοκοπία.

 

• Ο εναρμονισμός της νομισματικής πολιτικής με τις ανάγκες της χώρας. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό εν μέσω της οικονομικής ύφεσης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, με τις πιστώσεις και τη ρευστότητα ασφυκτικά περιορισμένες, πλήττοντας βαριά πολλές επιχειρήσεις. Η συνετή τύπωση νέου χρήματος και η διοχέτευση πιστώσεων μέσω του τραπεζικού συστήματος θα επιτρέψουν τη γρήγορη ανάρρωση της ντόπιας αγοράς και, εφόσον η χώρα βρίσκεται σε τόσο βαθιά ύφεση, χωρίς το φόβο υψηλού πληθωρισμού.

 

• Η σημαντική και γρήγορη βελτίωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας. Η υποτίμηση του νέου νομίσματος θα αλλάξει τις σχετικές τιμές των ντόπιων προς τα εισαγόμενα εμπορεύματα. Ο τουρισμός και οι εξαγωγές θα τονωθούν και οι εισαγωγές θα μειωθούν και θα υποκατασταθούν εν μέρει από την εγχώρια παραγωγή. Η ανεργία θα αρχίσει να ανακάμπτει αμέσως.

 

• Η ανάκτηση των βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων που είχαν οι Έλληνες πριν από την κρίση. Οι πολιτικές της τρόικας δεν έχουν δημοκρατική νομιμότητα. Επιχειρείται ένας βίαιος και γενικευμένος μετασχηματισμός της οικονομίας και της κοινωνίας από τα πάνω, ενάντια στα συμφέροντα και τη θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού πληθυσμού. Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα σταματήσει την άμεση εξάρτηση της χώρας από τις χρηματοδοτήσεις της τρόικας και, επομένως, την ανάγκη ν’ ακολουθηθούν οι συνταγές της.

 

• Η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας που είχε η χώρα πριν από την κρίση. Θα δοθεί ένα τέλος στις απαιτήσεις για υπογραφές αρχηγών κομμάτων πριν από την επόμενη δόση, για Ευρωπαίους επιτρόπους, για δεσμευμένους λογαριασμούς από τους οποίους στο μέλλον οι φόροι θα πηγαίνουν κατευθείαν στους δανειστές, για μαζικές ιδιωτικοποιήσεις σε εξευτελιστικές τιμές και για μυριάδες άλλες αποικιοκρατικές ρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στα Μνημόνια και στις διάφορες απαιτήσεις των Ευρωπαίων πολιτικών.

 

• Η Ευρωζώνη πιθανότατα θα συρρικνωθεί και η Ελλάδα μάλλον θα την εγκαταλείψει έτσι κι αλλιώς. Φεύγοντας νωρίτερα παρά αργότερα, θα περιοριστεί η συνέχεια της ύφεσης. Η ανάκαμψη της οικονομίας θα είναι γρήγορη και θ’ ανακτηθούν βασικά δημοκρατικά δικαιώματα και η εθνική κυριαρχία. Με την έξοδο από την Ευρωζώνη η Ελλάδα δεν θα επανέλθει, όπως λένε οι κινδυνολόγοι, στη δεκαετία του ’50, και το τελευταίο πρόβλημα που θα έχουμε να φοβόμαστε εν μέσω τέτοιας πρωτοφανούς ύφεσης είναι ο υπερπληθωρισμός. Η μεταβατική περίοδος των πρώτων μηνών θα είναι όντως δύσκολη και οδυνηρή. Το πόσο δύσκολη θα είναι η μετάβαση εξαρτάται από την προετοιμασία που επιτακτικά χρειάζεται να κάνουν η κυβέρνηση και η Τράπεζα της Ελλάδος, κάτι που επείγει και είναι εθνικά αναγκαίο.

 

Η δηλωση-αποφαση της 26ης Οκτωβριου

Το κείμενο της συμπερασμάτων της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου μπορείτε να το βρείτε και να το κατεβάσετε σε pdf από εδώ.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ “ΑΡΙΣΤΕΡΟ” ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΟ!

(απο εδω)

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΑΠΟ ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ, ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ, “ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΩΝ”!

ΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Εν μέσω αναζωπύρωσης της καπιταλιστικής κρίσης, αντί ορισμένες δυνάμεις της Αριστεράς να συγκλίνουν και να ριζοσπαστικοποιούνται, αναδιπλώνονται!

Η αναδίπλωση έχει δύο όψεις! 

Η πρώτη συνδέεται με μια γενικόλογη, ιδεολογίζουσα και αμφίβολου βάθους καταγγελία του συστήματος, χωρίς επίκαιρα μέτωπα για την ανατροπή του!

Η δεύτερη αφορά μια αγκίστρωση στο λεγόμενο ”αριστερό ευρωπαϊσμό”, που όσο η ευρωζώνη και η ΕΕ αντιδραστικοποιούνται τόσο γίνεται βαθύτερη και σχεδόν φαιδρή!

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα των πολυδιαφημισμένων “ευρωομολόγων” ως φαρμάκου για την κρίση στην Ελλάδα, την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Γύρω από την ανάγκη έκδοσης ευρωομολόγων υπάρχει το τελευταίο διάστημα μια εντυπωσιακή σύγκλιση ανάμεσα στον Α. Σαμαρά, το Γ. Παπανδρέου και τμήματα της Αριστεράς!

Γενικότερα, η ιδέα των ευρωομολόγων κυκλοφορεί πολύ το τελευταίο διάστημα ανάμεσα σε κύκλους του ευρωπαϊκού κατεστημένου, συνδέεται στενά με ένα δρόμο πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ και θεωρείται απάντηση στα σημερινά κρισιακά προβλήματα του χρέους.

Υπάρχει κόκκος αλήθειας σε αυτές τις απόψεις;

Διαφέρουν οι θέσεις της λεγόμενης “ευρωπαϊκής αριστεράς” από κατεστημένες θέσεις για το ευρωομόλογο και τη διέξοδο από την “κρίση χρέους”;

Η λεγόμενη ευρωπαϊκή Αριστερά κάνει ένα τετραπλό λάθος.

Πρώτο λάθος: Θεωρεί ότι η διέξοδος από τη σημερινή κρίση μπορεί να υπάρξει μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο και επομένως οι εθνικές προσπάθειες πρέπει να ενταχθούν σε μια συνολική ευρωπαϊκή προοπτική διεξόδου.

Η θέση αυτή παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες κάθε προοπτική μετασχηματισμού της κάθε χώρας αλλά τελικά και της Ευρώπης ως συνόλου, αφού τον συναρτά από την ταυτόχρονη επιτυχία του στο σύνολο, σχεδόν, των χωρών της ΕΕ και σε κάθε περίπτωση από την επιτυχία του προοδευτικού μετασχηματισμού σε Γερμανία και Γαλλία!

Δεύτερο λάθος: Επειδή η στρατηγική αφορά την Ευρώπη ως σύνολο, για αυτό δεν πρέπει να διαταραχθεί οποιοδήποτε “ενοποιητικό” βήμα ακόμα και αν έχει γίνει με όρους αγοράς, αφού αυτό θα διακύβευε, αντί να ενισχύσει την προσπάθεια να αλλάξει ενοποιούμενη η Ευρώπη. Για αυτό η λεγόμενη “ευρωπαϊκή αριστερά”  είναι “φανατικός” θιασώτης του ευρώ, του οποίου ζητά να αλλάξει ηαρχιτεκτονική χωρίς να διακυβευθεί η ύπαρξή του! Αυτό πρακτικά σημαίνει μια ευρεία εθνική συναίνεση γύρω από το “υπαρκτό” ευρώ, στο όνομα μιας ‘αριστερής” αλλά αδύνατης αρχιτεκτονικής του!

Τρίτο λάθος: Θεωρούν ότι η ΕΕ μεταρρυθμίζεται και από Ένωση των πιο ισχυρών μερίδων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που συνεχώς αντιδραστικοποιείται, μπορεί να μετατραπεί συνολικά σε “Ευρώπη των εργαζομένων”. Μια τέτοια υπόθεση δεν έχει την παραμικρή σχέση με το ρεαλισμό! Αντίθετα η ΕΕ ήταν και θα εντείνει το ρόλο της ως συλλογικός “χωροφύλακας των λαών”.

Τέταρτο λάθος: Η υπόθεση ότι μπορεί η ΕΕ να εξελιχθεί σε “πολιτική ομοσπονδία” είναι όχι μόνο ουτοπική αλλά αν μπορούσε να συμβεί θα σηματοοδοτούσε την πιο ακραία και επιθετική πολιτική και κοινωνική αντίδραση. Βήματα πολιτικής ενοποίησης με καπιταλιστική μορφή θα συνοδεύονται με όλο και πιο σκληρά αντεργατικά και αντικοινωνικά μέτρα.

Αυτές οι διαπιστώσεις καταδηλώνουν πόσο είναι αδύνατο το ευρωομόλογο, σε οποιαδήποτε μορφή του, να απαντήσει στη σημερινή κρίση της ευρωζώνης και της ΕΕ.

Ακόμα και αν πάρουμε την πιο “προωθημένη” μορφή ευρωομολόγου, στην οποία εσχάτως, μετά από πολλές περιπλανήσεις, καταφεύγουν ορισμένοι “ευρωπαϊστές” οικονομολόγοι (βλ. De Grauwe στην Κυριακάτικη Αυγή στις 7 Αυγούστου) και θιασώτες της “ευρωπαϊκής Αριστεράς”, πάλι τα πράγματα δεν είναι καθόλου αισιόδοξα.

Επειδή στο θέμα θα επανέλθουμε, σημειώνουμε πολύ επιγραμματικά.

Ας υποθέσουμε ότι το χρέος όλων των χωρών της ευρωζώνης θα μπορεί να καλύπτεται από την απευθείας χρηματοδότηση της ΕΚΤ με έκδοση ευρωομολόγων, πράγμα που σημαίνει ότι το χρέος των εθνικών κρατών έχει μετατραπεί περίπου σε ευρωχρέος και ότι η πολιτική ενοποίηση έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι αποφάσεις να λαμβάνονται με ταχύτητα σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο.

Ας παρακάμψουμε, επίσης, το γεγονός  ότι και οι δύο αυτές εξελίξεις περί “ευρωχρέους” και ευρωενωσιακής πολιτικής ενοποίησης είναι καθαρά ουτοπικές, με την αρνητική, μάλιστα, έννοια τηςουτοπίας.

Και πάλι, όμως, αυτό το ”τελοιοποιημένο ευρωομόλογο” θα εκδίδεται πάνω σε οικονομίες οι οποίες, παρά την “ομπρέλα” της “πολιτικής ενοποίησης”, θα κινούνται με πολύ διαφορετικές ταχύτητες.

Αυτό το “ευρωομόλογο”, λοιπόν, δεν θα μπορεί να συγκρατήσει την άνοδο των επιτοκίων των “εθνικών ομολόγων”, όσο και αυτά μπορεί να έχουν την εγγύηση όλων των κρατών της ΕΕ, εκτός και αν η ΕΚΤ εκδίδει όλο και περισσότερο δικό της όγκο ευρωομολόγων για να καλύπτει απευθείας το δανεισμό των κρατών – μελών.

Το τελευταίο, όμως, θα επέφερε στην ΕΕ μια κρίση πολύ χειρότερη και βαθύτερη από αυτήν των ΗΠΑ.

Διότι με σκέτα “χαρτιά” δεν μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει πραγματικά προβλήματα και πολύ περισσότερο την κρίση!

Η ιδέα ενός ”αριστερού” ευρωομολόγου είναι κατασκεύσμα και μύθος! Όπως μυθολογία είναι ότι οι Κεντρικές Τράπεζες μπορούν με “κατάλληλες” τακτικές να επιλύσουν κρισιακές καπιταλιστικές καταστάσεις!

Αυτές οι “κατασκευές” το μόνο που κάνουν είναι να αποπροσανατολίζουν από τις θέσεις διεξόδου που η “Ίσκρα” έχει προβάλλει κατά καιρούς και αποκτούν νέα επικαιρότητα.

- Τη στάση πληρωμών

- Την έξοδο από το ευρώ στο πλαίσιο αμφισβήτησης και σύγκρουσης με την ΕΕ

- Τη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους για τις πιο ευάλωτες κατηγορίες

- Την εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών

- Την εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση – ανασυγκρότηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας

- Τη ριζοσπαστική δίκαιη αναδιανομή του πλούτου

- Τη ριζοσπαστική αλλαγή στο δημόσιο

- Την εφαρμογή προοδευτικού προγράμματος παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης του τόπου!

ΣΧΟΛΙΟ

Ενα και μονο, γιατι στα υπολοιπα πανω κατω συμφωνω.
Απο που κι ως που ειναι αριστεροι οσοι κανουν δηλωσεις παρομοιες με πασοκους ή νεοδημοκρατες; Επειδη απλα το δηλωνουν οι ιδιοι;

“επιλεκτικη” χρεοκοπια- βιντεακι

Παναγιωτης Γεννηματας:
- “Οι σειρες ομολογων που ληγουν το 2012, το 2013, το 2014 θεωρειται οτι δεν προκειται να πληρωθουν, γι’ αυτες αναγνωριζεται σταση πληρωμων. Για τα ομολογα ληξης των επομενων ετων δεχομαστε το ενδεχομενο οτι μπορει να πληρωθουν. Αυτη ειναι η εννοια της επιλεκτικης χρεοκοπιας”.
-”Θεωρουμε οτι μεχρι στο οριο του μηχανισμου ο οποιος καλυπτει το μεσοπροθεσμο, η Ελλαδα ειναι χρεοκοπημενη και θα παραμεινει εκτος των αγορων μεχρι και το τελος του 2014″.

-”Η χρεοκοπια ειναι χρεοκοπια και τους ευφημισμους να τους βαλουμε στην πλατη. Τα επιλεκτικη τωρα, ολα αυτα ειναι για να χρυσωνουμε το χαπι και να φτιαχνουμε φυλλα συκης. Η ουσια ειναι η σκληρη πραγματικοτητα. Επιβεβαιωνεται η χρεοκοπια της χωρας τουλαχιστον μεχρι το 2015“

Και ενα αποσπασμα απο τον πιτσιρικο:

“Δεν θέλω να διακόψω τη νιρβάνα κανενός αλλά έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι πως αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία -και έχουν καταθέσεις δισεκατομμυρίων ευρώ στην Ελβετία- όχι μόνο συνεχίζουν να είναι ελεύθεροι αλλά παραμένουν όλοι στις θέσεις τους και πολλοί απ’ αυτούς κυβερνούν τη χώρα;“

Διαπραγμάτευση χρεοκοπίας

Του Δημήτρη Καζάκη (απο το blog Σεισαχθεια)

Το πιο θερμό καλοκαίρι αναμένεται να είναι το φετινό. Όχι τόσο από την άποψη των κοινωνικών αντιδράσεων, αλλά κυρίως λόγω των απανωτών νομοσχεδίων και παρεμβάσεων της κυβέρνησης. Μέχρι το φθινόπωρο πρέπει να έχει τεθεί ο μηχανισμός εκποίη­σης της χώρας σε κίνηση και οι βασικές παρεμβάσεις να έχουν υιοθετηθεί. Αυτό απαιτούν οι ηγέτες του Eurogroup προκειμέ­νου τον Σεπτέμβριο να πάρουν τις αποφάσεις τους σχετικά με το νέο «πακέτο βοήθειας» για την Ελλάδα.

Μέχρι τότε οι εκδοχές του «πακέ­του» δίνουν και παίρνουν, μετα­τρέποντας την Ελλάδα σε έρμαιο των κερδοσκόπων και των αγο­ρών, σε βαθμό που όλο και χειρο­τερεύει.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εκ­πρόσωποι κορυφαίων χρηματοοι­κονομικών ομίλων της ευρωζώνης συναντήθηκαν στα κεντρικά γρα­φεία της BNP Paribas στο Παρίσι προκειμένου να συζητήσουν τη συμμετοχή τους στον νέο μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας.

Στο επίκεντρο των συζητήσεων, που διεξάγονται υπό την αιγίδα του Διεθνούς Χρηματοπιστωτι­κού Ινστιτούτου (IIF), θα τεθούν οι προϋποθέσεις για τη μετακύλιση ελληνικών ομολόγων, κα­θώς έως σήμερα έχουν υπάρξει σοβαρές διαφωνίες όσον αφορά το ύψος των επιτοκίων και τη δι­άρκεια των νέων τίτλων. Το IIF αναφέρεται και ως Παγκόσμια Ένωση των Πιστωτικών Ιδρυμά­των, όπου κάνουν κουμάντο οι πιο μεγάλες αμερικανικές, γαλλικές και γερμανικές ιδιωτικές τράπεζες.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα πρόταση που θα συζητηθεί στη βά­ση του αρχικού γαλλικού σχεδίου θα περιλαμβάνει πιο ελκυστικούς όρους για τη συμμετοχή των τρα­πεζών συγκριτικά με το αρχικό σχέ­διο, το οποίο προβλέπει μετακύλιση των ελληνικών ομολόγων που λήγουν έως το 2014 σε 30ετείς τίτ­λους, αλλά αφορά μόνον το ήμισυ των τοποθετήσεων των τραπεζών σε ελληνικό χρέος.

Το νέο δε χαρακτηριστικό των διαπραγματεύσεων είναι η πρόβλεψη για μερική επαναγορά χρέους, εξέ­λιξη που θα οδηγούσε στην εξο­μάλυνση των συνθηκών στην αγο­ρά ομολόγων.

Το πού θα βρεθούν τα χρήματα, αλλά και το ύψος της επαναγοράς δεν αναφέρονται. Επο­μένως το πιθανότερο είναι να πρό­κειται για μικρό ποσό, που απλώς θα προσαυξήσει τις αποδόσεις συ­γκεκριμένων τραπεζών με επιλεγ­μένες αγορές, σαν αυτές που έκανε ο ΟΔΔΗΧ τον περασμένο Φεβρου­άριο.

Ακριβότερος δανεισμός

Με βάση το αρχικό σχέδιο, το χρέος που θα επανεπενδυθεί θα έχει επιτόκιο έως 8%, το οποίο θα διαμορφώνεται μέσα από ένα βα­σικό επιτόκιο 5,5% συν ένα επι­πλέον ποσοστό έως 2,5% που θα συνδέεται με τον ρυθμό ανάπτυ­ξης της ελληνικής οικονομίας.

Το νέο σχέδιο προβλέπει πως το μέ­γιστο τελικό επιτόκιο θα μειωθεί στο 5,76%, με το βασικό επιτόκιο να είναι κυμαινόμενο και συνδε­δεμένο με το τριμηνιαίο Euribor, προσαυξημένο με επιπλέον ποσο­στό της τάξεως του 1,7%. Μιλά­με, δηλαδή, για μια μετακύλιση χρέους που θα προσαυξήσει το κόστος τουλάχιστον κατά 3% από τον μέσο όρο της προηγούμενης δεκαετίας.

Την ανταλλαγή των παλαιών ελλη­νικών ομολόγων με νέα, τα οποία θα έχουν μεγαλύτερες προθεσμίες εξόφλησης, επαναφέρει προς συ­ζήτηση και η Γερμανία, θέτοντας ουσιαστικά θέμα αναδιάρθρωσης χρέους. Το πρακτορείο Bloomberg (5.7) μετέδωσε δήλωση Γερμανού αξιωματούχου, σύμφωνα με τον οποίο η Γερμανία θα επαναφέρει μία πρόταση για την ανταλλαγή ελληνικών ομολόγων που θα περιλαμ­βάνει εθελοντική ανταλλαγή χρέ­ους έναντι ομολόγων με μεγαλύτε­ρη διάρκεια.

Σημειώνεται πως ήδη οι οίκοι αξιο­λόγησης έχουν προειδοποιήσει ότι ενδεχόμενη εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων, κατά την οποία οι ιδιώ­τες αγοράζουν νέα ομόλογα όταν λήγουν τα παλαιά, θα αποτελούσε χρεοκοπία εάν οι επενδυτές έχουν δεχτεί πιέσεις να αποδεχθούν τη συμφωνία επειδή φοβούνται χειρό­τερες επιπτώσεις.

Όπως μεταδίδει το Bloomberg, η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι ένα τέτοιο πιστωτικό γεγονός (credit event) θα ήταν περιορισμέ­νο και δεν θα προκαλούσε μεγάλα προβλήματα, όπως ενδεχομένως να συμβεί με άλλες λύσεις. Με άλ­λα λόγια, η γερμανική κυβέρνηση δεν αποκλείει καθόλου μια περι­ορισμένη κατάρρευση τραπεζών, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Βέβαια, το πόσο «περιορισμένη» μπορεί να είναι μια τέτοια κατάρ­ρευση, αυτό μόνο να το εικάσει κα­νείς μπορεί.

Όσο για το τι θα γίνει με τις κατα­θέσεις των Ελλήνων καταθετών σε μια τέτοια περίπτωση «πιστωτικού γεγονότος», αυτό δεν απασχολεί καθόλου τη Γερμανία. Ούτε τους τραπεζίτες, μια και γνωρίζουν πο­λύ καλά ότι εντός του ευρώ δεν υπάρχει κανενός είδους εξασφάλι­ση των καταθέσεων. Εκτός βέβαια από ανέξοδες δηλώσεις καθησυχασμού.

Πάντως οι οίκοι αξιολόγησης έχουν αποσαφηνίσει πως, αν οι ομολογι­ούχοι θεωρούν πιθανή τη χρεοκο­πία και η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας έχει υποχωρήσει, τότε είναι δύσκολο να θεωρήσει κανείς ότι προσέρχονται εθελοντικά στη συμφωνία για την ανταλλαγή ομο­λόγων, επισημαίνει ο οίκος.

Για τους επενδυτές μια τέτοια κίνηση θα είχε νόημα μόνον εάν συνέπραττε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ωστόσο η πρόταση του Βερολίνου δεν φαίνεται να έχει υποστηρικτές στην Ευρωπαϊκή Ένω­ση, καθώς τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κομισιόν και πολλές ευρωπαϊκές κυ­βερνήσεις δεν θέλουν να ακούσουν για αναδιάρθρωση χρέους σε οποι­αδήποτε μορφή.

Ποιοι προτιμούν πτώχευση

Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Το κόστος ασφάλισης των ελληνικών τίτλων αυξήθηκε την Τετάρτη (6.7) μετά την υποβάθμιση της Πορτογα­λίας από τη Moody’s και την προει­δοποίηση για ενδεχόμενο δεύτερο πακέτο στήριξης της χώρας της Ιβη­ρικής.

Το κόστος ασφάλισης έναντι αθέ­τησης πληρωμών (CDS) αυξήθηκε κατά 59 μονάδες βάσης, στις 1.975 μονάδες, με τους επενδυτές να ανησυχούν και για την πορεία των διαβουλεύσεων των ελληνικών ομο­λόγων.

● Να θυμίσουμε ότι τον Ια­νουάριο του 2010 τα ελληνικά CDS ήταν γύρω στις 400 μονάδες βάσης και έναν χρόνο αργότερα γύρω στις 1.200 μονάδες.

● Να θυμίσουμε επιπλέον ότι το ανώτερο πλαφόν μονά­δων βάσης για CDS παγκόσμια έχει τεθεί γύρω στις 2.500 μονάδες βά­σης. Η Ελλάδα, αν πάει με αυτούς τους ρυθμούς, θα τις έχει φτάσει μέχρι το φθινόπωρο. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η κρίση χρέους της Ελλάδας θα έχει γίνει μη ανατάξιμη για τις αγορές και επομένως το μόνο που θα μένει ακόμη κι επίσημα θα είναι να πτω­χεύσει η χώρα.

Αυτό επιδιώκουν οι Ευρωπαίοι; Μάλλον ναι, μια και δεν πιστεύουν πια ότι η κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να διασωθεί. Αρκεί να έχουν τεθεί υπό μηχανι­σμό εκποίησης η χώρα και τα περι­ουσιακά της στοιχεία. Γι’ αυτό βιάζονται. Γι’ αυτό πιέζουν τόσο πολύ. Από την άλλη, οι αγορές δεν θέ­λουν να αφήσουν την επίσημη πτώ­χευση της Ελλάδας στην αποκλει­στική αρμοδιότητα των πολιτικών της ευρωζώνης, δηλαδή της Μέρκελ και του Σαρκοζί.

Έτσι έχει ξε­σπάσει αληθινός πόλεμος με τους οίκους αξιολόγησης, οι οποίοι είναι σίγουρο ότι θα υποβαθμίζουν διαρ­κώς Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, αλλά και Ισπανία, όπως ίσως και την Ιταλία, προκειμένου να πιέσουν τους πολιτικούς.

Ο επικεφαλής της Standard & Poor’s στη Γερμανία απέρριψε την Τετάρτη (6.7) την κριτική ότι ο οί­κος αξιολόγησης αξιολογεί υπερ­βολικά σκληρά τις προσπάθειες για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο νέο σχέδιο διάσωσης της Ελλά­δας με αποφυγή πιστωτικού επει­σοδίου.

Υπενθυμίζεται πως χθες ο διοι­κητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊ­κής Κεντρικής Τράπεζας Έβαλντ Νοβότνι, με συνέντευξή του στη δημόσια αυστριακή τηλεόραση, άσκησε δριμύτατη κριτική κατά των αμερικανικών οίκων αξιολό­γησης. Ο Νοβότνι υποστήριξε ότι οι οίκοι είναι πολύ αυστηρότεροι και επιθετικότεροι όσον αφορά τις αξιολογήσεις τους στον χώρο της ευρωζώνης από ό,τι σε παρό­μοιες περιπτώσεις στη Νότια Αμε­ρική.

Από την πλευρά της η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προειδοποίησε χθες τους οίκους αξιο­λόγησης ότι η τρόικα έχει τη δική της κρίση για τη διάσωση της Ελλά­δας από τη χρεοκοπία και δεν πρό­κειται να τους αφήσει να κάνουν ό,τι θέλουν.

«Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι λόγια του αέρα και είναι αποδεδειγμένα λανθασμένοι. Είτε βασίζονται σε άγνοια των γεγονότων είτε τα κίνη­τρα είναι πολιτικά και τα γεγονότα παραμελούνται» δήλωσε ο Τόρτσεν Χίνριχτς σε αυστριακό ραδιόφω­νο. Ο ίδιος τόνισε πως η Standard & Poor’s δεν απέρριψε το γαλλικό σχέδιο στη βάση του, αλλά σχολί­ασε το πώς θα αξιολογούσε με τα σημερινά δεδομένα και τις διαθέσι­μες πληροφορίες το σχέδιο.

«Πρόκειται για ένα καθαρά υποθε­τικό σχόλιο. Το τελικό σχέδιο δεν έχει ακόμη εγκριθεί» τόνισε προ­σθέτοντας πως το βασικό προς εξέ­ταση ζήτημα ήταν το πώς αντιμε­τωπίζονται οι επενδυτές σε σχέση με τους αρχικούς όρους των ομολόγων, την αποπληρωμή του κεφαλαί­ου και των τόκων.

«Είναι πολύ σαφές ότι εξετάζεται μια σημαντική επέκταση της διάρκειας των ομο­λόγων και μια καθυστέρηση στην αποπληρωμή, κάτι που δεν είναι σύμφωνο με την αρχική υπόσχεση για την έγκαιρη πληρωμή των τό­κων και του κεφαλαίου. Σε αυτόν τον βαθμό, ένα τέτοιο σχέδιο θα συνεπαγόταν χρεοκοπία» δήλωσε ο Χίνριχτς.

Όλα για τη Γερμανία

Και η κυβέρνηση των δύο πρωθυπουργών και του ενός αντιπροέδρου; Κάνει ό,τι μπορεί για να επιταχύνει τις εκποιήσεις και να μετατρέψει το ξεπούλημα της χώρας σε μη ανατάξιμο γε­γονός. Με την πώληση επιπλέον ποσοστού 10% του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom προσέρχεται ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος στη συνάντηση με τον Γερμανό ομόλογό του Β. Σόιμπλε, η οποία επρόκειτο να γίνει την Τετάρτη (6.7) στο Βερολίνο.

Ο κ. Βενιζέλος θα έχει επαφές και με εκπροσώπους του γερμανικού συνδέσμου βιομηχανιών με δεδο­μένο το γερμανικό ενδιαφέρον για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τις ιδιωτικοποιήσεις. Στη συνά­ντηση θα συζητηθούν θέματα που αφορούν τις δύο χώρες, την ευρω­παϊκή οικονομική διακυβέρνηση, ενώ ο κ. Βενιζέλος θα ενημερώσει τον συνομιλητή του για το πώς η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται να εφαρμόσει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Τα πάντα στη διάθεση της Γερμανίας.

Αρκεί τα θύματα να πεθαίνουν ευτυχισμένα…

«Ασύμμετρες απειλές» στην επίλυση της ελληνικής και ευρωπαϊκής κρίσης χρέους χαρακτήρισε τους οίκους αξιολόγησης και άλλους διεθνείς παράγοντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος σε συνέντευξη που παραχώρησε στους New York Times (5.7).

Στη συνέντευξη που τιτλοφορείται «Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών κινείται από κρίση σε κρί­ση» η αμερικανική εφημερίδα εστιάζει στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, στο σχέδιο για ρι­ζική μείωση του δημόσιου τομέα, στο επιθετικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της Ελλάδας και στις μεταρρυθμίσεις που θα πρέπει να υλοποιή­σει η ελληνική κυβέρνηση.

Στη συνέντευξη ο κ. Βενιζέλος αναγνωρίζει το άγος που έχει φέρει η λιτότητα στην ελληνική κοινωνία, ωστόσο υποστηρίζει ότι, παρά την αυ­ξανόμενη οργή, υπάρχει περιορισμένη διάθεση για νέες εκλογές και αλλαγή της κυβέρνησης. «Ναι, έχουμε διαδηλωτές στους δρόμους, αλλά σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης απορρίπτει την ιδέα των πρόωρων εκλογών» είπε.

Ερωτηθείς για την υψηλή ευθύνη εκτέλεσης των μέτρων, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως ο ίδιος δεν έχει κανένα πρόβλημα σχετικά με την εφαρμογή των μέτρων, ξεκαθαρίζοντας πως η μεγάλη πρόκληση είναι η οικονομική σταθεροποίηση. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα μπορεί να διανύσει ο κ. Βε­νιζέλος το κατοστάρι, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγεί και ο ίδιος όταν χρειαστεί να το κάνει για να γλιτώσει όταν η επικείμενη επίσημη πτώχευση θα παρουσιαστεί ως οικονομική σταθερο­ποίηση.

Ο κ. Βενιζέλος, τέλος, αναφέρθηκε στη συμπε­ριφορά των διαφόρων διεθνών παραγόντων που επηρεάζουν τις εξελίξεις. «Έχουμε κάποιες ασύμμετρες απειλές» είπε, αναφερόμενος στους οίκους αξιολόγησης. Τέλος, οι New York Times κάνουν λόγο για σκληρές πολιτικές στην Ελλάδα που θα οδηγήσουν 120.000 εργαζόμενους του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα να χάσουν τη δουλειά τους κατά τα επόμενα τρία χρόνια.

Όμως, μην ανησυχείτε. Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Focus» ο πρόεδρος του Eurogroup δήλωσε πως η κυριαρχία της Ελλά­δας θα περιοριστεί. Και μάλιστα θα περιοριστεί massive, δραστικά. Επίσης ανακοίνωσε την εγκατάσταση μόνιμων επιτρόπων στα ελληνικά υπουρ­γεία, οι οποίοι θα εποπτεύουν τους ρυθμούς και την ταχύτητα της εκποίησης.

Αυτό που ανακοίνω­σε ο Γιούνκερ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την επιβολή μιας ύπατης αρμοστείας, σαν τους Γερμανούς γκαουλάιτερ, που θα επιβλέπουν το ξεπούλημα της χώρας και του λαού της. Αν αυτό νομίζετε ότι σημαίνει τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία, οφείλουμε να σας καθησυ­χάσουμε. Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, δεν πρόκειται για επιτρόπους, αλλά για «συμβούλους» που έρχονται – με έξωθεν εντο­λή – να μας προσφέρουν τεχνογνωσία. Σε τι ακριβώς; Δεν γνωρίζουμε.

Άλλωστε δεν πρέπει να ανησυχείτε καθόλου. Μπορεί να εκποιηθεί η χώρα, να καταλήξει στα αζήτητα το 1/3 του εργατικού δυναμικού της, η ανέχεια να ξεπεράσει το 50% του πληθυσμού, η αγορά μαζί με τους επαγγελματίες και τους μικρομεσαίους να σαρωθεί, οι εγχώριες τράπεζες να καταρρεύσουν χωρίς τελικά το ελληνικό κράτος να μπορέσει να αποφύγει την επίσημη πτώχευση, αλλά όλα αυτά γίνονται για το κα­λό μας.

Αρκεί το ευρώ και η ευρωζώνη να μπορέσουν να επιζήσουν. Δεν έχουν σημασία τα θύματα, αρκεί να πεθαίνουν ευτυχισμένα με το ευρώ στην τσέ­πη και με την ικανοποίηση ότι ακόμη και τα δισέγγονά τους θα πληρώνουν τα ίδια δάνεια για τα οποία εξοντώθηκαν κι αυτοί…

ΣΧΟΛΙΟ:

Ενω αυτοι επεξεργαζονται μια ελεγχομενη χρεοκοπια, εις βαρος βεβαια του λαου και με το μικροτερο δυνατο κοστος για τους δανειστες και τις γαμωτραπεζες, εμεις κανουμε λες και ζουμε σε αλλη χωρα και ολο αυτο δεν μας αφορα. Τις διακοπουλες μας, τα μπανακια μας κι εχει ο “θεος της ελλαδας”, που λεει κι ο Μπενυ…

Ειμαστε για πολλοστη φορα αξιοι για ολα οσα μας κανουν…

*απο τους αλητες που παιζουν τα cds, δεν περιμενω απολυτως τιποτα πλεον.
Αλλά η (αυτοαποκαλουμενη) αριστερα γιατι να εχει χασει τ’ αυγα και τα πασχαλια για ακομα μια φορά; Μαλλον αυτοι ειναι ακομα κατωτεροι των περιστασεων…

Η γελοιογραφια που συνοδευει την αναλυση, μαλλον τα λεει ολα:

Ένα παραμύθι για 1+1 χρεοκοπίες

(Αναδημοσιευση απο ΕΔΩ)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα που μαστίζονταν από μεγάλα ελλείμματα, υψηλό πληθωρισμό και πολλά χρόνια οικονομικής στασιμότητας. Κάποια στιγμή που τα οικονομικά της προβλήματα πέρασαν ξανά στο κόκκινο, η ηγεσία της χώρας υιοθέτησε μια ριζοσπαστική προσέγγιση προκειμένου να πετύχει σταθερότητα των τιμών.

Αποφάσισε λοιπόν την εισαγωγή ενός νέου νομίσματος το οποίο συνέδεσε με το αμερικανικό δολάριο με συναλλαγματική ισοτιμία 1 προς 1. Εισήγαγε κι έναν νέο νόμο σύμφωνα με τον οποίο αυτή η οιονεί νομισματική ένωση θα κρατούσε για πάντα. Επιπλέον άνοιξε την οικονομία της, ιδιωτικοποίησε τις δημόσιες επιχειρήσεις και συμμετείχε σε μια σημαντική περιφερειακή πρωτοβουλία ελεύθερου εμπορίου.

Αρχικά ο νέος διακανονισμός δούλεψε πολύ καλά. Η ανάπτυξη επέστρεψε και η εμπιστοσύνη των διεθνών επενδυτών απογειώθηκε με αποτέλεσμα να εισρεύσουν στη χώρα τεράστιες κεφαλαιακές ροές άμεσων ξένων επενδύσεων, που κατευθύνθηκαν ιδίως προς τον τραπεζικό τομέα.

Αλλά μετά από 10 χρόνια αυτή η ιστορία επιτυχίας γύρισε ανάποδα. Ο κυρίαρχος εμπορικός εταίρος της περιοχής υποτίμησε το νόμισμά του ενώ το αμερικανικό δολάριο κατέγραψε σημαντική ανατίμηση. Η χώρα αντιμετώπισε επομένως οξύ πρόβλημα με τις εξαγωγές της, απέκτησε μεγάλα εμπορικά ελλείμματα και η ανάπτυξη επιβραδύνθηκε.

Συν τοις άλλοις, η δημοσιονομική πολιτική είχε ξεφύγει οδηγώντας σε αύξηση του δημοσίου χρέους. Οι διεθνείς επενδυτές αρχικά ήταν πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν την κυβέρνηση αλλά τα πρίμιουμ κινδύνου που ζητούσαν άρχισαν να αυξάνονται όταν τα ελλείμματα έγιναν χρόνια κατάσταση.

Οι δυσκολίες επιδεινώθηκαν όταν εξαιτίας μιας κρίσης που οφείλονταν σε χρεοστάσια  άλλων αναπτυσσόμενων οικονομιών αυξήθηκε η αποφυγή του ρίσκου στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Όταν το πρίμιουμ ρίσκου απειλούσε να γίνει αβάσταχτο, η διεθνής κοινότητα ανταποκρίθηκε παρέχοντας μεγάλα πακέτα δανεισμού, τα οποία χρηματοδοτήθηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ορισμένα άλλα φιλικά κράτη.

Το πρώτο πακέτο διάσωσης προέβλεπε την αποκατάσταση της ανάπτυξης, τη μείωση του δημοσίου ελλείμματος και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Τίποτα αυτά όμως δεν επιτεύχθηκε. Και η οικονομία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο εξαιτίας του αντίκτυπου των μέτρων δημοσιονομικής σύσφιξης που δεν στάθηκε δυνατό να αντισταθμιστεί από αύξηση των εξαγωγών επειδή δεν μειώθηκαν οι μισθοί προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα. Ένα χρόνο μετά, το πρίμιουμ κινδύνου που κατέβαλε η χώρα είχε φτάσει στα δυσθεώρητα  ύψη, έτσι δρομολογήθηκε ένα δεύτερο πακέτο διάσωσης και στη συνέχεια ακολούθησε μια μεγάλη ‘εθελοντική’ αναδιάρθρωση χρέους.

Αλλά τίποτα από αυτά δεν κατάφερε να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των διεθνών επενδυτών που δεν πίστευαν ότι η κυβέρνηση μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος της, ιδίως ενόψει των αυξανόμενων κοινωνικών αντιστάσεων και της παραμονής της οικονομίας υπό διαρκή ύφεση. Τα χειρότερα άρχισαν όμως όταν οι πολίτες έχασαν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση και άρχισαν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες.

Καθώς η εκροή των καταθέσεων επιταχύνονταν, η οικονομία άρχισε να καταρρέει και οι κοινωνικές εντάσεις οδήγησαν σε έκρηξη. Ακολούθησε η πτώση της κυβέρνησης και ένας από τους βραχύβιους διαδόχους της ανακοίνωσε στάση πληρωμών προς τους ξένους  ομολογιούχους και τον τερματισμό της σύνδεσης του νομίσματος της με το δολάριο.

Η χώρα αυτή ήταν η Αργεντινή και από την εισαγωγή ενός σκληρού νομίσματος συνδεδεμένου με το δολάριο που έγινε το 1991 χρειάστηκαν 10 χρόνια έως το καταστροφικό χρεοστάσιο που έγινε στην καμπή του 2001 προς 2002.

Η ελληνική εμπειρία – τουλάχιστον μέχρις στιγμής – μοιάζει να επαναλαμβάνει το δράμα της Αργεντινής. Και η Ελλάδα είχε τη δική της ιστορία δημοσιονομικών προβλημάτων και πληθωρισμού που υποτίθεται ότι θα θεραπεύονταν με την προσχώρηση στην οικονομική και νομισματική ένωση της Ευρώπης το 2001 (συμπτωματικά τη στιγμή που η Αργεντινή ετοιμαζόταν για το χρεοστάσιο). Η πρώτη 10ετία συμμετοχής της χώρας στην ΟΝΕ  χαρακτηρίστηκε κι αυτή από ισχυρή οικονομική ανάπτυξη, η οποία τροφοδοτήθηκε πρωτίστως από τις εισροές άφθονων και φθηνών κεφαλαίων. Αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της 10ετίας εμφανίστηκε ένα ισχυρό πρόβλημα: η Ελλάδα έχανε ανταγωνιστικότητα έναντι της Γερμανίας ακριβώς όπως η Αργεντινή είχε χάσει ανταγωνιστικότητα έναντι της Βραζιλίας.

Όπως η Αργεντινή επλήγη από την κατάρρευση της κρίσης χρέους των αναδυόμενων αγορών στα τέλη της δεκαετίας του 1990, έτσι και η Ελλάδα σήμερα πλήττεται από την αύξηση της αποφυγής του κινδύνου εξαιτίας της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Και όπως η Αργεντινή πριν 10 χρόνια έτσι κι η Ελλάδα σήμερα δεν μοιάζει φερέγγυα στα μάτια των διεθνών επενδυτών, όταν λαμβάνουν υπόψη τους την υφεσιακή κατάσταση της οικονομίας της και τα υψηλά πρίμιουμ κινδύνου.

Οι επιφυλάξεις των πιστωτών είναι μάλιστα δικαιολογημένες αφού οι συνήθεις δείκτες για τη βιωσιμότητα του χρέους είναι πολύ χειρότεροι για την Ελλάδα απ’ ό,τι ήταν για την Αργεντινή. Το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είναι τρεις φορές μεγαλύτερα από ό,τι ήταν της Αργεντινής και το επίπεδο του χρέους είναι ήδη υπερδιπλάσιο από της Αργεντινής πριν τη στάση πληρωμών.

Το πρώτο μεγάλο πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα είχε επίσης την τύχη που είχε το πακέτο της Αργεντινής. Ένα χρόνο μετά το πρίμιουμ κινδύνου που κατέβαλε η χώρα για τα ομόλογά της ήταν ακόμα υψηλότερο και δρομολογήθηκε ένα δεύτερο πακέτο ενώ παράλληλα άρχισε να ζητείται από τους ιδιώτες πιστωτές να μετακυλίσουν τους τίτλους τους σε εθελοντική βάση.

Η Ελλάδα, εξάλλου, λαμβάνει πολύ μεγαλύτερη ξένη οικονομική βοήθεια από την Αργεντινή. Με τα δύο πακέτα διάσωσης, η Ελλάδα πρόκειται να λάβει επίσημες πιστώσεις ύψους 230 δις ευρώ – κονδύλια που ξεπερνούν το 100% του ΑΕΠ της.

Πάνω σε όλα αυτά, η Ελλάδα έχει επίσης λάβει 90 δις ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με επιτόκιο 1,25%. Αυτή η τεράστια χρηματοδότηση έχει σώσει μέχρι στιγμής τον τραπεζικό τομέα της Ελλάδας από την κατάρρευση και αποτελεί το βασικό πλεονέκτημα της προσχώρησης σε μια πραγματική νομισματική ένωση σε αντίθεση με την οιονεί νομισματική ένωση της Αργεντινής με το αμερικανικό δολάριο. Αλλά τι θα συμβεί αν, όπως στην περίπτωση της Αργεντινής, συνεχιστεί η διαρροή των καταθέσεων ή και επιταχυνθεί;

Αν οι Έλληνες καταθέτες αποσύρουν το μισό των καταθέσεων που έχουν απομείνει στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα η ΕΚΤ θα πρέπει να δανείσει άλλα 100 δις ευρώ στις ελληνικές τράπεζες προκειμένου να τις κρατήσει στη ζωή. Πράγματι η Ελλάδα μπορεί εν τέλει να χρειαστεί περισσότερα από 400 δις ευρώ επίσημης χρηματοδοτικής στήριξης – σχεδόν το 200% του σημερινού ΑΕΠ της. Αν η Ελλάδα ακολουθήσει εν τέλει το σενάριο της Αργεντινής και υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη μετά από ένα καταστροφικό χρεοστάσιο, το ονομαστικό ΑΕΠ της θα μειωθεί στο ήμισυ. Στην περίπτωση αυτή το χρέος της ελληνικής κυβέρνησης προς τους εταίρους της στην Ευρωζώνη θα φτάσει το 400% του ΑΕΠ – και ελάχιστο μέρος από το ποσό αυτό μπορεί να πληρωθεί. Η Αργεντινή κήρυξε χρεοκοπία στο χρέος της προς τον ιδιωτικό τομέα αλλά τουλάχιστον αποπλήρωσε όλο το χρέος προς τους επίσημους πιστωτές.

Είναι γνωστή η περίφημη φράση του Καρλ Μαρξ που έγραψε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Στην περίπτωση της Ελλάδας η ιστορία μπορεί να αποδειχτεί ότι επαναλαμβάνεται σαν μια πολύ μεγαλύτερη εκδοχή της τραγωδίας της Αργεντινής.

Στην υγειά σας, κορόιδα Έλληνες

Του Δημητρη Καζακη απο το Ποντίκι της 5/5 (το βρηκα εδω)

Φανταστείτε τώρα ότι είστε ένας επενδυτής, στενός φίλος της ηγεσίας του κυβερνώντος κόμματος ή, ακόμη καλύτερα, ένας από τους διαχειριστές αξιών του κυβερνώντος κόμματος ή, τέλος πάντων, κάποιος με χοντρές διασυνδέσεις και θέλετε να κερδίσετε «σορτάροντας» το τρίμηνο έντοκο γραμμάτιο του Δημοσίου που βρίσκεται στην κατοχή σας και λήγει στις 20.3.11 με ονομαστική αξία 1.000.000 ευρώ.

Η τιμή του στη δευτερογενή είναι ήδη πολύ χαμηλή και είναι μάλλον δύσκολο να πέσει ακόμη χαμηλότερα σύντομα. Όμως μη φοβάστε. Έρχεται ο ΟΔΔΗΧ και σας αγοράζει στις 8.2.11 τον τίτλο σε τιμή 0,99 ευρώ, δηλαδή για 990.000 ευρώ. Τότε εσείς τρέχετε στη δευτερογενή αγορά και επαναγοράζετε τον συγκεκριμένο τίτλο για 750.000 ευρώ και τσεπώνετε την διαφορά των 240.000 ευρώ. 
Ταυτόχρονα κρατάτε και τον τίτλο, ο οποίος λήγει τον Μάρτιο, οπότε πάτε σαν κύριος και εισπράττετε επίσης το 1.000.000 ευρώ, που είναι η ονομαστική τιμή του τίτλου σας. Έτσι εκεί που ο κάτοχος αυτού του τίτλου θα περίμενε μια φυσιολογική απόδοση της τάξης των 45.000 ευρώ από το επιτόκιο, βρέθηκε τελικά να κάνει μια μπάζα της τάξης των 285.000 ευρώ.

Φυσικά όλα αυτά μπορεί να είναι απλώς ένα σενάριο φαντασίας. Και να ισχύει αυτό που δήλωσε ο κ. Χριστοδούλου, διευθυντής του ΟΔΔΗΧ, ότι επρόκειτο για μια απλή «άσκηση ταμειακής διαχείρισης». Ποιος ξέρει; Σίγουρα όχι όλοι αυτοί που καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό. Εις υγείαν λοιπόν των κορόιδων, των γνωστών υποζυγίων, που θα κληθούν να καταθέσουν τον ιδρώτα τους, το εισόδημα και τη σύνταξη τους στο ταμείο των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων, τους οποίους τόσο πολύ μάχονται η κυβέρνηση και η τρόικα.

Παύσεις πληρωμών και απεχθές χρέος: Κανόνας και όχι εξαίρεση (Ουτοπία, Μάρτης Απρίλης 2011)

Απο το Λεωνίδα Βατικιώτη ΕΔΩ

Αντιγραφω την τελευταια παραγραφο:

“Συμπερασματικά, το τελευταίο αυτό σκέλος που θα λειτουργεί συμπληρωματικά στην πάλη των εργαζομένων σε κρίσιμα μέτωπα π.χ. ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και για την αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου θα προσδώσει στην διαδικασία του λογιστικού ελέγχου την απαραίτητη κοινωνική διάσταση και αγωνιστικό βάθος. Έτσι, ο λογιστικός έλεγχος θα έχει τη δική του συμβολή στην πάλη για την απόκρουση και την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου που υλοποιείται με το Μνημόνιο ΔΝΤ – ΕΕ και με πρωταγωνιστές την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, την πιο αντιλαϊκή κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα.”

Οσοι θελετε να διαβασετε το ενδιαφερον αυτο αρθρο, ας πατε μεσω του link που εδωσα στην αρχη  στο blog του υπογραφοντος το κειμενο.

Αλλάζουμε ή Βουλιάζουμε

(αναδημοσιευση)

Σαφώς και η λύση θα πρέπει να βρεθεί στην Ελλάδα και είναι τουλάχιστον αφελές να περιμένουμε από ξένες κυβερνήσεις μηχανισμούς και ξένα χρηματοπιστωτικά συστήματα να μας βοηθήσουν.

Είναι ακόμη πιο αφελές να πιστεύουμε ότι σε καθεστώς διεθνούς έλεγχου μπορούμε να παράξουμε ανάπτυξη και μπορούμε να αποπληρώσουμε αυτό το χρέος χωρίς αναδιάρθρωση. Αυτή την στιγμή μας κρατούν έξω από το νερό γιατί τους εξαγοράσαμε με 50 δις ή τους πείθουμε ότι η Ελλάδα έχει ακόμη λίγο ψωμί για αυτούς.

Είναι τραγικό να πιστεύουμε ότι με κόψιμο ενός χεριού και ενός ποδιού της ελληνικής κοινωνίας θα σωθούμε. Στην ουσία θα μείνουμε απλώς ανάπηροι και θα χρηματοδοτήσουμε ξένα τραπεζικά συστήματα. Αυτή την προοπτική αρνήθηκαν οι Ισλανδοί με δημοψήφισμα και αυτή την προοπτική παλεύουν να αποφύγουν οι Πορτογάλλοι.

Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι αν αποσυρθεί ο δημόσιος τομέας θα ανοίξει χώρος για τον ιδιωτικό. Στην πράξη θα ανοίξει χώρος για τους ξένους.

Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα. Κατά βάση έχουμε ανύπαρκτο ιδιωτικό και αυτό κάνει τον δημόσιο μεγάλο και άχρηστο. Οι αιτίες όπως για τις οποίες καταστράφηκε η παράγωγη μας- η αγορά το ξέρει αυτό- είναι το φθηνό εισαγόμενο προιών,  οι ποσοστώσεις και η ΚΑΠ που κατέστρεψαν τον………..

καπνό, την ζάχαρη, το λάδι το βαμβάκι κ.α.

Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι όλα είναι περαστικά. Όσο ο Έλληνας επιχειρηματίας δεν δανείζεται με το ίδιο επιτόκιο που δανείζεται ο ευρωπαίος, τόσο δεν θα μπορεί να δημιουργήσει επιχειρήσει να εξάγει να καταναλώσει και να ζήσει. Η Ελλαδα θα ζει συνεχώς χρεοκοπημένη η θα χρεοκοπεί ξανά και ξανά.

Κάποτε στην ΕΕ στόχος ήταν η σύγκλιση τώρα είναι η συντήρηση της απόστασης μεταξύ των κοινωνιών και η διεύρυνση της.

Σαφώς και η λύση θα πρέπει να βρεθεί στην Ελλάδα και σαφώς χρειάζεται ένα ΣΟΚ για να αλλάξει τόσο η Ελλάδα όσο και το πολιτικοοικονομικό σύστημα. Δεν μπορούν αυτοί που μας έφεραν στην χρεοκοπία να μας οδηγήσουν εκτός κρίσης.  Είναι αδιανόητο με  τα μέσα που ηρθαμε ως εδώ να συνεχίσουμε. Το 2002 είχαμε μια οικονομία σε απογείωση και μετά ήρθε το ευρώ. Οι άνθρωποι αυτοί που αποκαλέσαμε λαμόγια δηλαδη: τραπεζίτες, πολιτικοί, χρηματιστές, δημοσιογράφοι,  μεγαλομέτοχοι, καναλάρχες, εκδότες, μεγαλο επιχειρηματίες, εργολάβοι όλοι τους σήμερα είναι υπέρ του ευρώ. Όμως 10 χρόνια τώρα βγάζουν τις επενδύσεις τους και τις καταθέσεις τους έκτος.

Στα 10 χρόνια του Ευρώ στην Ελλάδα δεν έγινε ούτε μια μεγάλη η μεσαία επένδυση, παρά μόνο κάτι έτοιμα αγόρασαν όπως: λιμάνια, ΟΤΕ, δρόμους και μετοχές τραπεζών και ΔΕΚΟ. Απεναντίας όλοι οι έλληνες επιχειρηματίες έφυγαν έκτος ελλάδος και εκτός ευρώ σε τρίτες χώρες. Τα λεφτά που εβγάλαν δεν έγιναν επενδύσεις αλλά έγιναν καταθέσεις και of shore…

Οι άνθρωποι αυτοί που αναφέρθηκαν τώρα πια απλά συντηρούν τα κεκτημένα τους, τις θέσεις τους και τα κλεμμένα και φοβούνται να πουν την αλήθεια. Απλώς κερδίζουν χρόνο πουλώντας ασημικά και όσο πάει… Δεν έχουν κανένα άλλο σχέδιο και δεν έχουν καμία άλλη στόχευση. Πουλάνε, κόβουν, απολύουν, ρευστοποιούν και όσο πάει

Τα περιθώρια σήμερα για εμας είναι τόσο στενά  και οι συνθήκες τόσο εναντίον μας που δεν μας αφήνουν καμιά επιλογή για χασομέρι.

Αν παραμείνουμε εδώ και χωρίς δυνατότητα φθηνού δανεισμού, η Ελλάδα θα γίνει σύντομα μια επιχειρηματική έρημος που θα ζει -αν θα ζει- με την ελεημοσύνη των εταιρών της. Εδώ και εκεί θα υπάρχουν αποικιοκρατικές επενδύσεις ξένων συμφερόντων στις οποίες θα δουλεύουν ελάχιστοι, και πέριξ αυτών δεκάδες πλανόδιοι, άστεγοι και άνεργοι που θα παρακαλούν για δουλειά  ή θα μεταναστεύουν.

Οι εντολές των ξένων και το σκληρό ευρώ ήδη κλείνουν  σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια κόβει δρομολόγια, κόβουν μισθούς, συντάξεις, παροχές, απομονώνουν και ερημώνουν τόπους, κλείνουν πόρτες και πιθανότητες,  κλείνουν επιχειρήσεις, φέρνουν ανεργία και  τρομακτική ύφεση.

Στην Ευρώπη δεν νοιάζεται κανείς για όλα αυτά και γιατί να νοιαστεί όταν εμείς δεν νοιαζόμαστε.  Έγινε κατανοητό ότι αυτοί θέλουν μόνο να έχουν  ασφαλείς τις τράπεζες τους και απο εκεί και πέρα εμείς ας βουλιάξουμε.

Χρειαζόμαστε λοιπον νομισματική πολιτική ως μέσω άμυνας και ως μέσω σχεδιασμού μιας βασικής -υποτυπώδους- αναπτυξιακή πολιτικής. Χρειαζόμαστε δραχμές για να ξαναβρούμε την δυνατότητα μας παράγουμε, να εξάγουμε να δεχόμαστε τουρίστες. Χρειαζόμαστε δικό μας νόμισμα όχι για να μην πληρώσουμε (γιατί έτσι και αλλιώς δεν θα τα πληρώσουμε όλα τελικά) αλλά για να μη μπούμε σε αυτή την πορεία μαρασμού και να μπορέσουμε επιτέλους να δημιουργήσουμε.

Χρειαζόμαστε δραχμές για να ανακτήσουμε την πιθανότητα στο όνειρο. Θα γίνουμε φτωχοί ναι, και θα ξεβολευτούμε και θα πρέπει να δουλέψουμε και να αγωνιστούμε  αλλά θα υπάρχουμε και αύριο. Ας συμφωνήσουμε σε αυτό το ελάχιστο! Διότι το μόνο που εγγυάται αυτή η πρόταση είναι ότι θα υπάρχουμε και αύριο ως λαός. Καμιά άλλη πρόταση δεν το εγγυάται.

ΣΧΟΛΙΟ:

Το κειμενο στο πρωτο του μερος ειναι απλα εξαιρετικο στην περιγραφη της πραγματικοτητας.

Για την προταση περι δραχμης κανεις δεν μπορει να ξερει αν ειναι η καλυτερη, αλλά ειναι μια προταση η οποια καταγραφεται.

Η «Θατσεροπoiηση» της Ελλάδας και η Αριστερά

Του Τακη Φωτοπουλου (εδω)

Αντίθετα με την επίσημη μυθολογία που υιοθετεί και σχεδόν ολόκληρη η Αριστερά μας, το πρόβλημα δεν είναι το Χρέος ούτε καν η δημοσιονομική κρίση που αποτελούν απλά συμπτώματα μιας βαθιάς διαρθρωτικής κρίσης, η οποία θεμελιώνεται στο εξωστρεφές μοντέλο οικονομικής «ανάπτυξης» που υιοθέτησαν μεταπολεμικά οι ντόπιες και ξένες ελίτ. Όπως άλλωστε είχα γράψει στη στήλη αυτή από την αρχή της κρίσης, το πραγματικό δίλημμα για τον Ελληνικό λαό δεν είναι χρεοκοπία ή όχι, «το πραγματικό δίλημμα είναι:  χρεοκοπία με βάση τους επαχθείς όρους που μας επιβάλλουν οι ‘εταίροι’ μας, ή χρεοκοπία στην οποία θα επιβάλουμε τους δικούς μας όρους». Και η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση άτυπης χρεοκοπίας από τη στιγμή που έχασε κάθε ίχνος οικονομικής κυριαρχίας με την ανάθεση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της στη Τρόικα με βάση τη δανειακή συνθήκη του Μάη 2010 που επέβαλλε όρους πολύ επαχθέστερους από τους αποικιακούς όρους δανεισμού της χώρας του 1898! Το αν θα ακολουθήσει και τυπική χρεοκοπία, με τη μορφή π.χ. της επαναδιαπραγμάτευσης του Χρέους, είναι επομένως δευτερεύον θέμα για τα λαϊκά στρώματα που καταδικάζονται με την Συνθήκες του Μάαστριχτ, Λισσαβόνας κ.λπ. και το «Μνημόνιο» να πληρώνουν στο διηνεκές πολύ ακριβό τίμημα για την απώλεια κάθε ίχνους οικονομικής κυριαρχίας.

 

Το τίμημα αυτό είναι η «Θατσεροποίηση» της Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, με μοχλό τις «4 ελευθερίες» της ΕΕ: δηλαδή την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, αγαθών, υπηρεσιών και εργασίας που συνοψίζουν το περιεχόμενο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Όλες οι διαρθρωτικές «τομές», που επιβάλλει σήμερα η Τρόικα μέσω της κοινοβουλευτικής Χούντας εκπροσωπώντας τις ντόπιες και ξένες ελίτ (μέσα σε ένα όργιο παραπληροφόρησης που ίσως δεν έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα  και με την βοήθεια όχι μόνο «δημοσιογράφων» εν υπηρεσία αλλά και «πανεπιστημιακών» που μη θέλοντας να χάσουν τα κονδύλια της ΕΕ που χρηματοδοτούν την έρευνά τους, τα συνέδρια κ.λπ. μιλούν για «μονόδρομο»), εκφράζουν αυτές τις «ελευθερίες». Από το «άνοιγμα» των επαγγελμάτων που δεν έχει καμιά σχέση με πρόοδο (όπως ισχυρίζεται η Χούντα), αλλά απλά στοχεύει στο άνοιγμα της αγοράς υπηρεσιών σε κάθε ντόπια ή ξένη μεγάλη επιχείρηση, μέχρι την κατεδάφιση των συλλογικών συμβάσεων που σκοπεύει στην «απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας. Και από το πετσόκομμα των δημοσίων δαπανών και το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου και το ασφαλιστικό,  μέχρι την «αναμόρφωση» του ΕΣΥ, της παιδείας, των συγκοινωνιών κ.λπ. που επίσης απλά στοχεύουν στη σταδιακή ιδιωτικοποίηση κάθε κοινωνικής υπηρεσίας ―ήδη τα νοσοκομεία μας έχουν ιδιωτικοποιήσει ουσιαστικά τη νοσηλεία και οι ασθενείς εξαναγκάζονται να πληρώνουν  πανάκριβες «αποκλειστικές» για να επιβιώσουν μετεγχειρητικά  κ.λπ. στο υποτιθέμενο δωρεάν σύστημα υγείας των χουντικών «σοσια-ληστών». Φυσικά, η «απελευθέρωση» των αγορών εμπορευμάτων έχει επιτευχθεί από καιρό με την Ενιαία Αγορά που έχει φέρει την αποδιάρθρωση της παραγωγής, ενώ η απελευθέρωση της αγοράς κεφαλαίων είναι αυτή που έκανε δυνατή όλη την κερδοσκοπία και τα συνακόλουθα «σπρεντς», με τα οποία εκδηλώθηκε η κρίση ως κρίση χρέους.

 

Η καταστροφή αυτή κάθε κοινωνικής κατάκτησης που επιβάλλει η Χούντα και η συνακόλουθη πτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων έχουν απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός Κινεζικού τύπου «ανάπτυξης» που θεμελιώνεται στην πάμφθηνη «ελαστικοποιημένη» εργασία, την καταστροφή του περιβάλλοντος (παρά την μαζική εισαγωγή Γερμανικής συνήθως «πράσινης ανάπτυξης» που αχρηστεύει λ.χ. τα κοιτάσματα λιγνίτη της χώρας, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για πολύ φθηνότερη ενέργεια χωρίς να προκαλούν αναγκαστικά σημαντική ζημιά στο περιβάλλον), και σε ένα δημόσιο τομέα που θα παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες «Αμερικανικού τύπου»…

 

Σε αυτήν την συστηματική οικονομική και κοινωνική καταστροφή, χωρίς την παραμικρή νομιμοποίηση για τα κτηνώδη μέτρα που επιβάλλονται στα λαϊκά στρώματα, η απάντηση έπρεπε να είναι αυτή που δίνουν σήμερα οι Βρετανοί φοιτητές: «ό,τι μπορεί να κάνει η Βουλή, το κίνημα μπορεί να ξεκάνει». Όμως, η αντισυστημική Αριστερά (δεν μιλώ για την ρεφορμιστική η οποία, όταν δεν αμφισβητεί το θεσμικό πλαίσιο και ιδιαίτερα την ένταξή μας στην ΕΕ που είναι η βασική αιτία της καταστροφής, ουσιαστικά, δεν ανήκει καν στην Αριστερά) δεν κατάφερε ποτέ να προβάλλει ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα εξόδου από την συστημική κρίση που θα κινητοποιούσε τα λαϊκά στρώματα και θα δημιουργούσε εξεγερσιακές συνθήκες, ανάλογες με αυτές που έχουν ξεσπάσει σήμερα ενάντια σε παρόμοιες κοινοβουλευτικές Χούντες με τη δική μας σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Αναπόφευκτα, η Αριστερά μας θα πληρώσει πρώτη την μη ανατροπή της διαδικασίας αυτής, με την ουσιαστική εξαφάνισή της, όπως ήδη έγινε σε κάθε χώρα που έχει Θατσεροποιηθεί, από τη Βρετανία και τις Σκανδιναβικές χώρες  μέχρι την Ιταλία…