Τεράστια νίκη Γιώργου. Νέα υποδούλωση της χώρας στο διηνεκές.

Απίστευτο. Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό το οποίο ακριβώς είχαμε προβλέψει. Εξάλλου η προπαγάνδα τους έχει γίνει πολύ προβλέψιμη. Από μέρες λοιπόν τώρα, παρατηρούσαμε ότι η κυβέρνηση και όλος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του καθεστώτος, παρουσίαζαν την όλη κατάσταση πολύ τραγική και τον πρωθυπουργό να δίνει τις «μάχες» του. Άλλωστε και ο ίδιος σε όλες τις δηλώσεις του, επαναλάμβανε συνεχώς τη φράση «θα δώσουμε τη μάχη». Το λέγαμε ότι αυτό μας βάζει σε υποψίες πως στο τέλος θα παρουσιάσουν την καταστροφή ως τεράστια νίκη.

Από το πρωϊ λοιπόν σήμερα, ξεκίνησαν τα παπαγαλάκια στα ΜΜΕ να παρουσιάζουν ως τεράστια νίκη του κ. Παπανδρέου, αυτά που…

συμφωνήθηκαν μέχρι τις 2 τα ξημερώματα σήμερα στις Βρυξέλλες.

 

Τι συμφωνήθηκαν:

 

1) Να επιμηκυνθεί ο χρόνος αποπληρωμής του δανείου των 110 δις ΕΥΡΩ.

 

2) Να μειωθεί το επιτόκιο από 5,8% σε 4,8% και

 

3) Να δανείζεται η χώρα από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για να επαναγοράζει τα ομόλογα που λήγουν. Δηλαδή νέο χρέος με μεγαλύτερο επιτόκιο για εξόφληση του παλιού.

 

Υπάρχει και μια τέταρτη συμφωνία την οποία κάνουν γαργάρα. Την πώληση δημόσιας περιουσίας αξίας 50 δις ΕΥΡΩ, ως αντάλλαγμα για τα πιο πάνω..

 

Ποιες είναι οι συνέπειες:

 

1) Κερδίζουμε χρόνο, αλλά να τον κάνουμε τι;;

 

2) Διασώζεται προς το παρόν τα σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, το οποίο θα συνεχίσει να μας κυβερνά κανονικότατα, χωρίς να αλλάζει τίποτα.

 

3) Το χρέος των 110 δις μεγαλώνει. Απλά πολλαπλασιάστε τα χρόνια της επιμήκυνσης της αποπληρωμής του χρέους, επί 4,8% επί το κεφάλαιο, για κάθε χρόνο για να δείτε πόσο ακόμα μεγαλώνει το χρέος.

 

4) Το χειρότερο. Με τον δανεισμό από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, μετατρέπεται το ιδιωτικό χρέος προς τους διεθνείς τοκογλύφους, το οποίο θα μπορούσαμε άνετα να «κουρεψουμε» σε ενυπόθηκο χρέος προς τα κράτη της ΕΕ, όπως ακριβώς και τα 110 δις, το οποίο δεν θα μπορούμε πλέον να αγγίξουμε. ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ!!!!!

 

5) Θα εκποιηθεί δημόσια περιουσία και επικερδείς ΔΕΚΟ αξίας 50 δις ΕΥΡΩ σε ιδιώτες.

 

6) Θα περάσουμε το Σύμφωνο Σταθερότητας που θέλει η Γερμανία στο εσωτερικό μας Δίκαιο.

 

7) Διαρκής λιτότητα και διεθνή υποδούλωσή μας στο διηνεκές.

 

Πως θα καταντήσουμε;

Στο τέλος, έπειτα από μερικά χρόνια, αφενός θα έχουμε χάσει τελείως την επικερδή δημόσια περιουσία μας, αφετέρου θα βρισκόμαστε με ένα τεράστιο ενυπόθηκο πλέον δημόσιο χρέος, προς τα κράτη της ΕΕ, το οποίο θα απειλήσει άμεσα τις ατομικές μας περιουσίες. Στο μεταξύ τα δύσκολα μέτρα θα συνεχίζουν να εφαρμόζονται.

 

Ιδού η τεράστια νίκη του κ. Παπανδρέου.

 

Αυτή τη φορά περιμένουμε από τον άλλο σημαντικό πόλο του πολιτικού συστήματος, δηλαδή την Νέα Δημοκρατία να αντιδράσει.

Δεν θέλουμε τίποτε άλλο.

Θέλουμε μόνο ένα ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ με το ερώτημα «Ναι τη νέα συμφωνία ή πτώχευση;».

Αν δεν το πράξει και τώρα η Νέα Δημοκρατία, δηλαδή, αν δεν αξιώσει να αποφασίσει ο ίδιος ο λαός γι’ αυτή τη μακροχρόνια σκλαβιά που μας βάζουν, τότε θα έχει διαπράξει ολέθριο ιστορικό λάθος για την ίδια και τον τόπο.

 

ΣΧΟΛΙΟ:

Συμφωνω με τα περισσοτερα απο οσα γραφει το κειμενο, αλλά ΦΥΣΙΚΑ και δεν περιμενω τιποτα απο καμια Νεα Δημοκρατια. Η οποια σε σχεση με το Πασοκ ειναι η άλλη οψη του ιδιου νομισματος.

Αλλά επειδη το κειμενο το αναδημοσιευω, δεν μπορουσα να το κοψω και να το ραψω οπου μου αρεσει. Γι’ αυτο και το εβαλα οπως ειναι γραμμενο.

 

 

 

Το “κούρεμα” του χρέους είναι αναπόφευκτο.

(Αναδημοσιευση)

..Και εξηγούμαι. Ολοι οι οικονομολόγοι σε όποια χώρα της γης και να ζούνε σε όποια σχολή σκέψης και να βρίσκονται συμφωνούν στο εξής. Το Ελληνικό χρέος ότι και να συμβεί δεν είναι δυνατόν να εξυπηρετηθεί. Στην καλύτερη περίπτωση να πάρει παράτα μερικών μηνών. Το ‘Haircut” του Ελληνικού χρέους είναι αναπόφευκτο. Ανάλογα τώρα με τη σχολή σκέψης που υπηρετούν οι μεν προτείνουν κούρεμα “γουλί” δηλαδή στάση πληρωμών και επιστροφή στη δραχμή , με σοβαρή υποτίμηση ισοτιμίας ευρώ δραχμής, έτσι ώστε να πάρει μπροστά η Ελληνική Οικονομία και όταν γίνουν καλύτερα τα πράγματα να αρχίσουμε να πληρώνουμε, ενώ οι δε προτείνουν  κούρεμα “καρφάκια” ενώ θα βρισκόμαστε μέσα στην ΟΝΕ με ταυτόχρονη εσωτερική υποτίμηση με δραματική μείωση, μισθών, συντάξεων, κοινωνικού κράτους και δημόσιου, δηλαδή εσωτερική υποτίμηση.

Κανείς δεν προτείνει κανένα αισιόδοξο σενάριο διεξόδου από την κρίση.

Ας πάρει η Κυβέρνηση της ευθύνες της τώρα, διότι όπως λέει και ο Στρος Καν κάθε μήνα που χάνουμε φορτώνουμε ένα χρόνο τη διάρκεια εξόδου από τη κρίση. Να πει την αλήθεια στον Ελληνικό λαό, σε πιο σημείο ακριβώς βρισκόμαστε. Τώρα πια δεν μπορεί ούτε σαν δικαιολογία να ισχυριστεί μετά ότι δεν ήξερε. Οι καιροί πια δεν επιτρέπουν ερασιτεχνισμούς.

Και αν δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση ας πάει αύριο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ας καταθέσει την εντολή και να ζητήσει Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας με ταυτόχρονη διεξαγωγή Δημοψηφίσματος και ας αναλάβουν αυτοί που μπορούν να οδηγήσουν το καράβι μέσα στην τρικυμία.

Ας αφήσει όμως τα επικοινωνιακά παιχνίδια περί Ανασχηματισμού και εκλογών. Εκλογές σήμερα το μόνο που θα κάνουν είναι να σφίξουν τη θηλιά πιο βαθιά στο λαιμό του απλού Ελληνα πολίτη και να στείλει τη Ελλάδα κατ’ευθείαν στο σενάριο της Αργεντινής.

 

 

ΣΧΟΛΙΟ:

Εξαιρετικό άρθρο.

Η προσωπική μου γνώμη είναι δεδομένη, προτιμώ το γουλί από τα καρφάκια…

 

ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΟΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ!

(Απο το Iskra)

ΠΟΙΟΙ ΣΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΑ ΕΝΤΟΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ!

ΜΕΡΙΚΕΣ «ΑΘΕΑΤΕΣ» ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ…

Το δάνειο των € 110 δις από την τρόικα, χρησιμοποιήθηκε, όπως γνωρίζουμε, για να δικαιολογήσει τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα.

Σπανίως όμως αναφέρεται, από Κυβέρνηση και ΜΜΕ, το πού πάνε αυτά τα λεφτά. Συνήθως, τα δελτία των 8 αρκούνται να επαναλαμβάνουν μονότονα, πως εάν δεν είχαμε τα λεφτά αυτά, «θα είχαμε πτωχεύσει και δεν θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις». Αυτό είναι όμως ένα πολύ μεγάλο ψέμα!

Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει  κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν. Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο)  μόνο και μόνο για  να αποπληρώσει τους πιστωτές του (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο) για παλαιότερα δάνεια! Παλιότερα, αυτή η διαδικασία της αναχρηματοδότησης του χρέους γινόταν μέσω έκδοσης νέων ομολόγων, κάτι το οποίο είναι πρακτικά αδύνατο στη σημερινή συγκυρία, λόγω των τοκογλυφικών επιτοκίων δανεισμού των «αγορών».

Επομένως, τα δάνεια των € 110 δις, δεν έσωσαν κανέναν μας από καμία «χρεοκοπία». Ο κάθε εργαζόμενος, άνεργος και συνταξιούχος, χρεοκοπεί καθημερινά. Οι μόνοι οι οποίοι σώζονται από τα € 110 δις είναι τα κάθε λογής εγχώρια και υπερεθνικά golden boys!

Kαι πώς αλήθεια πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι;

Αυτό που δεν είναι και τόσο γνωστό, σε ένα πιο ευρύ κοινό είναι το γεγονός πως το Δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται από τις αγορές. Δεν εκδίδει όμως πλέον ομόλογα (που έχουν διάρκεια άνω του έτους) αλλά έντοκα γραμμάτια. Τα έντοκα γραμμάτια μπορεί να έχουν διάρκεια ενός, τριών, έξι ή και δώδεκα μηνών.

Παλαιότερα τα έντοκα γραμμάτια, κάλυπταν μόνο έκτακτες ανάγκες χρηματοδότησης του Δημοσίου μεταξύ των εκδόσεων κανονικών ομολόγων. Πλέον, όμως χρηματοδοτούν ένα πολύ μεγάλο μέρος των αναγκών του Δημοσίου. Αρκεί να αναφέρουμε πώς σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών, μέσα στο 2010, το ελληνικό δημόσιο, άντλησε μέσω εντόκων γραμματίων € 18,15 δις έναντι μόλις… € 2 δις το 2007! Μάλιστα, τα στοιχεία για το 2010, είναι ελλιπή καθώς δεν συμπεριλαμβάνουν τις εκδόσεις μηνιαίων εντόκων γραμματίων!! Μιλάμε δηλαδή για έναν δεκαπλασιασμό…

Το γεγονός πως τα έντοκα γραμμάτια είναι πιο βραχυπρόθεσμα δεν τα κάνει και φθηνότερα. Τα επιτόκια τους συνεχίζουν να είναι τοκογλυφικά, προσεγγίζοντας το 5%, ενώ η συνεχής επανέκδοσή – αναχρηματοδότησή τους, αυξάνει ακόμα περισσότερο τις δαπάνες για τόκους λόγω του συνεχούς ανατοκισμού… Το αποτέλεσμα είναι οι δαπάνες για τόκους να ξεπερνούν τις προβλέψεις και να φτάνουν αυτή τη στιγμή το 7% – 8% του ΑΕΠ, όσο περίπου και ο κυβερνητικός στόχος για το έλλειμμα του 2011!!!

Ποιοι κερδίζουν λοιπόν από τα έντοκα γραμμάτια;;

Για άλλη μια φορά, κερδισμένες από τα έντοκα γραμμάτια είναι οι…τράπεζες, οι οποίες δεν κερδίζουν μόνο από τα αστρονομικά επιτόκια. Κυρίως, οι τράπεζες χρησιμοποιούν αυτά τα έντοκα γραμμάτια, ως ενέχυρο για προνομιακό βραχυπρόθεσμο δανεισμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ως γνωστόν, εδώ και πάρα πολλούς μήνες μοναδική πηγή ρευστότητας για τις ελληνικές τράπεζες είναι η ΕΚΤ, η οποία κυριολεκτικά τις διατηρεί στη ζωή, δανείζοντας τις με τα σκανδαλώδη χαριστικά επιτόκια του 1%…!

Επομένως, η τρόικα μας δανείζει με υπερβολικά επιτόκια για να αποπληρώνουμε βασικά τα δάνεια των πιστωτών μας, ενώ το δημόσιο ανατρέχει στον ληστρικό βραχυπρόθεσμο δανεισμό για να καλύπτει το πρωτογενές του έλλειμμα δίνοντας ταυτόχρονα “φιλί ζωής” και άκοπα υπερκέρδη στις τράπεζες. ΕΛΕΟΣ!

 

Με σκοπό την σφαιρκότερη ενημέρωση των αναγνωστών της η ΙΣΚΡΑ παραθέτει σχετικό άρθρο του Γιάννη Αγγέλη από τη διαδικτυακή πύλη www.capital.gr.

 

Η σιωπηρή “μεταφορά” του ελληνικού κρατικού χρέους

 

του ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΗ

Το ελληνικό δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται ολοένα και περισσότερο παρά την κρίση αξιοπιστίας του στις διεθνείς αγορές. Πώς το κάνει αυτό; Μια προσεκτική ματιά διακρίνει εύκολα την κατακόρυφη αύξηση του βραχυπρόθεσμου εσωτερικού δανεισμού καθώς οι πόρτες έχουν κλείσει στο εξωτερικό για τα ομόλογα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα στον Ιανουάριο τα καινούργια “δάνεια” θα είναι 9 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ και την Κομισιόν και άλλα 4 τουλάχιστον δισ. ευρώ από την εσωτερική “πάσχουσα” οικονομία με έντοκα γραμμάτια.

Ποιος τα αγοράζει; Οι τράπεζες και οι ολοένα μειούμενοι αποταμιευτές. Οι μεν τράπεζες τα χρειάζονται γιατί μέσω αυτών βρίσκουν δρόμο για τα ταμεία της ΕΚΤ (τα χρησιμοποιούν για εγγύηση προκειμένου να αναχρηματοδοτούν τα δάνειά τους), οι δε αποταμιευτές μοιράζουν εκεί και στις προθεσμιακές τις καταθέσεις τους.
Στην πραγματικότητα το παραπανίσιο κρατικό χρέος, αυτό δηλαδή που προκύπτει από το έλλειμμα μεταφέρεται από τους ξένους στους Έλληνες δανειστές, αφού οι ξένες τράπεζες-δανειστές αποπληρώνονται για τα ομολογά τους από το δάνειο των 110 δισ. ευρώ.

Η διαδικασία αυτή δεν άρχισε φέτος, απλώς φέτος έχει εκ των πραγμάτων επεκταθεί λόγω του άτυπου χρεοστασίου.

Άρχισε από τα τέλη του 2008 και κυρίως το 2009 όταν πολύ απότομα αυξήθηκε κατακόρυφα η έκδοση εντόκων γραμματίων κατ΄ εντολήν του Υπ. Οικονομικών για να γίνει δυνατή η “σιωπηρή” μετακύλιση υποχρεώσεων του δημοσίου που αυξάνονταν χωρίς να καταγράφονται μέσω του δανεισμού σε ομόλογα.

Οι εκδόσεις εντόκων γραμματίων αυξήθηκαν περισσότερο από δέκα φορές (!) λίγο πριν από την αποκάλυψη της κρίσης…

Τι σημαίνει αυτό; Απλώς το χρέος έχει αρχίσει να μεταφέρεται στο εσωτερικό της οικονομίας παράλληλα με τη διαδικασία απομείωσης των οφειλών προς τους ξένους δανειολήπτες. Οι “πονηροί” θα σκεφθούν ίσως ότι μια τέτοια διαδικασία οδηγεί στο να πληρώσουν οι “εγχώριοι” αγοραστές χρέους το λογαριασμό όταν έρθει η ώρα να αποφασισθεί το… πως θα μειωθεί το δημόσιο χρέος. Δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς γι΄ αυτές τις σκέψεις… Αλλά μην ξεχνάμε ότι οι μεγάλοι αγοραστές αυτής της “παρτίδας” κρατικού χρέους είναι οι ελληνικές τράπεζες αφού τα έντοκα γραμμάτια είναι το βασικό “εργαλείο” ανακύκλωσης χρέους μέσω της ΕΚΤ και θα συνεχίσει να είναι έτσι για άγνωστο ακόμα χρονικό διάστημα…

Φέτος το κρατικό χρέος αυξάνεται εκ νέου και θα ξεπεράσει το 140% του ΑΕΠ και το 2011 θα υπερβεί το 150%. Η αύξηση του χρέους θα είναι της τάξης των 7 μονάδων του ΑΕΠ περίπου τον χρόνο, το ίδιο αυξάνονται και οι δαπάνες για τόκους και χρεολύσια. Οι δαπάνες για τόκους θα διευρύνονται κάθε χρόνο με ποσά που θα αυξάνονται κατά ένα με δύο δισ. ευρώ επιπλέον ετησίως. Αν σ΄ αυτά προσθέσει κανείς και τα ελλείμματα που δεν θα πέσουν κατά το ΔΝΤ κάτω από το 7% του ΑΕΠ (λόγω τόκων), τότε γίνεται φανερό ότι σιγά – σιγά αλλά σταθερά ένα πρωτοφανές σε όγκο ποσό υποχρεώσεων του ελληνικού δημοσίου μεταφέρεται από το “εξωτερικό” στο “εσωτερικό” μέσω των εκδόσεων εντόκων γραμματίων. Την ίδια στιγμή βέβαια οι ξένοι δανειστές πληρώνονται μετά τα λεφτά του δανείου των 110 δισ. ευρώ…Τι θα γίνει όταν αυτό το ποσό θα είναι αδύνατο να αποπληρωθεί από την (ανύπαρκτη) αύξηση του ΑΕΠ, κάπου μετά το 2013 (αν όχι συντομότερα); Η απάντηση δεν έχει δοθεί από την Κυβέρνηση παρά το ότι από όσο γνωρίζουμε οι “λύσεις” ήδη ετοιμάζονται…

 

ΣΧΟΛΙΟ:

- Οριστε μια τεκμηριωμενη με στοιχεια απαντηση στα παπαγαλακια που μας εχουν πρηξει οτι αν δεν ειχαμε τα δανεια του μνημονιου, τωρα δεν θα ειχαμε να πληρωσουμε μισθους και συνταξεις.

- Ευτυχως που υπαρχει και το ιντερνετ και μαθαινουμε καμια αληθεια…

 

Ενημερωση

Εδω εχω ανεβασει την επικαιροποιηση του Μνημονιου που εγινε στις 22 Νοεμβριου.

Το βρηκα στο capital.gr

 

Οι εργάτες ακόμα ζαλισμένοι από το χτύπημα, “δεν έχουν καταλάβει τι τους χτύπησε”

(αναδημοσιευση απο το “βαθυ κοκκινο”, εδω)

Ήρθε χθες και ο Στρος Καν (ξέρετε, ο πρόεδρος του ΔΝΤ που “αν ήταν Έλληνας, μάλλον θα κατέβαινε και αυτός στις πορείες” όπως δήλωνε, φανερώνοντας το ότι μας θεωρεί εντελώς ηλίθιους) και μας είπε τα γνωστά, ότι δηλαδή πρέπει να κοπούν μισθοί, συντάξεις, κτλ, προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα. Με άλλα λόγια, μας είπε ότι η άρχουσα τάξη γουστάρει καταστάσεις Κίνας, ή Βουλγαρίας, κτλ, και οποιαδήποτε άλλη κατανομή πλούτου και εξουσίας απλά δεν την ικανοποιεί. Γι’ αυτό άλλωστε και η “δύση” παραπαίει, με την εξαίρεση της Γερμανίας, διότι οι αγώνες του παρελθόντος έχουν κατοχυρώσει μερικά όρια στην εκμετάλλευση των εργατών από τους κεφαλαιοκράτες. Αυτά τα όρια δεν αρέσουν προφανώς στους κεφαλαιοκράτες, και γι’ αυτό εδώ και χρόνια το κεφάλαιο μετακομίζει προς “άλλες πολιτείες” που είναι περισσότερο “του γούστου του” (“μεσαίωνας ή θάνατος”). Όσο για τους εργάτες της δύσης, πρέπει να “μάθουν το μάθημα τους” και να έχουν πιο “λογικές απαιτήσεις” (δηλαδή να ζουν όπως σε εποχές φτώχειας πριν 100 χρόνια).

Οι αγώνες του παρελθόντος, πολιτικοί, κινηματικοί, συνδικαλιστικοί, ιδεολογικοί, κτλ δεν αρκούν, πρέπει να ανανεώνονται και να “επεκτείνονται”. Αν οι εργάτες δεν αγωνίζονται, τότε “θα μας πάρουν και τα σώβρακα”, και θα μας δουλεύουν κι από πάνω (ο Στρος Καν δήλωσε ότι θέλει να κόψει μισθούς – συντάξεις και μετά δήλωσε ότι “βασικό μέλημά μας θα πρέπει να είναι καταρχήν να μην πλήττουμε βαρύτατα τις ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες”!!!).

Που είναι οι εργάτες που έδειχναν αλληλεγγύη μεταξύ τους, που είναι οι εργάτες που οργανώνονταν και παλεύαν σε συνδικάτα, στο δρόμο, στα κοινοβούλια μέσω εργατικών κομμάτων, που είναι οι εργάτες που έβγαζαν πχ έναν Μπρεχτ ή έναν Καζαντζίδη στην Ελλάδα, δημιουργώντας το δικό τους πολιτισμό-κουλτούρα;

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας, καθώς η κοινωνία είναι πολύ πίσω. Δείτε το πόσο χαμηλή πολιτικοποίηση υπάρχει, το πόσο ανώριμη είναι η όποια αντίδραση, με ρηχή “αντιμπατσική” στάση, που στρέφεται περισσότερο εναντίον του σωματοφύλακα, παρά του “αφεντικού” του. Η ειρωνεία είναι πως οι περισσότεροι στις πορείες φωνάζουν, και καλά κάνουν βέβαια, “σκυλιά φυλάτε τα αφεντικά σας”, αλλά όταν έρχεται η ώρα να αντιμετωπίσουν σε πολιτικό-οικονομικό επίπεδο τα “αφεντικά” αυτά, δε ξέρουν τι να πουν εκτός από βρισιές χαμηλής πολιτικοποίησης.

Δείτε το πως όλοι στο ίντερνετ αυτές τις μέρες βρίζουν, και ορθά, την κρατική βία των ΜΑΤ, αλλά την ίδια ώρα ελάχιστοι ασχολούνται με τη έμμεση έστω -αλλά πολύ χειρότερη- βία στους χώρους εργασίας, τη βία στους εργάτες που ξεζουμίζονται, και ακόμα λιγότεροι αναλύουν την κατάσταση σε βάθος και ακόμα ελαχιστότεροι προτείνουν και κάτι (ναι, όσο και αν ακούγεται “περίεργο” σε κάποιους, χρειάζονται κι άλλες προτάσεις εκτός από το “να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η βουλή”).

Και έτσι οι ΠΑΣΟΚοι, ο Στρος Καν, ο ΣΕΒ, κτλ επελαύνουν…

Η κίνηση ήταν μελετημένη και προαποφασισμένη …

(πηγη)

Η προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης και η υπογραφή του μνημονίου δεν ήταν οικονομική αλλά πολιτική απόφαση. Η χώρα πέρασε στην σφαίρα επιρροής και άμεσης κηδεμονίας των Η.Π.Α. έγινε ουσιαστικά εξαρτώμενη από τις αποφάσεις της Ουάσιγκτον, η οποία είναι η μοναδική που έχει δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις του ΔΝΤ.

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αφεθεί να κηρύξει παύση πληρωμών , δεν υπήρχε ούτε μια περίπτωση στο τρισεκατομμύριο να γίνει αυτό. Το κόστος για τις ευρωπαϊκές χώρες αλλά και την παγκόσμια οικονομία θα ηταν απολύτως καταστροφικό Παύση πληρωμών της Ελλάδας θα σήμαινε κατάρρευση του ευρωπαϊκού και όχι μόνο τραπεζικού συστήματος, διάλυση της Ο.Ν.Ε. αλλά και αυτόματη ακύρωση του ευρω ως νομίσματος.

Τα ασφάλιστρα αντιστάθμισης κινδύνου έναντι της χρεοκοπίας τα περίφημα πλέον CDSπου παίζονταν για την χρεοκοπία της Ελλάδας και έπρεπε να πληρωθούν από τις εκδότριες τράπεζες είχαν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Με αρχικό κεφάλαιο 10000 ευρωμπορούσε κάνεις να «παίξει» την χρεοκοπία της Ελλάδας και να βγάλει εκατομμύρια. Αυτά όμως τα ασφάλιστρα αντιστάθμισης κίνδυνου εκδίδονται ουσιαστικά από 3 τράπεζες, 2 Αμερικανικές και1 Γερμανική, οι οποίες κατέχουν και το 80% της αγοράς CDS, ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΑΝ στους αγοραστές των CDS εκατοντάδες δισεκατομμύρια, την περίοδο δε της μεγάλης έντασης του Μαρτιου το ποσό έφτανε σε εξωπραγματικά νούμερα . Δεν θα μπορούσαν με κανένα τρόπο οι τράπεζες που είχαν εκδώσει τα CDS να πλήρωναν τα ποσά αυτά στους «παίκτες» της αγοράς.

Η εκτόξευση των CDS από την άλλη, αν και μεγάλωνε τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας, ήταν το καλύτερο χαρτί της Ελλάδας για να διαπραγματευτεί, γιατί όσο ανέβαιναν τα CDSμεγάλωνε και το ποσό που οι εκδότριες τράπεζες θα έπρεπε να πληρώσουν.
Από την άλλη μεριά τα ελληνικά ομόλογα βρισκόταν στα χέρια πρωτίστως Γαλλικών και Γερμανικών τραπεζών, πράγμα που έκανε την όλη κατάσταση τρομερά δύσκολη για το τραπεζικό σύστημα των χωρών αυτών, το απειλούσε ουσιαστικά με κατάρρευση.
Και όμως, αντί η ελληνική κυβέρνηση να διαπραγματευτεί από θέση ισχύος, με σώζετε ή πτωχεύω και μαζί μ΄εμενα πτωχεύετε και εσείς όλοι μαζί μου, επέλεξε να σώσει αυτούς και να αυτοκτονήσει την Ελλάδα.

Η κερδοσκοπική επίθεση ήταν ο μηχανισμός για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε με την συνδρομή της ελληνικής κυβέρνησης και του πολιτικού κατεστημένου.
Οι κερδοσκόποι ήταν τα εκτελεστικά όργανα , οι ηθικοί αυτουργοί είναι άλλοι. Χρησιμοποίησαν τους κερδοσκόπους για να φέρουν το χάος και το φόβο, την αβεβαιότητα και την υποτέλεια.

Ούτε ένα ευρώ από τα περίφημα χρήματα του μνημονίου και των 110 δις ευρω πάνε στην Ελλάδα, όπως παραλαμβάνονται στέλνονται άμεσα στους κατόχους ελληνικών ομολόγων που λήγουν για να ξεπληρωθούν. Η Ελλάδα δεν ωφελείται ούτε στο ελάχιστο από αυτά τα χρήματα. Ωφελούνται όμως οι Γαλλικές και οι Γερμανικές τράπεζες, ενω αυτόματα το χρέος της Ελλάδας από ομολογιακό χωρίς εγγυήσεις γίνεται αυτόματα για κάθε δόση που λαμβάνει ενυπόθηκο δάνειο. Με αλλα λόγια δανειζόμαστε χρήματα τα οποία πηγαίνουν στους δανειστές μας που κατέχουν ομόλογα χωρις καμία εγγύηση, και τα χρήματα του δανείου υποθηκεύουν το πλούτο της χώρας.

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να χρεοκοπήσει, το κόστος για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα θα ηταν τρομακτικό, γι΄ αυτό επέλεξαν την διαδικασία της μετατροπής του χρέους της από ομόλογα σε ενυπόθηκα δάνεια, είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος για να εκβιάζουν την χώρα στο διηνεκές. Ούτε ο χειρότερος πιστωτής της χώρας δεν θα μπορούσε να συναινέσει σ΄αυτό που συμφώνησε και υπόγραψε η πολιτική ηγεσία του τόπου με την ενεργή συμπαράσταση όλου του πολιτικού κατεστημένου ανεξαρτήτως αποχρώσεως.

ΣΧΟΛΙΟ:

Ειναι απο τα πιο νηφαλια και τεκμηριωμενα κειμενα που εχω διαβασει ολο αυτο τον καιρο, και φαινεται να ειναι αρκετα ως πολυ ενημερωμενο.

Προσωπικα δεν θελω να πιστεψω  οτι “συμπαρασταθηκε ενεργα ολο το πολιτικο κατεστημενο ανεξαρητως αποχρωσεως” σε ολο αυτο το σκηνικο, γιατι τοτε το μονο που θα μας απομενει ειναι το μπουρλοτο.

Αλλά βεβαια δεν μπορω και να το αποκλεισω κιολας.

Το τελεσίγραφο του ΔΝΤ και η κατάρα του χρέους

(απο εδω)

Η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για την πορεία της ελληνικής οικονομίας και της εφαρμογής του Μνημονίου είναι καταπέλτης. Μπορεί οι περισσότεροι να κατάλαβαν ότι μας ζητούν να βάλουμε φυλακή τους φοροφυγάδες, αλλά η αλήθεια είναι πως το Νομισματικό Ταμείο μας λέει πολύ περισσότερα. Όμως το τι μας λέει (ή μάλλον υποδεικνύει) το ΔΝΤ γίνεται ευκολότερα κατανοητό αν δούμε, παράλληλα, μια σειρά από… συμπτώσεις που συνοδεύουν τη δημοσιοποίηση της έκθεσής του. Ας τις δούμε:

Σημείο 1: Η έκθεση δημοσιοποιείται μια μέρα μετά την αποτυχημένη (ως προς τα επιτόκια) έξοδο δανεισμού της Ελλάδας με εξάμηνα έντοκα γραμμάτια. Κι όμως, ήταν έτοιμη από την Παρασκευή για ανάρτηση στον ιστότοπο του Ταμείου. Και να σκεφτείτε ότι μέχρι και ο Ιγνατίου του Έθνους ήξερε τα βασικά περί φοροδιαφυγής πριν ακόμη ανακοινωθεί το κείμενο του ΔΝΤ.

Σημείο 2: Η έκθεση, η οποία στάζει… φαρμάκι για την κυβερνητική πολιτική, αλλά και την ασυνέπειά της στη συνεργασία με τις… αρχές κατοχής της τρόικας, έρχεται ακριβώς την ίδια μέρα που ο Παπακωνσταντίνου, με τη συμπαράσταση της τρόικας και ύστερα από πολλές ημέρες διεθνούς στήριξης (τι ωραία που τα καταφέρνει η ηρωική ελληνική κυβέρνηση και άλλα τέτοια εύηχα), άρχιζε από το Λονδίνο την επιχείρηση με το τεχνοκρατικό κωδικό όνομα… roadshow, δηλαδή τη διεθνή παρουσίαση των επενδυτικών ευκαιριών που παρουσιάζει η χρεοκοπημένη χώρα μας.

Πώς, λοιπόν, γίνεται να δημοσιεύεται τέτοια μέρα μια έκθεση, η οποία επί του πρακτέου ακυρώνει όλες τις φιλοφρονήσεις των τελευταίων ημερών; Δεν σκάφτηκαν οι άκαρδοι ότι έτσι υπονομεύεται το roadshow της υπουργάρας μας στα Λονδίνα και τις άλλες αγορές;

Σημείο 3: Η έκθεση δημοσιεύεται ενώ ο πρωθυπουργός αναχωρεί για πολυήμερα ταξίδια σε Βρυξέλλες και ΗΠΑ. Το εκατοντασέλιδο κείμενό της, το οποίο έχει πολλές θετικές αναφορές στις επιδόσεις της κυβέρνησης, από την άλλη κρατάει επιφυλάξεις για τα στοιχεία που το κυβερνητικό επιτελείο έχει παραδώσει στην τρόικα και εμμέσως υποδεικνύει ότι θα πρέπει η Ελλάδα να πουλήσει τις τράπεζές της και να ξεχάσει τις ανοησίες περί κρατικού πυλώνα, για τις οποίες και ο ίδιος γνωρίζει ότι είναι απλώς καθησυχαστικά ψέματα για λαϊκή κατανάλωση.

Μάλιστα το ΔΝΤ υποδεικνύει ότι το ξεπούλημα θα πρέπει να γίνει με δημόσιο και διαφανή διαγωνισμό, σαν να φοβάται μην τυχόν τα εν Ελλάδι υποχείρια της τρόικας επιχειρήσουν… λαμογιές. Δεν παραλείπει δε να τονίσει ότι, στις διαφανείς αυτές διαδικασίες,  θα μπορούν να λάβουν μέρος και εγχώριοι και ξένοι επενδυτές. Άρα τις ελληνικές τράπεζες θα τις πάρουν οι φίλοι τους.

Σημείο 4: Η έκθεση δημοσιεύεται εν μέσω μιας διαρκούς κόντρας για το μέλλον του ελληνικού χρέους και το αν θα γίνει η αναδιάρθρωση και πότε. Τι λέει το ΔΝΤ; Ότι, αντίθετα προς τις προβλέψεις του Μνημονίου και την κυβερνητική προπαγάνδα για συνεχή αύξηση του χρέους έως το 2014 και αποκλιμάκωσή του από το 2015, αυτό θα παραμείνει σε υψηλότατο επίπεδο και μετά το 2014, ίσως για χρόνια μετά το 2015.

Σημείο 5: Και η… τελευταία σύμπτωση είναι ότι, με το που δημοσιεύεται η έκθεση του ΔΝΤ σκάει μύτη και το περίφημο Stratfor, το οποίο επιτίθεται λάβρο κατά της Γερμανίας για να υπενθυμίσει αυτό που ξέρουμε από μόνοι μας: ότι η Γερμανία πλουτίζει από την εκπτώχευση των εταίρων της στην Ε.Ε. και το ευρώ. Μάλιστα πάει ένα βήμα παραπέρα και προβλέπει σοβαρότατες επιπτώσεις στη Γαλλία από τη γερμανική πρακτική.

Το ερώτημα που φυσιολογικά ανακύπτει κατόπιν όλων αυτών είναι αν υπάρχει – και σε ποιον βαθμό – οργανική διασύνδεση ανάμεσα σε όλες αυτές τις «συμπτώσεις», διαπιστώσεις κ.λπ.

Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά για να συνεννοηθούμε καλύτερα. Όχι με… σενάρια, αλλά επί τη βάσει όσων έως σήμερα είναι γνωστά και καταγεγραμμένα.

Στην οδό της απωλείας

Στο Σημείο 1 της εισαγωγής τα πράγματα είναι μάλλον απλά. Οι αρμόδιοι του ΔΝΤ είναι προφανές ότι καθυστέρησαν την έκθεση πράγματι για να καταφέρει η Ελλάδα να βγει στις «αγορές», προς τις οποίες τρόικα και ΔΝΤ μάς σπρώχνουν με συνέπεια και επιμονή. Ολόκληρο… Δον Τομάζο φόρτωσαν στον Γιωργάκη για να τον οδηγήσει σ’ αυτή την οδό της απωλείας. Πώς είναι δυνατόν να μην το εννοούν;

Τι σημαίνει όμως η (πρόωρη!) έξοδος της Ελλάδας στις αγορές; Ότι οι τροϊκανοί βλέπουν πως θα πρέπει να απεμπλακούν από τις συνεχείς ενέσεις δανεικών προς τη χώρα μας – δηλαδή να σταματήσει να λειτουργεί ο «μηχανισμός στήριξης» και αυτοί να πάψουν να αιμοδοτούν μια πτωχευμένη οικονομία.

Έτσι σε πρώτη φάση τη σπρώχνουν προς τις «αγορές», όπου προφανώς θα… αποτύχει – όπως άλλωστε έδειξε και το αποτυχημένο τεστ της Τρίτης – και μοιραία θα ακολουθήσει η προδιαγεγραμμένη αναδιάρθρωση χρέους. Δηλαδή η ελεγχόμενη πτώχευση.

Παίρνουν τον έλεγχο των καταθέσεων

Στο Σημείο 2 της εισαγωγής τα πράγματα είναι εξ ίσου απλά. Το ΔΝΤ δεν έχει καμιά όρεξη να δει σημαντικές ελληνικές επιχειρήσεις ή φιλέτα της ελληνικής περιουσίας να γίνονται πολύφερνες νύφες με τα roadshow του Παπακωνσταντίνου. Κυρίως οι τράπεζες, στις οποίες βρίσκονται τοποθετημένες όσες οικονομίες δεν έχουν πάρει την άγουσα για το εξωτερικό στη διάρκεια των τελευταίων δέκα χρόνων.

Εδώ είναι προφανής ο συσχετισμός με το Σημείο 3 που επισημάναμε παραπάνω: Δεδομένου ότι ο πολυδαίδαλος και διεφθαρμένος ελληνικός φορολογικός μηχανισμός δεν πρόκειται να αποδώσει έσοδα ώστε να έχουν λαμβάνειν οι πιστωτές, σε πρώτη φάση η τρόικα (όπως η ίδια απειλεί – και μέσω της έκθεσης του ΔΝΤ) θα στραφεί με ακόμη μεγαλύτερη αγριότητα κατά των νομίμως φορολογουμένων και μέσω της «αναμόρφωσης» των φορολογικών κλιμακίων θα πάρει ό,τι μπορεί.

Ωστόσο, όπως σημειώνεται στην ίδια αυτή έκθεση, υπάρχει πλέον ανησυχία για αυξανόμενη ένταση των κοινωνικών αντιδράσεων. Αυτό από μόνο του σημαίνει ότι πρέπει να σημειωθεί μια επιτάχυνση σε δύο επίπεδα:

Το πρώτο είναι το συντομότερο ξεπούλημα των σοβαρότερων επιχειρήσεων, με πρώτες στη λίστα τις τράπεζες. Φυσικά το ΔΝΤ δεν πρόκειται να αφήσει τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος (για την ακρίβεια των λαϊκών καταθέσεων) να περάσει σε οποιαδήποτε χέρια. Γι’ αυτό άλλωστε κάνει λόγο για ανοιχτές και διαφανείς διαδικασίες πώλησης, στις οποίες θα λάβουν μέρος και Έλληνες και ξένοι ενδιαφερόμενοι.

Με άλλα λόγια προειδοποιεί την – χαμηλής άλλωστε αξιοπιστίας – κυβέρνηση να μην κάνει κινήσεις χωρίς την έγκριση της επιτήρησης και ειδικότερα του ΔΝΤ, το οποίο επιζητεί τον κύριο ρόλο στο δράμα του ξεπουλήματος των τραπεζών και, κατά συνέπεια, τον έλεγχο του συνόλου της ελληνικής οικονομίας.

Όσο για το ποιοι και πώς θα βάλουν χέρι στο τραπεζικό σύστημα, αυτό μάλλον θα αποτυπωθεί όταν λήξουν οι σχετικές διαπραγματεύσεις στο εσωτερικό της τρόικας και επιλεγούν ο χρόνος και ο ακριβής τρόπος (ελεγχόμενης) πτώχευσης της Ελλάδας. Ήδη πάντως ο συσχετισμός δύναμης φαίνεται να δείχνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Εδώ έχει αξία να υπενθυμίσουμε ότι ο Δον Τομάζο (Σκιόπα) είναι ο άνθρωπος ο οποίος – ύστερα ή λίγο πριν από την αναδιάρθρωση του χρέους και τον τερματισμό του «μηχανισμού στήριξης» – θα «μας βγάλει στις αγορές», αφού προηγουμένως θα έχει επιμεληθεί, μαζί με τις ξένες τράπεζες που έχουν οριστεί σε ρόλο συμβούλου, την ιδιωτικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Σημειωτέον ότι τον… άμισθο αυτόν «σύμβουλο» έστειλε στην Ελλάδα ο Στρος Καν αυτοπροσώπως, άρα προφανώς δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλης της τρόικας, αλλά κυρίως του ΔΝΤ.

Σύμφωνα, λοιπόν, με πρόσφατη δημόσια απάντηση του ίδιου του Παπανδρέου, ο Σκιόπα θα παραμείνει σύμβουλός του μέχρι το τέλος του έτους – προφανώς θα έχει προλάβει να φέρει εις πέρας όλη τη «βρώμικη δουλειά».

Επιπλέον χθες ο Παπανδρέου από τις Βρυξέλλες επανέλαβε ότι η κυβέρνηση βιάζεται να ξαναβγεί στις αγορές το συντομότερο δυνατόν, κάτι που προφανώς είναι αδύνατον χωρίς μια… διευθέτηση του χρέους!

Αιωνίως… Μνημόνιο

Το δεύτερο πεδίο όπου ζητείται επιτάχυνση είναι οι περαιτέρω αποδιαρθρώσεις σε όλα όσα συνιστούν την έννοια της κοινωνικής προστασίας, αλλά και του πλήρους ελέγχου της οικονομικής πολιτικής και του παραγόμενου πλούτου. Κύριος άξονας στο σημείο αυτό θα είναι η επιτάχυνση στο άνοιγμα των «κλειστών επαγγελμάτων», με επίκεντρο τις μεταφορές, αλλά και τα νομικής φύσεως επαγγέλματα, στο πλαίσιο της «ιδιωτικοποίησης του δικαίου», αλλά και όλων των σχετικά «κλειστών αγορών», με κορυφαίο τομέα την ενέργεια.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στις 28-29 Οκτωβρίου αλλά και στο συμβούλιο υπουργών Οικονομίας της Ευρωζώνης, που θα προηγηθεί της συνόδου, θα επανέλθουν δυναμικά οι δύο βασικές επιδιώξεις της Γερμανίας:

● Η καθιέρωση της δυνατότητας για ελεγχόμενη πτώχευση μιας χώρας της Ευρωζώνης – με πιθανή την παράλληλη έξοδό της από το ευρώ.

● Η καθιέρωση της ασφυκτικής οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρωζώνης από μια μικρή ομάδα χωρών, με επικεφαλής τη Γερμανία και με βασικό μέτρο τον έλεγχο και την προέγκριση των κρατικών προϋπολογισμών, αλλά και την αυτοματοποίηση των ποινών για τις παρεκκλίσεις από τις προβλέψεις του Συμφώνου Σταθερότητας.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε τον προβληματισμό για την παγίωση της πρόβλεψης περί χρέους στο 60% του ΑΕΠ, κάτι που θα σημαίνει για την Ελλάδα ότι θα βρίσκεται υπό ένα συνεχές «Μνημόνιο», χωρίς όμως να είναι απαραίτητο ένα… επίσημο κείμενο ανάλογο του σημερινού Μνημονίου.

Αχ, Ευρώπη, εσύ μας μάρανες…

Συνεπώς η προοπτική για την Ελλάδα – ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή όχι του Μνημονίου – είναι ζοφερή και αυτό που μένει είναι να επισημοποιηθεί το αποτέλεσμα της ήδη εκδηλωθείσας κόντρας μεταξύ Ευρώπης και ΔΝΤ (ΗΠΑ) για τον έλεγχο της Ελλάδας σε όλα τα επίπεδα. Ήδη, πάντως, στο πλαίσιο της τρόικας η πλάστιγγα γέρνει υπέρ του ΔΝΤ κι αυτό δημιουργεί διάφορα ζητήματα για τους Ευρωπαίους, αφού η ελληνική κατάληξη ίσως αποτελέσει τον πιλότο για την τύχη και άλλων προβληματικών χωρών, όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και δευτερευόντως η Ισπανία, η Ιταλία κ.λπ.

Με άλλα λόγια ίσως δούμε, μεσοπρόθεσμα, ολόκληρη την υπερχρεωμένη ευρωπαϊκή οικονομική περιφέρεια στα νύχια του ΔΝΤ ή ίσως ακόμη και χώρες του οικονομικού «κέντρου», όπως η Γαλλία, να περνούν στην αμερικάνικη σφαίρα επιρροής – είτε ως σύμμαχοι των ΗΠΑ είτε ως υποτελείς τους με άξονα και καταλύτη το χρέος.

Ίσως μάλιστα η προοπτική αυτή, σε συνδυασμό με την κάκιστη κατάσταση ολόκληρης της Ευρωζώνης, να αποτελεί το κίνητρο για την πρόσφατη προσέγγιση της Γερμανίας με δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα.

Άλλωστε είναι γνωστό ότι, αν η Γερμανία δεν καταφέρει να σώσει την Ευρωζώνη, την «παχιά αγελάδα» που τροφοδοτεί τα θηριώδη πλεονάσματά της, έχει ως ήδη διατυπωθείσα στο εσωτερικό της εναλλακτική λύση την εγκατάλειψη του ευρώ είτε για να βαδίσει μόνη της με στρατηγικές συμμαχίες (όπως αυτές που προαναφέραμε) είτε με τη δημιουργία μιας πιο χαλαρής οικονομικής – και όχι νομισματικής – ένωσης με μερικές μόνον από τις χώρες του ανεπτυγμένου ευρωπαϊκού Βορρά.

Συνεπώς, σε ό,τι αφορά την ήδη χρεοκοπημένη Ελλάδα, τίθεται πλέον το ερώτημα σε ποιαν ακριβώς Ευρώπη θέλει να παραμείνει εσαεί «χρέους υποτελής» προκειμένου να μην… απομονωθεί:

● Αυτήν της ασφυκτικής οικονομικής διακυβέρνησης με πλήρη κατάλυση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας; (Ως γνωστόν, απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη λειτουργία ενός ανεξάρτητου κράτους και για την άσκηση της κυριαρχίας του είναι η ακώλυτη αρμοδιότητά του να συλλέγει και να διαθέτει τους φόρους όπως αυτό κρίνει επωφελές).

● Αυτήν στην οποία το υπερτροφικό και παντοδύναμο τραπεζικό σύστημα απορροφά όλη την οικονομική δυναμική καθιστώντας τα κράτη υποτελείς του και φορείς εκτέλεσης των εντολών του;

● Αυτήν στην οποία η χώρα μας (και άλλες της οικονομικής «περιφέρειας») τροφοδοτεί κυριολεκτικά με το αίμα της τον αισχροκερδή πλουτισμό των ισχυρότερων χωρών;

(Τρεις παρατηρήσεις εδώ άνευ άλλων σχολίων:

– Από το 1999 έως το 2009 πληρώσαμε μιάμιση φορά το δημόσιο χρέος στους (Ευρωπαίους κυρίως…) δανειστές μας, αλλά στο τέλος χρεοκοπήσαμε.

– Φτάσαμε να ξοδεύουμε το 97% του δανεισμού μας για την εξυπηρέτηση προηγούμενων δανείων (από τους Ευρωπαίους κυρίως…) και εν τέλει να χρεοκοπούμε.

– Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει ο Δ. Καζάκης στο χθεσινό «Ποντίκι», «για κάθε 1 δισ. ευρώ που εισέπραξε η χώρα τη δεκαετία του ευρώ αυξήθηκε το εμπορικό της έλλειμμα κατά 11 δισ. ευρώ, ενώ το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών κατά 4 δισ. ευρώ και για να καλυφθούν οι τρύπες αυτές το Δημόσιο χρειαζόταν να αυξήσει το χρέος του πάνω από 3,5 δισ. ευρώ»).

Θεωρώ συνεπώς ότι υπάρχει πλέον ανάγκη επαναπροσδιορισμού της σχέσης της Ελλάδας με ένα ευρωπαϊκό μοντέλο το οποίο εγγυάται μόνον αλλεπάλληλες χρεοκοπίες…

Χώρα σε αυτόματο πιλότο

Στα σημεία 3 και 4 της εισαγωγής επισημαίνονται οι «συμπτώσεις» της δημοσίευσης της έκθεσης του ΔΝΤ με την αρχή του ταξιδιού του Παπανδρέου σε Βρυξέλλες και ΗΠΑ, σε συνδυασμό με την εκτίμηση ότι η πρόβλεψη του Μνημονίου περί μείωσης του δημόσιου χρέους από το 2015 δεν πρόκειται να επαληθευτεί.

Στην πραγματικότητα λοιπόν – κι αυτό το έχουμε πει πολλές φορές – η μόνη προοπτική για την Ελλάδα είναι η αναδιάρθρωση του χρέους της. Υπό το φως μάλιστα της προφανούς και διαπιστωμένης αποτυχίας του Μνημονίου, της κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας, αλλά και του πλήρους αδιεξόδου που διαμορφώνεται σε όλα τα επίπεδα, η μόνη πραγματική εκκρεμότητα είναι ο χρόνος και η μορφή της αναδιάρθρωσης του χρέους μας.

Η επιλογή του… «πρωθυπουργού» της χώρας να φεύγει από την Ελλάδα ακριβώς την ώρα που οι ελεγκτές της τρόικας ελέγχουν την εκτέλεση του προϋπολογισμού συντάσσοντας παρατηρήσεις και υποδείξεις για τη σύνταξη του επόμενου – το προσχέδιο του οποίου θα κατατεθεί λίγες μόνον ημέρες μετά την επιστροφή του από το πολυήμερο ταξίδι – δείχνει την πλήρη απουσία κυβέρνησης την ώρα που λαμβάνονται οι κρισιμότερες αποφάσεις για τη δυσκολότερη χρονιά των τελευταίων δεκαετιών, όπως άλλωστε έχουν παραδεχτεί δημοσίως οι επικεφαλής ελεγκτές της τρόικας.

Φαίνεται όμως ότι ο Παπανδρέου έχει σοβαρότερες δουλειές να φέρει εις πέρας. Το ταξίδι του αυτό και οι σχετικές διαβουλεύσεις του, σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν κύριο αντικείμενο το μοντέλο και τους όρους της αναδιάρθρωσης, η οποία δεν μπορεί πλέον να πάει μακριά.

Το… «δόγμα Δρούτσα»

Σε όλο αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να τοποθετηθεί και η ανακοίνωση (Σημείο 5), την Τετάρτη, από τον… ανανιστή Δρούτσα, της συγκρότησης μιας επιτροπής για την εκπόνηση του νέου δόγματος της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας. Εδώ τα πράγματα είναι όντως περίπλοκα, καθώς η χώρα, ουσιαστικά χρεοκοπημένη και αναμένοντας την… επίσημη πτώχευσή της με τρόπο που άλλοι θα καθορίσουν για λογαριασμό της, βρίσκεται παγιδευμένη και στα εθνικά θέματα.

1. Από τη μια είχαμε τον σταθερό προσανατολισμό του Παπανδρέου στην εξεύρεση ενός μοντέλου «διευθέτησης» του καθεστώτος στο Αιγαίο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, όπου οι συζητήσεις είναι ιδιαίτερα προχωρημένες από την εποχή των κυβερνήσεων Σημίτη. Έως και τους χάρτες της μοιρασιάς έχουν φτιάξει…

2. Από την άλλη έχουμε την αμερικάνικη «προσταγή» για προσέγγιση της Ελλάδας με το Ισραήλ ως μέσο εκβιασμού ώστε να επανέλθει η Άγκυρα σε ρόλο «καλού παιδιού» και να αποκατασταθεί η ισορροπία στο τρίγωνο ΗΠΑ – Τουρκία – Ισραήλ. Μια προσταγή η οποία μετατρέπει την Ελλάδα σε ευκαιριακό μπράβο της πολιτικής των ΗΠΑ και της στερεί, με την αποδοχή της από την κυβέρνηση Παπανδρέου, την αξιοπιστία που χρειάζεται για να παίξει τα χαρτιά της σε μια περιοχή στην οποία ανοίγονται μεγάλες διπλωματικές ευκαιρίες αυτή την περίοδο.

Αν μάλιστα ο εθελούσιος εγκλωβισμός στην αμερικάνικη λογική συνδυαστεί με την επιλογή Παπανδρέου για παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ και μάλιστα με προοπτική πτώχευσης, τότε είναι προφανές ότι η διπλωματική ισχύς της χώρας όχι απλώς εξασθενεί, αλλά κυριολεκτικά τείνει να εξαφανιστεί.

3. Ο ρόλος της Τουρκίας δεν είναι ο πλέον αρεστός αυτή την εποχή στην Ουάσιγκτον εξ αιτίας της προσέγγισής της με τον αραβικό κόσμο, το Ιράν και τη Ρωσία. Παράλληλα όλα δείχνουν ότι η κυριαρχία του Ερντογάν στην πολιτική ζωή της γείτονος όχι μόνο δεν έχει φέρει – όπως έλπιζαν πολλοί οπαδοί της… ελληνοτουρκικής προσέγγισης – αναδίπλωση και αλλαγή στον προσανατολισμό της Άγκυρας ως προς τα ελληνοτουρκικά, αλλά:

● Η εφαρμογή του νεο-οθωμανικού δόγματος (Νταβούτογλου) την έχει μετατρέψει σε αναβαθμισμένο διεθνή «παίκτη» με αυξημένη επιρροή σε ολόκληρη τη στενή και ευρύτερη γειτονιά μας.

● Η αυξανόμενη οικονομική ισχύς της την έχει φέρνει σε απείρως πιο πλεονεκτική θέση έναντι της χρεοκοπημένης Ελλάδας, με διαγραφόμενο ήδη τον κίνδυνο – αν αύριο εξομαλυνθούν οι σχέσεις στο τρίγωνο ΗΠΑ – Ισραήλ – Τουρκία – να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο οικονομικού και εθνικού εξανδραποδισμού, ιδιαίτερα αν συνεχιστεί η πλήρης διαπραγματευτική αδυναμία μας.

Δεν είναι σαφές το περιεχόμενο που θα λάβει αυτό το νέο δόγμα εξωτερικής πολιτικής, είναι όμως προφανές πλέον ότι η Ελλάδα ελέγχεται σε όλα τα επίπεδα και ότι βασικός άξονας του ελέγχου της είναι το δυσβάστακτο και μη διαχειρίσιμο χρέος της.

Το δε τίμημα είναι, σε πρώτη φάση, η εκποίηση – δήμευση – κατάσχεση του πλούτου και των υποδομών της. Ένα παιχνίδι στο οποίο και οι ευρωατλαντικοί μας «σύμμαχοι» και η Τουρκία, αλλά και οι νεόκοποι μουστερήδες (Ισραήλ) επιθυμούν να λάβουν μέρος.

Χρέος και εξανδραποδισμός

Η έλλειψη, ωστόσο, διαπραγματευτικής ισχύος (εδώ εδράζεται η διαφωνία μου με ό,τι πιστεύουν… οι καλύτεροί μου φίλοι), δεν εκπηγάζει μόνον από τις καταστροφικές αποφάσεις και τον προσανατολισμό της πιο ενδοτικής κυβέρνησης (Παπανδρέου) που έχει γνωρίσει αυτή η χώρα για δεκαετίες, αλλά και από την αντικειμενική κατάσταση χρεοκοπίας. Επιπλέον μάλλον θα πρέπει να ξανασκεφτούμε τις παραμέτρους που ορίζουν τους εθνικούς κινδύνους και την πλήρη διαπραγματευτική αδυναμία της χώρας μας.

Κατ’ αρχάς η παρούσα φάση της παγκοσμιοποίησης και η απόπειρα για το σταδιακό πέρασμα στην (ευρωπαϊκή και εν συνεχεία παγκόσμια) οικονομική διακυβέρνηση (της οποίας διεθνής προπαγανδιστής είναι και ο Παπανδρέου με τον «Τέταρτο Δρόμο» του και τις ομιλίες του κάθε φορά που μεταβαίνει στις ΗΠΑ) αναδεικνύει παλιά μεν, αλλά… «νέα» για τη μεταπολεμική Ελλάδα «εργαλεία» κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας.

Στο πλαίσιο αυτό μάλλον θα πρέπει να αναγνώσουμε επισημάνσεις των εγκυρότερων αγγλοσαξονικών εντύπων, όπως π.χ. οι Financial Times, που λένε ότι «Η μετατροπή της Ευρώπης σε Τρίτο Κόσμο αρχίζει από την Ελλάδα» ή ιδέες για εφαρμογή στη χώρα μας μοντέλων διαμελισμού ή απορρόφησης εξ αιτίας του χρέους της, που δεν μοιάζουν με τους συνήθεις γεωστρατηγικούς εκβιασμούς.

Εξ άλλου δεν μοιάζει καθόλου τυχαίο, συμπτωματικό ή… συνωμοσιολογικό το ότι το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, στο πλαίσιο της τρέχουσας «κρίσης χρέους» και με εργαλείο τα μικτά κεφάλαια Ευρωζώνης και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (τα 750 δισ. ευρώ του μικτού «πακέτου στήριξης»), απειλείται να γίνει υποχείριο του ΔΝΤ ακριβώς λόγω του μη διαχειρίσιμου χρέους, το οποίο μοιάζει πλέον να έχει ανάγκη από μια ευρύτατη διευθέτηση. Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε φαίνεται να εντάσσεται και η αναδυόμενη διαμάχη στις ΗΠΑ για τη διαχείριση του δικού τους χρέους.

Διά ταύτα…

Η Ελλάδα, πλήρως εξαρτημένη και ελεγχόμενη με το ακαταμάχητο εργαλείο του χρέους και την κατοχικού χαρακτήρα τριμερή επιτήρηση, είναι υποχρεωμένη να χορέψει στον σκοπό που της σφυρίζουν οι υπερατλαντικοί και Ευρωπαίοι σύμμαχοί της. Και απλώς να ελπίζει ότι τα πράγματα στο διεθνές πεδίο με κάποιον μεταφυσικό – μαγικό τρόπο θα την ευνοήσουν ώστε οι διεθνείς πιστωτές, επιτηρητές και νταβατζήδες της θα της αφήσουν μερικά ψίχουλα στο πλαίσιο της εθνικής, οικονομικής και κοινωνικής υποτέλειάς της κι ένα φτηνό κραγιόν για να καλύψει την έλλειψη αξιοπρέπειας.

Ίσως λοιπόν η απαλλαγή από το χρέος αυτό – ή τουλάχιστον από το μεγαλύτερο μέρος του – να είναι πια η μόνη λύση για έναν συνολικό επανασχεδιασμό για την παραγωγική, οικονομική και εθνική ανασυγκρότηση της Ελλάδας. Η κουβέντα γι’ αυτό έχει ήδη ανοίξει, αφού πλέον αναγνωρίζεται από όλο και περισσότερους ότι, αντίθετα από τη διατεταγμένη «ενημέρωση», το κλειδί για να ξεπεραστεί το χάλι της χώρας και η συνολική καταστροφή της είναι κάποιας μορφής έξοδος από τον βραχνά του χρέους.

Παρ’ ότι συζητούνται διάφορα μοντέλα αναδιαπραγμάτευσης, αναδιάρθρωσης κ.λπ., το Ανεμογκάστρι κλίνει πλέον προς την άποψη ότι – για νομικούς, πρακτικούς και πολλούς άλλους λόγους – δεν υπάρχει άλλος τρόπος πλην της άρνησης του χρέους, όσο κι αν σε πολλούς αυτή η προοπτική γεννά κατανοητές αμφιβολίες και φόβους.

Τα πολλά γιατί της θέσης αυτής περί άρνησης του χρέους όμως είναι αντικείμενο άλλων κειμένων, τα οποία θα δημοσιευθούν σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο (ίσως και αλλού) τις επόμενες μέρες…

“Ο άνθρωπος μας στην Αθήνα”

Του Γιωργου Δελαστικ (εφημεριδα Πριν 22/8, εδω)

Ωμά, χωρίς περιστροφές, η γερμανική έκδοση των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς του Λονδίνου αποδίδει στον πρωθυπουργό της Ελλάδας Γιώργο Παπανδρέου την υπέρτατη τιμή – κατά τη γερμανική νοοτροπία, φυσικά: «Ο άνθρωπός μας στην Αθήνα» τον αποκαλεί από τον τίτλο κιόλας άρθρου της. Για όποιον δεν το αφομοίωσε, το ξανατονίζει στο κλείσιμο του άρθρου: «Ένα πράγμα είναι καθαρό. Αυτός είναι ο άνθρωπός μας εκεί στην Αθήνα. Δεύτερη ευκαιρία δεν υπάρχει»!

Οι κατακτητές της χώρας το διακηρύσσουν πλέον ανοιχτά. Τέτοια κυβέρνηση δοσίλογων σαν αυτή του Παπανδρέου δεν πρόκειται να ξαναβρούν! Όσο προλάβουν να λεηλατήσουν τη χώρα τώρα, όσο ακόμη βρίσκεται στην εξουσία η κυβέρνηση Παπανδρέου, μόλις ανατραπεί οι συνθήκες για την «ξένη ακρίδα» του κεφαλαίου θα επιδεινωθούν, φοβούνται. Το ομολογούν άλλωστε ανοιχτά: «Ο γόνος της δυναστείας των Παπανδρέου και σοσιαλιστής επιβάλλει στο λαό του το κτηνωδέστερο δυνατό πρόγραμμα λιτότητας που έχει δει ποτέ η Ευρώπη»! Κι όχι μόνο αυτό. Οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς Ντόιτσλαντ ομολογούν χωρίς δισταγμό ότι αυτό το πρόγραμμα εξοντωτικής λιτότητας δεν έγινε για να σωθεί ο ελληνικός λαός από τα χειρότερα, αλλά για να σωθεί «η Ευρώπη» – δηλαδή οι τράπεζές της. Η εφημερίδα είναι σαφέστατη:«Δεν έσωσε την Ευρώπη το γιγαντιαίο πακέτο βοήθειας, αλλά η απόφαση της Αθήνας να πάρει τα χρήματα. Γιατί σε σύγκριση με την τωρινή θεραπεία λιτότητας, η κρατική χρεοκοπία θα ήταν ο πιο άνετος δρόμος για τους Έλληνες. Σχεδόν το 80% των δανείων έρχονται από το εξωτερικό. Έτσι, σε περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους, οι ίδιοι οι Έλληνες θα τη γλίτωναν συγκριτικά ανενόχλητοι!»Πολιτικά συγκλονιστική είναι η δημόσια παραδοχή και διακήρυξη μέσω του Τύπου, ότι ο Γ. Παπανδρέου έδρασε ως τυφλό όργανο του ξένου κεφαλαίου εναντίον του ελληνικού λαού. Επιπροσθέτως, ακόμη και αυτοί που τον επαινούν ως υπόδειγμα «οικονομικού Κουίσλινγκ» ομολογούν ότι το καθεστώς υποτέλειας στο ΔΝΤ και την ΕΕ στο οποίο μας υπήγαγε οδηγεί αναπότρεπτα στη χρεοκοπία της Ελλάδας – και μάλιστα υπό όρους που οι ξένες τράπεζες θα διασφαλίζουν τα χρήματά τους, φορτώνοντας και τα νέα δάνεια στις πλάτες του ελληνικού λαού. «Η ευρωζώνη πρέπει να μειώσει σημαντικά το σημερινό επιτόκιο του 5% που απαιτεί από τους Έλληνες. «Διαφορετικά, στο τέλος των τριών χρόνων (σ.σ. της διάρκειας του “πακέτου βοηθείας”) στέκεται η χρεοκοπία» γράφουν οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς Ντόιτσλαντ. To επίσης γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ δεν βάζει προϋποθέσεις για τη χρεοκοπία, σε ένα βαρυσήμαντο άρθρο της ηλεκτρονικής έκδοσής του αναφερόμενο στην Ελλάδα: «Εισέρχεται σε σπιράλ θανάτου;» αναρωτιέται στους τίτλους της αγγλικής του έκδοσης: «Πρώτα κατάθλιψη, έπειτα έκρηξη» τιτλοφορεί την γερμανική έκδοση του ίδιου άρθρου. «Στην ελληνική κοινωνία αναβράζει ένα μείγμα φόβου, έλλειψης προοπτικής και οργής» διαπιστώνει το γερμανικό περιοδικό. «Βράζει η κατάσταση όπως μέσα σε μια χύτρα ταχύτητας και κάποια στιγμή θα εκραγεί». Η αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή που ο Γ. Παπανδρέου υποδούλωσε την Ελλάδα στην ΕΕ και το ΔΝΤ με την ακραία μορφή του μνημονίου υποτέλειας, όλα τα οικονομικά μεγέθη της χώρας επιδεινώνονται ραγδαία. Παράλληλα, ο πλήρης διεθνής διασυρμός με την υποβάθμιση της Ελλάδας στην κατηγορία του προτεκτοράτου έχει ανοίξει τρομερά την όρεξη των κερδοσκόπων, οι οποίοι έχουν διαπιστώσει ότι με την κυβέρνηση Παπανδρέου μπορούν να κερδίσουν κολοσσιαία ποσά. Μόλις 115% του ΑΕΠ ήταν το δημόσιο χρέος στο τέλος του 2009. Στο 125% του ΑΕΠ υπολόγιζαν ότι θα έφθανε στα τέλη του 2010 πριν από το μνημόνιο, αλλά στο τέλος Ιουνίου, με την υπαγωγή στο καθεστώς του μνημονίου, η κυβέρνηση Παπανδρέου το είχε εκτινάξει στο… 137,1% του ΑΕΠ! Όσο για τα περιβόητα «σπρεντ», με τα οποία η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ είχαν τρελάνει τον κόσμο με στόχο να τον πείσουν ότι πρέπει να υπαχθούμε σε καθεστώς υποτέλειας στο ΔΝΤ και την ΕΕ επειδή διανειζόμαστε με 3,5% ή 4,5% ακριβότερα από τη Γερμανία, τώρα που είμαστε σε καθεστώς ξένης επικυριαρχίας αντί να πέσουν, όπως μας έλεγαν, έχουν εκτοξευθεί στη δευτερογενή αγορά στα απίστευτα ύψη του… 8,5% ή 9%, ξεπερνώντας κάποιες στιγμές και το… 10%!!! Είδες τι καταφέρνει το μέτωπο ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – ΔΝΤ; Η κυβέρνηση των οικονομικών δοσίλογων του ΠΑΣΟΚ έχει κάνει αθορύβως ένα ακόμη έγκλημα: Μειώνει με καλπάζοντες ρυθμούς τη χρονική διάρκεια των δανείων που παίρνει, ώστε η χώρα να βρίσκεται υπό τη διαρκεί πίεση των δανειστών αναζητώντας συνεχώς νέα δάνεια, με δυσμενέστερους όρους φυσικά στην κατάσταση που οδήγησε τη χώρα. Έτσι, από 10,96 έτη που ήταν η μέση χρονική διάρκεια των δανείων το 2008, την έριξε στα 5,04 έτη φέτος μέχρι τον Ιούνιο, με προοπτική περαιτέρω μείωσης μέχρι το τέλος του 2010!

Αν δεν απαλλαγούμε αμέσως από αυτούς τους απατεώνες του ΠΑΣΟΚ, δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο…

(η φωτογραφια απο εδω)

Πώς μπορούσε η κυβέρνηση να αποφύγει τη χρεοκοπία και το ΔΝΤ

Του Δ. ΜΠΟΥΡΑΝΤΑ Καθηγητή, συγγραφέα, δ/ντή Executive ΜΒΑ, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (από εδω)

Η κυβέρνηση είχε τις δυνατότητες και την ευκαιρία ν’ αποφύγει την ουσιαστική πτώχευση της χώρας, ν’ αποφύγει τον μηχανισμό Ε.Ε.-ΔΝΤ και να βυθίσει την οικονομία στην ύφεση.

Ενδεικτικά αναφέρω μερικές ιδέες που στηρίζονται στα θεμελιώδη της Διοίκησης και της Ηγεσίας σε περιόδους κρίσης. Πρώτον, έπρεπε να σχηματιστεί μια κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης από ακέραιους, έμπειρους, ικανούς επαγγελματίες, με κύρος, αξιοπιστία, διοικητικές και ηγετικές ικανότητες. Μια τέτοια κυβέρνηση, συμβολικά αλλά και ουσιαστικά, θα είχε πολύ περισσότερες δυνατότητες και δύναμη να κερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και των ξένων, να σχεδιάσει και να υλοποιήσει με ταχύτητα ένα συνεκτικό, ποσοτικοποιημένο και χρονικά ορισμένο, πρόγραμμα έκτακτων μέτρων, δημιουργώντας ακόμη και έκτακτες ή παράλληλες δομές όπως το 2004, έξω από τον ανίκανο, ακόμη και για περιόδους ηρεμίας, κρατικό μηχανισμό. Δεύτερον, η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μπορούσε να αποφύγει τα τραγικά λάθη που έκανε με βάση τις θεμελιώδεις αρχές της Διοίκησης και της Ηγεσίας των κρίσεων. Σύμφωνα με αυτές, δεν έπρεπε να δημιουργήσει στους πολίτες αλλά και στα στελέχη του Δημοσίου κλίμα εφησυχασμού, ισχυριζόμενη ότι τα λεφτά υπάρχουν, θα δοθούν αυξήσεις κ.λπ.

Ακόμη και στη συνέντευξη στο Ζάππειο, με την ευκαιρία των εκατό πρώτων ημερών, ο πρωθυπουργός επέμενε ότι «υπάρχουν τα λεφτά», ενώ γνώριζε ότι το «τσουνάμι» των αγορών έφτανε σύντομα.

Το σβήσιμο της πυρκαγιάς

Δεν έπρεπε να χάσει ούτε μία μέρα από την εκλογή της, να θέσει ως προτεραιότητα, να εστιάσει και να ρίξει όλες τις δυνάμεις στο σβήσιμο της πυρκαγιάς. Παίρνοντας, με τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα, δύσκολες και αποτελεσματικές αποφάσεις, δηλαδή ένα πακέτο κατεπειγόντων μέτρων μέσα στις πρώτες δεκαπέντε ημέρες, την υλοποίηση των οποίων θα μπορούσαν να αναλάβουν ομάδες στελεχών τύπου «μουτζαχεντίν». Πρώτη άμεση απόφαση μπορούσε να είναι η αναδρομική φορολόγηση των μη δηλωθέντων εισοδημάτων, μέσω έκτακτης εισφοράς, βασισμένης σε αντικειμενικά κριτήρια διαβίωσης, τα οποία υπάρχουν σε τράπεζες δεδομένων των δημόσιων οργανισμών. Τέτοια κριτήρια, που προσδιορίζουν σε σημαντικό βαθμό τη φοροδιαφυγή περίπου διακοσίων χιλιάδων οικογενειών που πλούτισαν τις τελευταίες δεκαετίες, παρανομώντας και φοροδιαφεύγοντας, είναι τα σπίτια, τα εξοχικά, τα σκάφη, τα δίδακτρα των παιδιών σε ιδιωτικά σχολεία, τα αυτοκίνητα, οι λογαριασμοί της ΔΕΗ και του νερού, πιθανόν και άλλα.

Μέσω ενός συνδυασμού τέτοιων κριτηρίων, θα μπορούσε να επιβάλει μια ουσιαστική έκτακτη εισφορά για όσους δήλωναν πολύ χαμηλότερα εισοδήματα από ό,τι το εκτιμώμενο κόστος διαβίωσης. Ενα τέτοιο μέτρο θα έφερνε στα κρατικά ταμεία τουλάχιστον 15 δισ.

Δεύτερον, από τις πρώτες μέρες, έπρεπε να εφαρμόσει μέτρα άμεσου περιορισμού της σπατάλης στο Δημόσιο αλλά και πάγωμα των δαπανών για τους εξοπλισμούς.

Τρίτον, έχοντας δημιουργήσει την «αίσθηση κατεπείγοντος» στους πολίτες, αντί να ιδρύσει τον λογαριασμό της ντροπής για έρανο, μπορούσε να πάρει μια πρωτοβουλία, κινητοποιώντας συγκεκριμένους επαγγελματικούς και άλλους φορείς για μια εθνική καμπάνια στήριξης των ελληνικών προϊόντων. Αν είχαμε μια υποκατάσταση των εισαγωγών τουλάχιστον 6 δισ., θα εξασφαλίζαμε τουλάχιστον 150.000 θέσεις εργασίας και τα έσοδα από τη διαφορά του ΦΠΑ και του φόρου θα έφταναν περίπου τα 2 δισ., δηλαδή περισσότερα από ό,τι η μείωση των συντάξεων.

Τέταρτον, άμεσα έπρεπε ν’ ανακοινωθούν η αύξηση των φορών σε πολυτελή είδη, ποτά, τσιγάρα και βενζίνη (όχι πετρέλαιο) και το πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων που είχαν εισόδημα πάνω από τον μέσο όρο.

Πέμπτον, έπρεπε να τεθεί από τις πρώτες ημέρες σε εφαρμογή η ρύθμιση των ημιυπαίθριων χώρων, ίσως και των αυθαίρετων και η φορολόγηση της εκκλησίας.

Εκτον, μπορούσε στους πρώτους δύο μήνες ν’ ανακοινωθεί πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης της τεράστιας δημόσιας περιουσίας. Σε αυτά τα μέτρα οι πιο ειδικοί από εμένα θα μπορούσαν να προσθέσουν και άλλα για την αντιμετώπιση της καταιγίδας.

Πέραν όμως των έκτακτων μέτρων στους πρώτους τρεις μήνες, έπρεπε να γίνουν σαφείς, μέσω νομοσχεδίων, νόμων και αποφάσεων, μόνιμα μέτρα που θα αφορούσαν την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα, την υγιή επιχειρηματικότητα και τις ξένες επενδύσεις, τον περιορισμό της σπατάλης του δημοσίου χρήματος, καθώς και το νέο φορολογικό νομοσχέδιο έπρεπε να είχε ψηφιστεί αμέσως και να μην είναι τόσο άτολμο όσον αφορά τα τεκμήρια διαβίωσης.

Επίσης, το υπουργείο Ανάπτυξης, αντί να σπαταλάει τον χρόνο του με το νομοσχέδιο για τους κακοπληρωτές, έπρεπε να θέσει ως προτεραιότητα το ΕΣΠΑ και την ενίσχυση της ανάπτυξης. Εχοντας κάνει όλα τα παραπάνω και αρκετά άλλα με την ταχύτητα που απαιτούσε η κρίση και η ετοιμότητα των κερδοσκόπων, θα μπορούσε να δανειστεί από τις αγορές νωρίτερα, όταν τα επιτόκια ήταν ακόμη χαμηλά. Επίσης, θα μπορούσε να δανειστεί από τους πολίτες ένα σημαντικό ποσό με εθνικό ομόλογο.

Γρήγορα, δίκαια, αποτελεσματικά

Με αποφασιστικότητα, ταχύτητα, δίκαια και αποτελεσματικά μέτρα θα δημιουργούσε ένα σημαντικό ανάχωμα που θα έδιωχνε τα «νερά» της κρίσης στα «γειτονικά οικόπεδα» (δηλαδή Πορτογαλία, Ισπανία κ.λπ.) και θα πίεζε για πιο άμεση δράση την Ε.Ε. Αντί όλων αυτών, χάθηκε ο χρόνος, που είναι το πολυτιμότερο όπλο σε περιόδους κρίσης ή «πολέμου», με τα ασήμαντα μέχρι που η κυβέρνηση να χάσει την αξιοπιστία και την ανεξαρτησία της και η χώρα την εμπιστοσύνη και την αξιοπρέπειά της, να προκληθεί το τσουνάμι, να επιβληθούν τα μέτρα από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, να μπει η οικονομία στην ύφεση και να οδηγηθούμε στο άμεσο μέλλον σε αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας και της εθνικής μιζέριας, και παρ’ όλα αυτά, στην «ελεγχόμενη», όπως λέγεται, πτώχευση αφού το χρέος του 2020 θα βρίσκεται σε υψηλότερο ποσοστό του ΑΕΠ, απ’ ό,τι σήμερα.

Παρ’ ότι είναι αργά, τίποτα δεν εμποδίζει την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να προχωρήσει, ακόμη και τώρα, στη λήψη τέτοιων μέτρων, εστιάζοντας σε όσους για δεκαετίες συγκέντρωσαν τον πλούτο παρανομώντας και φοροδιαφεύγοντας, να σταματήσει να στέλνει τον λογαριασμό στους έντιμους, τους φτωχούς και να μετατρέπει την Ελλάδα σε μια τριτοκοσμική χώρα εντός ή εκτός ευρωζώνης.

Η αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση Ελλάδας – κρατών Ευρωζώνης

του Νότη Μαριά (από την ΑΥΓΗ)
αναπληρωτή καθηγητή Θεσμών της Ε.Ε. Τμήμα Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Κρήτης

Η δανειακή σύμβαση Ελλάδας-κρατών Ευρωζώνης συνιστά αποικιοκρατική σύμβαση με σημαντικές πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και λοιπές επιπτώσεις για τη χώρα. Η σύμβαση υπόκειται στους όρους και τις προϋποθέσεις: α) των αποφάσεων του Ecofin για τη δημοσιονομική πειθαρχία της Ελλάδας, β) των σχετικών αποφάσεων των χωρών της Ευρωζώνης για τον μηχανισμό «στήριξης» της Ελλάδας μέσω κοινά οργανωμένων διμερών δανείων και γ) του γνωστού μας Μνημονίου.

Πρέπει να σημειωθεί πάντως ότι, αντί για τη Γερμανία, τη σύμβαση υπέγραψε η κρατική τράπεζα KfW.

Ταυτόχρονα και τα δεκαπέντε κράτη της Ευρωζώνης υπέγραψαν σχετική «Συμφωνία Πιστωτών» με την οποία ανέθεσαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή καθήκοντα συντονισμού και διαχείρισης των διμερών δανείων που χορηγούν στην Ελλάδα, συνολικού ποσού 80 δισ. ευρώ.

Εφαρμοστέο το αγγλικό δίκαιο

Αν και κανένας από τους δανειστές δεν εφαρμόζει το αγγλικό δίκαιο, η σύμβαση επιβάλλει ως εφαρμοστέο δίκαιο το αγγλικό, διότι είναι ιδιαίτερα σκληρό έναντι του οφειλέτη και υπερασπίζεται κυρίως τα δικαιώματα του δανειστή, ενώ προσφέρει λιγότερη προστασία αναφορικά με τα ζήτημα της κρατικής ασυλίας δικαιοδοσίας και της κρατικής ασυλίας εκτέλεσης που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Εκχώρηση χρέους

Οι δανειστές μπορούν να εκχωρήσουν ή να μεταβιβάσουν με κάθε άλλο τρόπο οποιαδήποτε από τα δικαιώματά τους υπό την προϋπόθεση προηγούμενης γραπτής συναίνεσης όλων των δανειστών. Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιτάξει αντιρρήσεις στο ζήτημα αυτό. Επίσης κατ’ εξαίρεση ένας δανειστής έχει δικαίωμα μονομερώς να εκχωρήσει ή και να μεταβιβάσει είτε μέρος των δικαιωμάτων του στο πλαίσιο ανακατανομής των συμμετοχών των δανειστών είτε οποιοδήποτε από τα δικαιώματά του στο κράτος – μέλος που είναι ο εγγυητής του.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι υπό όρους είναι δυνατό το ελληνικό χρέος δυνάμει της εν λόγω σύμβασης να εκχωρηθεί ή να «πουληθεί» στην Τουρκία ή σε άλλες «ενδιαφερόμενες» χώρες.

Αντίθετα η Ελλάδα δεν μπορεί να εκχωρήσει ή να μεταβιβάσει τα δικαιώματά της χωρίς τη συναίνεση των δανειστών της. Αυτό σημαίνει ότι θεωρητικά η Κίνα ή άλλη χώρα δεν μπορεί να «αγοράσει» έναντι ανταλλαγμάτων το εν λόγω ελληνικό χρέος.

Καταγγελία συμβάσεως

Σύμφωνα με το άρθρο 8, οι δανειστές μπορούν να καταγγείλουν τη σύμβαση και να απαιτήσουν το ανεξόφλητο κεφάλαιο των δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους.

Λόγοι καταγγελίας είναι:

1. Αδυναμία εκ μέρους της Ελλάδας καταβολής οποιουδήποτε ποσού σε κάποιον από τους ως άνω δανειστές.
2. Αδυναμία τήρησης των υποχρεώσεων που απορρέουν από το Μνημόνιο. Δηλαδή σε περίπτωση μη εφαρμογής των διαφόρων αντιασφαλιστικών και αντιεργασιακών νόμων.
3. Για οποιεσδήποτε παράνομες ή παραπλανητικές ενέργειες των ελληνικών αρχών.
4. Όταν η Ελλάδα δεν εξοφλήσει εμπρόθεσμα τις οφειλές της προς το ΔΝΤ!!!
5. Εάν η δανειακή σύμβαση κριθεί παράνομη και άκυρη από το Δικαστήριο της Ε.Ε.!!!
6. Εάν η Ελλάδα προχωρήσει σε αναστολή πληρωμών.

Παραίτηση από δικαίωμα ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας

Σύμφωνα με το άρθρο 14.5 της σύμβασης και το σημείο 10 του υποδείγματος της νομικής γνωμοδότησης, η Ελλάδα παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει η ίδια ή τα περιουσιακά της στοιχεία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή διαφορετικά λόγω της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης -συντηρητικής ή αναγκαστικής- ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιαδήποτε ενέργεια ή διαδικασία σχετικά με τη σύμβαση. Αυτό σημαίνει ότι παραιτείται από την ασυλία δικαιοδοσίας και από την ασυλία εκτέλεσης.

Ασυλία δικαιοδοσίας

Ασυλία δικαιοδοσίας σημαίνει ότι εν όψει του διεθνούς εθίμου που έχει δημιουργηθεί και για την προστασία της αρχής της κυριαρχικής ισότητας των κρατών κανένα κράτος δεν μπορεί να εναχθεί παρά μόνο ενώπιον των δικών του δικαστηρίων, εξαιρουμένων ορισμένων περιπτώσεων.

Έτσι η Ελλάδα μπορεί να εναχθεί από τη γερμανική τράπεζα KfW ενώπιον δικαστηρίων άλλου κράτους – μέλους και κατά προτίμηση της Βρετανίας ή της Γερμανίας, ενώ σε περίπτωση εκχώρησης του χρέους σε τρίτους ή σε περίπτωση τιτλοποίησής του και μεταβίβασής του σε τρίτους, η άρση της δικαιοδοτικής ασυλίας της Ελλάδας σημαίνει ότι η χώρα μπορεί να ενάγεται πλέον νομίμως ενώπιον κάθε αλλοδαπού δικαστηρίου!

Ασυλία εκτέλεσης

Ασυλία εκτέλεσης σημαίνει απαγόρευση αναγκαστικής εκτέλεσης(κατάσχεση, πληστειριασμός κ.λπ.) κατά της δημόσιας περιουσίας ενός κράτους, δηλαδή εκείνων των περιουσιακών στοιχείων τα οποία εξυπηρετούν δημόσιους σκοπούς. Ήδη με βάση το δημόσιο διεθνές δίκαιο αλλά και το ελληνικό δίκαιο επιτρέπεται η αναγκαστική εκτέλεση για χρηματικές απαιτήσεις κατά της ιδιωτικής περιουσίας του ελληνικού Δημοσίου. Πρέπει όμως να επισημανθεί ότι στην περίπτωση αυτή επιτρέπεται η αναγκαστική κατάσχεση μόνο όσων περιουσιακών στοιχείων του κράτους επιτρέπεται αντίστοιχα και η μεταβίβαση κατά τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου.

Έτσι δεν επιτρέπεται σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο η κατάσχεση πραγμάτων εκτός συναλλαγής στα οποία περιλαμβάνονται κοινά σε όλους πράγματα (π.χ. θάλασσα), κοινόχρηστα πράγματα (π.χ. νερά με αέναη ροή, πλατείες, μεγάλες λίμνες) και πράγματα που εξυπηρετούν δημόσιους σκοπούς όπως αεροδρόμια, νοσοκομεία κ.λπ.

Το γεγονός όμως ότι στη δανειακή σύμβαση εφαρμόζεται το αγγλικό δίκαιο σε συνδυασμό με την ελληνική παραίτηση από την ασυλία εκτέλεσης μπορεί να οδηγήσει σε αναγκαστική εκποίηση δημόσιας περιουσίας ανυπολόγιστης αξίας.

Επομένως όταν τα γερμανικά ταμπλόιντ έγραφαν ότι πρέπει να πουλήσουμε την Ακρόπολη ή την Κέρκυρα ή άλλα νησιά προκειμένου να ξεπληρώσουμε τα δάνειά μας δεν απείχαν πολύ από τη σκληρή πραγματικότητα που μας περιμένει σε περίπτωση καταγγελίας εκ μέρους των δανειστών της αποικιοκρατικής αυτής δανειακής σύμβασης.