Οι εφαρμοστικοι νομοι του Μνημονιου

α) Σχεδιο νομου για τις συνταξεις

http://tinyurl.com/89fgkxo

β) Σχεδιο νομου για την ανταλλαγη των ομολογων

http://tinyurl.com/7pkq446

To νέο Μνημόνιο

 Δημοσιεύτηκε χθες 14/2/2012 στο ΦΕΚ ο ΝΟΜΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 4046 :

“Έγκριση των Σχεδίων Συμβάσεων Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού  Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.), της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος, του Σχεδίου του Mνημονίου Συνεννόησης μεταξύ της Ελληνικής  Δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Τράπεζας της Ελλάδος και άλλες επείγουσες  διατάξεις για τη μείωση του δημοσίου χρέους και τη διάσωση της εθνικής οικονομίας.”

Για όσους τυχόν ενδιαφέρονται (και έχουν το χρόνο) τον έχω ανεβάσει στο παρακάτω link:

http://tinyurl.com/6p8xj2x 

Τεράστια νίκη Γιώργου. Νέα υποδούλωση της χώρας στο διηνεκές.

Απίστευτο. Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό το οποίο ακριβώς είχαμε προβλέψει. Εξάλλου η προπαγάνδα τους έχει γίνει πολύ προβλέψιμη. Από μέρες λοιπόν τώρα, παρατηρούσαμε ότι η κυβέρνηση και όλος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του καθεστώτος, παρουσίαζαν την όλη κατάσταση πολύ τραγική και τον πρωθυπουργό να δίνει τις «μάχες» του. Άλλωστε και ο ίδιος σε όλες τις δηλώσεις του, επαναλάμβανε συνεχώς τη φράση «θα δώσουμε τη μάχη». Το λέγαμε ότι αυτό μας βάζει σε υποψίες πως στο τέλος θα παρουσιάσουν την καταστροφή ως τεράστια νίκη.

Από το πρωϊ λοιπόν σήμερα, ξεκίνησαν τα παπαγαλάκια στα ΜΜΕ να παρουσιάζουν ως τεράστια νίκη του κ. Παπανδρέου, αυτά που…

συμφωνήθηκαν μέχρι τις 2 τα ξημερώματα σήμερα στις Βρυξέλλες.

 

Τι συμφωνήθηκαν:

 

1) Να επιμηκυνθεί ο χρόνος αποπληρωμής του δανείου των 110 δις ΕΥΡΩ.

 

2) Να μειωθεί το επιτόκιο από 5,8% σε 4,8% και

 

3) Να δανείζεται η χώρα από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για να επαναγοράζει τα ομόλογα που λήγουν. Δηλαδή νέο χρέος με μεγαλύτερο επιτόκιο για εξόφληση του παλιού.

 

Υπάρχει και μια τέταρτη συμφωνία την οποία κάνουν γαργάρα. Την πώληση δημόσιας περιουσίας αξίας 50 δις ΕΥΡΩ, ως αντάλλαγμα για τα πιο πάνω..

 

Ποιες είναι οι συνέπειες:

 

1) Κερδίζουμε χρόνο, αλλά να τον κάνουμε τι;;

 

2) Διασώζεται προς το παρόν τα σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, το οποίο θα συνεχίσει να μας κυβερνά κανονικότατα, χωρίς να αλλάζει τίποτα.

 

3) Το χρέος των 110 δις μεγαλώνει. Απλά πολλαπλασιάστε τα χρόνια της επιμήκυνσης της αποπληρωμής του χρέους, επί 4,8% επί το κεφάλαιο, για κάθε χρόνο για να δείτε πόσο ακόμα μεγαλώνει το χρέος.

 

4) Το χειρότερο. Με τον δανεισμό από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, μετατρέπεται το ιδιωτικό χρέος προς τους διεθνείς τοκογλύφους, το οποίο θα μπορούσαμε άνετα να «κουρεψουμε» σε ενυπόθηκο χρέος προς τα κράτη της ΕΕ, όπως ακριβώς και τα 110 δις, το οποίο δεν θα μπορούμε πλέον να αγγίξουμε. ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ!!!!!

 

5) Θα εκποιηθεί δημόσια περιουσία και επικερδείς ΔΕΚΟ αξίας 50 δις ΕΥΡΩ σε ιδιώτες.

 

6) Θα περάσουμε το Σύμφωνο Σταθερότητας που θέλει η Γερμανία στο εσωτερικό μας Δίκαιο.

 

7) Διαρκής λιτότητα και διεθνή υποδούλωσή μας στο διηνεκές.

 

Πως θα καταντήσουμε;

Στο τέλος, έπειτα από μερικά χρόνια, αφενός θα έχουμε χάσει τελείως την επικερδή δημόσια περιουσία μας, αφετέρου θα βρισκόμαστε με ένα τεράστιο ενυπόθηκο πλέον δημόσιο χρέος, προς τα κράτη της ΕΕ, το οποίο θα απειλήσει άμεσα τις ατομικές μας περιουσίες. Στο μεταξύ τα δύσκολα μέτρα θα συνεχίζουν να εφαρμόζονται.

 

Ιδού η τεράστια νίκη του κ. Παπανδρέου.

 

Αυτή τη φορά περιμένουμε από τον άλλο σημαντικό πόλο του πολιτικού συστήματος, δηλαδή την Νέα Δημοκρατία να αντιδράσει.

Δεν θέλουμε τίποτε άλλο.

Θέλουμε μόνο ένα ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ με το ερώτημα «Ναι τη νέα συμφωνία ή πτώχευση;».

Αν δεν το πράξει και τώρα η Νέα Δημοκρατία, δηλαδή, αν δεν αξιώσει να αποφασίσει ο ίδιος ο λαός γι’ αυτή τη μακροχρόνια σκλαβιά που μας βάζουν, τότε θα έχει διαπράξει ολέθριο ιστορικό λάθος για την ίδια και τον τόπο.

 

ΣΧΟΛΙΟ:

Συμφωνω με τα περισσοτερα απο οσα γραφει το κειμενο, αλλά ΦΥΣΙΚΑ και δεν περιμενω τιποτα απο καμια Νεα Δημοκρατια. Η οποια σε σχεση με το Πασοκ ειναι η άλλη οψη του ιδιου νομισματος.

Αλλά επειδη το κειμενο το αναδημοσιευω, δεν μπορουσα να το κοψω και να το ραψω οπου μου αρεσει. Γι’ αυτο και το εβαλα οπως ειναι γραμμενο.

 

 

 

ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΟΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ!

(Απο το Iskra)

ΠΟΙΟΙ ΣΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΑ ΕΝΤΟΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ!

ΜΕΡΙΚΕΣ «ΑΘΕΑΤΕΣ» ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ…

Το δάνειο των € 110 δις από την τρόικα, χρησιμοποιήθηκε, όπως γνωρίζουμε, για να δικαιολογήσει τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα.

Σπανίως όμως αναφέρεται, από Κυβέρνηση και ΜΜΕ, το πού πάνε αυτά τα λεφτά. Συνήθως, τα δελτία των 8 αρκούνται να επαναλαμβάνουν μονότονα, πως εάν δεν είχαμε τα λεφτά αυτά, «θα είχαμε πτωχεύσει και δεν θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις». Αυτό είναι όμως ένα πολύ μεγάλο ψέμα!

Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει  κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν. Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο)  μόνο και μόνο για  να αποπληρώσει τους πιστωτές του (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο) για παλαιότερα δάνεια! Παλιότερα, αυτή η διαδικασία της αναχρηματοδότησης του χρέους γινόταν μέσω έκδοσης νέων ομολόγων, κάτι το οποίο είναι πρακτικά αδύνατο στη σημερινή συγκυρία, λόγω των τοκογλυφικών επιτοκίων δανεισμού των «αγορών».

Επομένως, τα δάνεια των € 110 δις, δεν έσωσαν κανέναν μας από καμία «χρεοκοπία». Ο κάθε εργαζόμενος, άνεργος και συνταξιούχος, χρεοκοπεί καθημερινά. Οι μόνοι οι οποίοι σώζονται από τα € 110 δις είναι τα κάθε λογής εγχώρια και υπερεθνικά golden boys!

Kαι πώς αλήθεια πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι;

Αυτό που δεν είναι και τόσο γνωστό, σε ένα πιο ευρύ κοινό είναι το γεγονός πως το Δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται από τις αγορές. Δεν εκδίδει όμως πλέον ομόλογα (που έχουν διάρκεια άνω του έτους) αλλά έντοκα γραμμάτια. Τα έντοκα γραμμάτια μπορεί να έχουν διάρκεια ενός, τριών, έξι ή και δώδεκα μηνών.

Παλαιότερα τα έντοκα γραμμάτια, κάλυπταν μόνο έκτακτες ανάγκες χρηματοδότησης του Δημοσίου μεταξύ των εκδόσεων κανονικών ομολόγων. Πλέον, όμως χρηματοδοτούν ένα πολύ μεγάλο μέρος των αναγκών του Δημοσίου. Αρκεί να αναφέρουμε πώς σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών, μέσα στο 2010, το ελληνικό δημόσιο, άντλησε μέσω εντόκων γραμματίων € 18,15 δις έναντι μόλις… € 2 δις το 2007! Μάλιστα, τα στοιχεία για το 2010, είναι ελλιπή καθώς δεν συμπεριλαμβάνουν τις εκδόσεις μηνιαίων εντόκων γραμματίων!! Μιλάμε δηλαδή για έναν δεκαπλασιασμό…

Το γεγονός πως τα έντοκα γραμμάτια είναι πιο βραχυπρόθεσμα δεν τα κάνει και φθηνότερα. Τα επιτόκια τους συνεχίζουν να είναι τοκογλυφικά, προσεγγίζοντας το 5%, ενώ η συνεχής επανέκδοσή – αναχρηματοδότησή τους, αυξάνει ακόμα περισσότερο τις δαπάνες για τόκους λόγω του συνεχούς ανατοκισμού… Το αποτέλεσμα είναι οι δαπάνες για τόκους να ξεπερνούν τις προβλέψεις και να φτάνουν αυτή τη στιγμή το 7% – 8% του ΑΕΠ, όσο περίπου και ο κυβερνητικός στόχος για το έλλειμμα του 2011!!!

Ποιοι κερδίζουν λοιπόν από τα έντοκα γραμμάτια;;

Για άλλη μια φορά, κερδισμένες από τα έντοκα γραμμάτια είναι οι…τράπεζες, οι οποίες δεν κερδίζουν μόνο από τα αστρονομικά επιτόκια. Κυρίως, οι τράπεζες χρησιμοποιούν αυτά τα έντοκα γραμμάτια, ως ενέχυρο για προνομιακό βραχυπρόθεσμο δανεισμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ως γνωστόν, εδώ και πάρα πολλούς μήνες μοναδική πηγή ρευστότητας για τις ελληνικές τράπεζες είναι η ΕΚΤ, η οποία κυριολεκτικά τις διατηρεί στη ζωή, δανείζοντας τις με τα σκανδαλώδη χαριστικά επιτόκια του 1%…!

Επομένως, η τρόικα μας δανείζει με υπερβολικά επιτόκια για να αποπληρώνουμε βασικά τα δάνεια των πιστωτών μας, ενώ το δημόσιο ανατρέχει στον ληστρικό βραχυπρόθεσμο δανεισμό για να καλύπτει το πρωτογενές του έλλειμμα δίνοντας ταυτόχρονα “φιλί ζωής” και άκοπα υπερκέρδη στις τράπεζες. ΕΛΕΟΣ!

 

Με σκοπό την σφαιρκότερη ενημέρωση των αναγνωστών της η ΙΣΚΡΑ παραθέτει σχετικό άρθρο του Γιάννη Αγγέλη από τη διαδικτυακή πύλη www.capital.gr.

 

Η σιωπηρή “μεταφορά” του ελληνικού κρατικού χρέους

 

του ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΗ

Το ελληνικό δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται ολοένα και περισσότερο παρά την κρίση αξιοπιστίας του στις διεθνείς αγορές. Πώς το κάνει αυτό; Μια προσεκτική ματιά διακρίνει εύκολα την κατακόρυφη αύξηση του βραχυπρόθεσμου εσωτερικού δανεισμού καθώς οι πόρτες έχουν κλείσει στο εξωτερικό για τα ομόλογα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα στον Ιανουάριο τα καινούργια “δάνεια” θα είναι 9 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ και την Κομισιόν και άλλα 4 τουλάχιστον δισ. ευρώ από την εσωτερική “πάσχουσα” οικονομία με έντοκα γραμμάτια.

Ποιος τα αγοράζει; Οι τράπεζες και οι ολοένα μειούμενοι αποταμιευτές. Οι μεν τράπεζες τα χρειάζονται γιατί μέσω αυτών βρίσκουν δρόμο για τα ταμεία της ΕΚΤ (τα χρησιμοποιούν για εγγύηση προκειμένου να αναχρηματοδοτούν τα δάνειά τους), οι δε αποταμιευτές μοιράζουν εκεί και στις προθεσμιακές τις καταθέσεις τους.
Στην πραγματικότητα το παραπανίσιο κρατικό χρέος, αυτό δηλαδή που προκύπτει από το έλλειμμα μεταφέρεται από τους ξένους στους Έλληνες δανειστές, αφού οι ξένες τράπεζες-δανειστές αποπληρώνονται για τα ομολογά τους από το δάνειο των 110 δισ. ευρώ.

Η διαδικασία αυτή δεν άρχισε φέτος, απλώς φέτος έχει εκ των πραγμάτων επεκταθεί λόγω του άτυπου χρεοστασίου.

Άρχισε από τα τέλη του 2008 και κυρίως το 2009 όταν πολύ απότομα αυξήθηκε κατακόρυφα η έκδοση εντόκων γραμματίων κατ΄ εντολήν του Υπ. Οικονομικών για να γίνει δυνατή η “σιωπηρή” μετακύλιση υποχρεώσεων του δημοσίου που αυξάνονταν χωρίς να καταγράφονται μέσω του δανεισμού σε ομόλογα.

Οι εκδόσεις εντόκων γραμματίων αυξήθηκαν περισσότερο από δέκα φορές (!) λίγο πριν από την αποκάλυψη της κρίσης…

Τι σημαίνει αυτό; Απλώς το χρέος έχει αρχίσει να μεταφέρεται στο εσωτερικό της οικονομίας παράλληλα με τη διαδικασία απομείωσης των οφειλών προς τους ξένους δανειολήπτες. Οι “πονηροί” θα σκεφθούν ίσως ότι μια τέτοια διαδικασία οδηγεί στο να πληρώσουν οι “εγχώριοι” αγοραστές χρέους το λογαριασμό όταν έρθει η ώρα να αποφασισθεί το… πως θα μειωθεί το δημόσιο χρέος. Δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς γι΄ αυτές τις σκέψεις… Αλλά μην ξεχνάμε ότι οι μεγάλοι αγοραστές αυτής της “παρτίδας” κρατικού χρέους είναι οι ελληνικές τράπεζες αφού τα έντοκα γραμμάτια είναι το βασικό “εργαλείο” ανακύκλωσης χρέους μέσω της ΕΚΤ και θα συνεχίσει να είναι έτσι για άγνωστο ακόμα χρονικό διάστημα…

Φέτος το κρατικό χρέος αυξάνεται εκ νέου και θα ξεπεράσει το 140% του ΑΕΠ και το 2011 θα υπερβεί το 150%. Η αύξηση του χρέους θα είναι της τάξης των 7 μονάδων του ΑΕΠ περίπου τον χρόνο, το ίδιο αυξάνονται και οι δαπάνες για τόκους και χρεολύσια. Οι δαπάνες για τόκους θα διευρύνονται κάθε χρόνο με ποσά που θα αυξάνονται κατά ένα με δύο δισ. ευρώ επιπλέον ετησίως. Αν σ΄ αυτά προσθέσει κανείς και τα ελλείμματα που δεν θα πέσουν κατά το ΔΝΤ κάτω από το 7% του ΑΕΠ (λόγω τόκων), τότε γίνεται φανερό ότι σιγά – σιγά αλλά σταθερά ένα πρωτοφανές σε όγκο ποσό υποχρεώσεων του ελληνικού δημοσίου μεταφέρεται από το “εξωτερικό” στο “εσωτερικό” μέσω των εκδόσεων εντόκων γραμματίων. Την ίδια στιγμή βέβαια οι ξένοι δανειστές πληρώνονται μετά τα λεφτά του δανείου των 110 δισ. ευρώ…Τι θα γίνει όταν αυτό το ποσό θα είναι αδύνατο να αποπληρωθεί από την (ανύπαρκτη) αύξηση του ΑΕΠ, κάπου μετά το 2013 (αν όχι συντομότερα); Η απάντηση δεν έχει δοθεί από την Κυβέρνηση παρά το ότι από όσο γνωρίζουμε οι “λύσεις” ήδη ετοιμάζονται…

 

ΣΧΟΛΙΟ:

- Οριστε μια τεκμηριωμενη με στοιχεια απαντηση στα παπαγαλακια που μας εχουν πρηξει οτι αν δεν ειχαμε τα δανεια του μνημονιου, τωρα δεν θα ειχαμε να πληρωσουμε μισθους και συνταξεις.

- Ευτυχως που υπαρχει και το ιντερνετ και μαθαινουμε καμια αληθεια…

 

Ενημερωση

Εδω εχω ανεβασει την επικαιροποιηση του Μνημονιου που εγινε στις 22 Νοεμβριου.

Το βρηκα στο capital.gr

 

Μνημόνιο: η υποθήκευση της Ελλάδας

Aς τα ξαναθυμηθουμε…

(αναδημοσιευση)

Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Tο βάρος της δημοσιότητας όλη αυτή την περίοδο έπεσε πάνω στο «Μνημόνιο» και είναι φυσικό καθώς το κείμενο αυτό περιγράφει τις συγκεκριμένες οικονομικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Το «Μνημόνιο», το οποίο «μοιάζει να έχει συνταχθεί στην Αθήνα», από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, στην ουσία δίνει «γην και ύδωρ» στους εισβολείς. Τα κανόνια όμως και ο στρατός εισβολής είναι η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης», όπου περιγράφονται οι δρακόντειοι όροι δανεισμού της Ελλάδας με 80 δις ευρώ. Το κείμενο αυτό έχει συνταχθεί αγγλιστί στο Λονδίνο από τη δικηγορική εταιρεία «Slaughter and May». Θυμίζουμε ότι από δικηγορικό οίκο του Λονδίνου είχε συνταχθεί και το περίφημο έκτρωμα με το όνομα «Σχέδιο Ανάν».

Πρώτα-πρώτα ας δούμε ποιοι είναι οι «Slaughter and May». Πρόκειται για δικηγορική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1889 και είναι μία από τις πέντε εταιρείες που αποτελούν τον «Μαγικό Κύκλο», δηλαδή τις πέντε ισχυρότερες δικηγορικές εταιρείες της Βρετανίας.

Μ’ άλλα λόγια έχει συνταχθεί από ανθρώπους που βρίσκονται στον πυρήνα του βρετανικού νομικού, πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Λειτουργούν, εν προκειμένω, ως εντολοδόχοι των αμερικανο-αγγλοσαξωνικών κεφαλαίων που έχει δανειστεί κατά περιόδους η χώρα μας, αρχής γενομένης από την επαύριον της Ελληνικής Επανάστασης. Θυμίζουμε, παρεμπιπτόντως, ότι η Βρετανία δεν είναι καμία από τις συμβαλλόμενες χώρες, καθώς δεν είναι χώρα του ευρώ.

Μια μικρή λεπτομέρεια με μεγάλη σημασία: η εταιρεία «Slaughter and May», η οποία ανέλαβε εξ ονόματος της ελληνικής κυβέρνησης τη σύνταξη της «Σύμβασης», υπήρξε εντολοδόχος της βρετανικής συντηρητικής κυβέρνησης Θάτσερ, στη δεκαετία του 1980, στη διεκπεραίωση των αποκρατικοποιήσεων των βρετανικών ΔΕΚΟ, δηλαδή των εταιρειών που διαχειρίζονταν λιμάνια, αεροδρόμια, αεροπορικές εταιρείες, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρισμό κ.λπ. Κάτι σαν από την καρδιά του νεοφιλελεύθερου Λονδίνου και των επιγόνων της Θάτσερ για την Αθήνα και τον γιο του Ανδρέα!

Να σημειώσουμε, τέλος, κάτι που ίσως δεν έχει προσεχθεί ιδιαίτερα. Το κείμενο της «Σύμβασης», όπως και το κείμενο του «Μνημονίου» κατατέθηκαν στη Βουλή, στον προς ψήφιση νόμο της 8ης Μαΐου 2010, στην αγγλική γλώσσα, στην δε κατακλείδα του πρώτου άρθρου, στο κείμενο του νόμου γράφεται επί λέξει το εξής ανήκουστο: «Τα παραπάνω κείμενα στην επίσημη αγγλική γλώσσα, και σε μετάφρασή τους στην ελληνική γλώσσα, έχουν ως εξής:» και ακολουθούν η «Σύμβαση» και το «Μνημόνιο», το οποίο ψήφισε η ελληνική Βουλή στην «επίσημη» αγγλική γλώσσα, ενώ η ψήφιση της «Σύμβασης» εκκρεμεί…

Ιδού μερικά από τα σημεία που αξίζει να προσέξουμε:

•Άρθρο 2, παράγραφος 3: «Οι Δανειστές και ο Δανειολήπτης δεν επιτρέπεται να εκχωρήσουν ή καθ’ οιονδήποτε άλλο τρόπο να μεταβιβάσουν οποιοδήποτε από τα δικαιώματα ή τις υποχρεώσεις τους [...] χωρίς την προηγούμενη γραπτή συναίνεση όλων των Δανειστών». Σύμφωνα με όσα προβλέπει η παράγραφος αυτή και οι ακριβώς επόμενες παράγραφοι 4 και 5, σε συνδυασμό με το άρθρο 13, όπως σημειώνει, ο Συνταγματολόγος Γ. Κασιμάτης, «παρέχεται στους δανειστές το δικαίωμα να δημιουργήσουν, με βάση τη Σύμβαση Δανεισμού, πολιτικό και οικονομικό μπλοκ σχέσεων με τους δανειστές και με τρίτες χώρες, δεσμευτικό για την Ελλάδα, αλλά χωρίς τη βούλησή της».

•Άρθρο 3, παράγραφος 4α: Για την εκταμίευση απαιτείται γνωμοδότηση από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, που θα βεβαιώνει τη νομιμότητα και συνταγματικότητα της δανειακής σύμβασης, σύμφωνα με υπόδειγμα που προβλέπεται στο «Παράρτημα 4». Είναι τουλάχιστον γελοιωδώς αντιεπιστημονικό το να δίδεται νομική γνωμοδότηση σύμφωνα με ακριβές υπόδειγμα.

•Άρθρο 3, παράγραφος 5α: Διασφαλίζονται οι Δανειστές από ενδεχόμενη δικαστική προσφυγή ή πιθανή απόφαση του ΣτΕ για αντισυνταγματικότητα της «Σύμβασης». Στην ουσία ζητείται η φίμωση των ελληνικών δικαστικών αρχών αφού ο Δανειολήπτης, δηλαδή η χώρα και η κυβέρνησή της, θα πρέπει να αποτρέψουν ένα «τέτοιο γεγονός», δηλαδή την προσφυγή στη Δικαιοσύνη.

•Άρθρο 6, παράγραφος 6α, β: Γίνεται σαφής αναφορά στο ενδεχόμενο να ακυρωθεί η «Δανειακή Διευκόλυνση», δηλαδή η παρούσα «Σύμβαση» από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (α) ή από Συνταγματικό Δικαστήριο του Δανειστή (β). Αναφορά σε πιθανότητα ακύρωσης από Συνταγματικό Δικαστήριο του Δανειολήπτη, δηλαδή της Ελλάδας, δεν γίνεται. Βλέπετε, το άρθρο 3, παράγραφοι 4α και 5α αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όπως και το Άρθρο 8 που ακολουθεί.

•Άρθρο 8, παράγραφος 1γ: Οι Δανειστές μπορούν «να ακυρώσουν τη Δανειακή Διευκόλυνση και/ή να απαιτήσουν το ανεξόφλητο κεφάλαιο των Δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο, μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους, σε περίπτωση που οι υποχρεώσεις του Δανειολήπτη [...] κρίνονται από οποιοδήποτε καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο ως μη δεσμευτικές ή εκτελεστές έναντι του Δανειολήπτη ή κρίνονται παράνομες…». Οποιαδήποτε, λοιπόν, δικαστική «εμπλοκή» θα προβεί οικονομικά δυσβάστακτη για την Ελλάδα.

•Άρθρο 11, παράγραφος 3: Πέφτει και το τελευταίο πρόσχημα της λεγόμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: «Όλα τα έγγραφα, οι πληροφορίες και τα στοιχεία που πρόκειται να χορηγηθούν βάσει της παρούσας Σύμβασης είναι στην αγγλική γλώσσα». Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για «Σύμβαση» μεταξύ χωρών μελών της Ε.Ε., όπου ισχύει η αρχή της ισοτιμίας όλων των επίσημων ευρωπαϊκών γλωσσών. Η προτίμηση των «Δανειστών» στην αγγλική γλώσσα γίνεται για το χρήμα, φυσικά, καθώς ακολουθεί παρακάτω το

•Άρθρο 14. Εφαρμοστέο Δίκαιο και Δικαιοδοσία. Εδώ πλέον καταργούνται όλα, δηλαδή: παράγραφος 1: «Η παρούσα Σύμβαση καθώς και κάθε εξωσυμβατική υποχρέωση [...] διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο». Γιατί το αγγλικό δίκαιο; Την απάντηση τη έδωσε ο καθηγητής Κώστας Χρυσόγονος, στην εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας, στις 15 Ιουλίου 2010: «το αγγλικό ∆ίκαιο σε τέτοια θέµατα, ακριβώς επειδή το Ηνωµένο Βασίλειο είναι έδρα χρηµατοπιστωτικών ιδρυµάτων και επειδή τίθενται κατ’ επανάληψη θέµατα τέτοια σε σχέση µε αλλοδαπά κράτη-οφειλέτες έναντι των ιδρυµάτων αυτών, είναι το χειρότερο δυνατό ∆ίκαιο για τον οφειλέτη».

•Παράγραφος 2: «Οι Συμβαλλόμενοι αναλαμβάνουν την υποχρέωση να υποβάλουν οποιαδήποτε διένεξη προκύψει [...] στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Όπως πάλι σημειώνει ο Συνταγματολόγος κ. Χρυσόγονος: «δεν επιλέχθηκε τυχαία το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο, ως γνωστόν, πλειοψηφούν δικαστές από τα κράτη-Δανειστές». Επιπλέον, συμπληρώνει ο κ. καθηγητής, «μπορεί, λοιπόν, από τώρα να πιθανολογήσει κανείς ότι το ∆ικαστήριο αυτό θα προσανατολιστεί µε βάση το άρθρο 27 της Σύµβασης της Βιέννης του 1969 για το ∆ίκαιο των Συνθηκών που ορίζει ότι τα κράτη δεν µπορούν να επικαλεστούν διατάξεις του εσωτερικού τους δικαίου, άρα ούτε και του εθνικού τους Συντάγµατος, για να αποφύγουν την εκπλήρωση των διεθνών τους υποχρεώσεων».

Άλλωστε σύμφωνα με τη

•Παράγραφο 5: «Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία (…) περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του…». Κανονικά η παράγραφος αυτή θα έπρεπε να έχει διαβαστεί από όλους και να έχει τοιχοκολληθεί σε όλα τα μνημεία της χώρας μας, αφού στην ουσία η κυβέρνηση που την αποδέχτηκε ουσιαστικά τα εκχωρεί στους Δανειστές και όχι μόνο. Όπως σημειώνει, μιλώντας για «έσχατο εξευτελισμό», ο επίσης Συνταγματολόγος καθηγητής Κ. Μπέης: «δηλαδή, σε περίπτωση αδυναμίας του κρατικού προϋπολογισμού να πληρώνει τα εφεξής εθνικά τοκοχρεολύσια, οι δανειστές, κι όχι μόνον οι άμεσοι δανειοδότες [...] αλλά και ο πρώτος τυχών κομιστής παραστατικών ελληνικών τοκοχρεολυσίων θα έχουν εξουσία να κατάσχουν και να πλειστηριάσουν ακόμη και αντικείμενα της ακατάσχετης ελληνικής δημόσιας περιουσίας.» («Ελευθεροτυπία», 14/07/2010). Κι αν είναι ίσως υπερβολικό να πούμε ότι κινδυνεύει η κυριότητα του Παρθενώνα, «δεν βλέπω ότι θα µπορούσε να αποφύγει την πίεση µία εξασθενηµένη ελληνική κυβέρνηση να παραχωρήσει µισθωτικό δικαίωµα πολυετές για την εκµετάλλευση των αρχαιολογικών µας χώρων και για την τουριστική εκµετάλλευση νησιών µας», όπως είπε η Αλέκα Μανδαράκα-Σέππαρντ, καθηγήτρια Πανεπιστηµίου του Λονδίνου, στην προαναφερθείσα εκδήλωση του Δ.Σ.Α. Άλλωστε, η κατάσχεση μπορεί άνετα να γίνει, όπως έχει επισημανθεί, σε ελληνικά περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό, όπως πρεσβείες, Ινστιτούτα, καταθέσεις σε ξένες τράπεζες, ελληνικός χρυσός ο οποίος φυλάσσεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κ.τ.ό. Θυμίζω ότι ο καθηγητής Χρυσόγονος επί του προκειμένου σημείωσε ότι «στο αγγλικό ∆ίκαιο θέµατα ασυλίας κρατών ρυθµίζονται από τη state immunity act του 1978 [...]. Τα άρθρα 13 παρ. 2-4 του νόµου αυτού επιτρέπουν την εκτέλεση κατά του αλλοδαπού ∆ηµοσίου µόνο για περιουσιακά στοιχεία χρήσης iure gestionis», δηλαδή για περιουσιακά στοιχεία που χρησιμοποιούνται εμπορικά. Μ’ αυτές τις διατάξεις δεν είναι καθόλου απίθανο να πληρώνουμε στους Δανειστές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. το εισιτήριο για να μπούμε στην Ακρόπολη!

Εάν η «Σύμβαση» χαλκεύει τα δεσμά του ελληνικού λαού, ακόμα και για τις γενιές που έρχονται, το «Μνημόνιο» περιγράφει τους όρους εξανδραποδισμού του. Το περιβόητο και πολυσυζητημένο «Μνημόνιο», αξίζει να το σημειώσουμε επί της αρχής, είναι ένα κείμενο γεμάτο ασάφειες και «Μαυρογιαλούρειες» εξαγγελίες όταν πρόκειται για «μεσοπρόθεσμο οικονομικό πρόγραμμα σε συνδυασμό με διεξοδικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» (Παράγραφος 6) και άλλα ακατανόητα και άνευ πραγματικής ουσίας, που ευκαίρως ακαίρως θεωρούν χρέος τους όλοι οι πρωθυπουργοί από εποχής Μητσοτάκη να εξαγγείλουν –τα ίδια είχε πει εκατοντάδες φορές και ο Κ. Καραμανλής ο νεότερος. Την ίδια στιγμή το «Μνημόνιο» γίνεται πολύ συγκεκριμένο, μέχρις υπολογισμού του τελευταίου ευρώ, όταν αναφέρεται στις προβλεπόμενες περικοπές μισθών και συντάξεων.

Ένα δεύτερο σημείο που πρέπει να το έχουμε υπόψιν μας είναι ότι, όπως καταλαβαίνει κανείς ακόμα και μία φορά να το διαβάσει, πρόκειται για κείμενο συνταγμένο κατά την αγαπητή στο ΠΑΣΟΚ ιδιόλεκτο των ωραίων (σοσιαλιστικών) λέξεων, οι οποίες περιγράφουν τον πιο ανελέητο νεοφιλελευθερισμό. Παράδειγμα η πολλές φορές αναφερόμενη «ενίσχυση της αγοράς εργασίας», που στην περιγραφή της αποκαλύπτεται ότι στην αλήθεια είναι η αποδιάρθρωση της εργασίας. Εκείνο δε που πολλές φορές επανέρχεται περί «το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες» δεν είναι παρά ένα κενό γράμμα αφού τέτοιο δίχτυ πουθενά δεν αναπτύσσεται. Αντιθέτως, εάν διατρέξει κανείς τους πίνακες περικοπών για τα έτη 2010-2014 θα δει όχι μόνο ότι οι συντάξεις περικόπτονται ή παγώνουν και τις τέσερις χρονιές 2010, 2011, 2012 και 2013, αλλά ότι κόβεται ακόμα και το επίδομα αλληλεγγύης (2010), παρ’ όλο που η συνολική του επιβάρυνση είναι 0,2% του ΑΕΠ.

Ένα τρίτο πολιτικό συμπέρασμα που βγαίνει από την ανάγνωση του «Μνημονίου» είναι ότι πρόκειται στην πραγματικοτητα για το κρυφό 5ετές κυβερνητικό πρόγραμμα της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου (2009-2013), το οποίο θα μπορούσε να είχε συνταχθεί πριν από τις εκλογές του 2009. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από το γεγονός ότι οι λεπτομερείς περιγραφές των «αναπροσαρμογών» δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις μόνιμες «εκσυγχρονιστικές» επιδιώξεις της οικονομικής ελίτ από τα χρόνια ήδη της διακυβέρνησης Μητσοτάκη 1990-1993. Το «Μνημόνιο», λοιπόν, ούτε στις Βρυξέλλες συντάχθηκε, όπως επιδιώκει η κυβέρνηση να μας πείσει, ούτε κάτι καινούργιο είναι. Οι ρυθμίσεις άλλωστε που προβλέπει έχει επιχειρηθεί σε κάποια τους σημεία να περάσουν και επί Μητσοτάκη (ιδιωτικοποιήσεις) και επί Σημίτη (αγορά εργασίας, ασφαλιστικό) και επί Καραμανλή (ασφαλιστικό, στήριξη των Τραπεζών).