`Η αυτοί ή εμείς!

(Του Νικου Μπογιοπουλου απο το Ριζοσπαστη)

Οσα σχεδιάζουν να διαπράξουν, μέσα στο Γενάρη, οι συγκυβερνώντες υπό τον τραπεζίτη Παπαδήμο ξεπερνούν κάθε νοσηρή φαντασία! Τα όσα ανακοίνωσε προχτές ο πρωθυπουργός του μαύρου μετώπου στους λεγόμενους «κοινωνικούς εταίρους» δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία του πολιτισμένου κόσμου!

*

Στο όνομα της ενίσχυσης της «ανταγωνιστικότητας» των μονοπωλίων, ο Παπαδήμος ανήγγειλε στους εργάτες, στους μισθωτούς, στους υπαλλήλους ότι αντί για μισθό θα εισπράττουν πλέον ένα… φιλοδώρημα, δηλαδή μεροκάματα Βουλγαρίας και Ρουμανίας, διότι έτσι «ισχύει σε άλλες χώρες που μας ανταγωνίζονται οικονομικά»!

*

Στο όνομα των «επενδύσεων», ο τραπεζίτης Παπαδήμος ανακοίνωσε ότι ο λαός πρέπει να μάθει στις νέες «προσαρμογές», δηλαδή οι μεν εργαζόμενοι να υποπέσουν στο καθεστώς της γενικευμένης «απασχολησιμότητας» και οι μερικώς απασχολούμενοι να βυθιστούν ολοσχερώς στο καθεστώς της γενικευμένης ανεργίας, καθότι έτσι επιτάσσει η μείωση του «εργατικού κόστους»! Οσο για την ανάκληση των «εφέδρων» στα «τάγματα εργασίας», αυτή θα γίνεται με όρους δουλοπάροικου!

*

Τέρμα – στην πράξη και για όλους – ακόμα και αυτός ο κατώτατος μισθός! Τέρμα και επισήμως ο 13ος και 14ος! Τέρμα ακόμα και ως έννοια στις συλλογικές συμβάσεις! Τέρμα στον 21ο αιώνα, τέρμα στο «μέλλον», τέρμα στην ελπίδα, επιστροφή στο προ εξέγερσης Σικάγο, επιστροφή στο μεσαίωνα, επιστροφή στη βαρβαρότητα!

*

Εδώ πια δεν εξαθλιώνουν. Δεν φτωχοποιούν. Εδώ πλέον ισοπεδώνουν! Εξανδραποδίζουν! Εδώ πλέον εξαϋλώνουν την ανθρώπινη υπόσταση! Θέλουν – λέει ο Παπαδήμος – να κρατήσουν τη χώρα στο ευρώ και στέλνουν το λαό στα «ευρω-κρεματόρια» διά της… κινεζοποίησης!

*

Θέλουν – λένε οι συγκυβερνώντες – να «σώσουν» τη χώρα από την «άτακτη» και «ανεξέλεγκτη» χρεοκοπία και στην πραγματικότητα διασώζουν τους κεφαλαιοκράτες, πατώντας επί εκατομμυρίων πτωμάτων, πατώντας πάνω στις εκατόμβες των ατάκτως και ανεξέλεγκτα πτωχευμένων και κατεστραμμένων μισθωτών και συνταξιούχων!

*

Επιστρατεύουν ξανά, όπως και σε κάθε «δόση», τους άθλιους εκβιασμούς, την τρομοκρατία, τα ψέματα. Μιλούν για το δάνειο των 130 δισ. ευρώ, όταν από αυτά τα 60 δισ. τουλάχιστον θα πάνε στους τραπεζίτες και τα υπόλοιπα θα επιστρέψουν σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους για πληρωμές τόκων και χρεολυσίων που μέσα στο 2012 αγγίζουν τα 80 δισ. ευρώ!

*

Είναι αδίστακτοι.

Σπέρνουν τη δυστυχία και το σπαραγμό.

Τελειώνουν ζωές.

Διαγράφουν ανθρώπους.

Εξοντώνουν έναν ολόκληρο λαό.

Αλυσοδένουν τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας!

*

Αν μέχρι τώρα ο «πατριωτισμός» τους έχει επιφέρει στον τόπο εκατομμύρια ανέργων, απόκληρων, ολόκληρες «πόλεις» αστέγων, παιδιά που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία, έκρηξη των αυτοκτονιών, φτώχεια, δυστυχία και απόγνωση, από δω και πέρα η «σωτήρια» πολιτική τους περνάει στη φάση της «τελικής λύσης», ισοδυναμεί με ολοκληρωτική «γενοκτονία» του κόσμου της εργασίας!

*

Πρόκειται για στυγνούς κανίβαλους του κεφαλαίου, για πολιτικά ενεργούμενα του συνδικάτου του ταξικού εγκλήματος, για «τεχνοκράτες» της συμμορίας των καπιταλιστών!

Ως εκ τούτου έφτασε ο κόμπος στο χτένι: `Η αυτοί ή εμείς!

Τρια αρθρα του Γ. Ρουση: “Για μια αριστερα στο υψος των περιστασεων”

Απο την Ελευθεροτυπια

Μερος πρωτο

Μερος δευτερο

Μερος τριτο  

«Και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;»!!!

(Του Νίκου Μπογιόπουλου απο εδω)

Στην αρχή μας είπαν:

«Αλλαγές στο Ασφαλιστικό (σ.σ.: εννοούσαν διάλυση του Ασφαλιστικού) ή χρεοκοπία;»…

*

Ακολούθως ισχυρίστηκαν:

«Αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις (σ.σ.: εννοούσαν επιβολή εργασιακών σχέσεων τύπου «Νταχάου») ή χρεοκοπία;»…

*

Στη συνέχεια και αφού πρώτα οι «παπαγάλοι» τους προλείαναν το έδαφος με… αθώα ερωτήματα του τύπου

«ΔΝΤ ή χρεοκοπία;»,

«τρόικα ή χρεοκοπία;»,

πέρασαν στο προκείμενο:

«Μνημόνιο (τουτέστιν: μειώσεις μισθών, κατακρήμνυση συντάξεων, κατάργηση δώρου, φοροεπίθεση κλπ.) ή χρεοκοπία;»…

*

Στην πορεία εφαρμογής του «σωτήριου» μνημονίου, δίπλα στα κεντρικά τρομοκρατικά «διλήμματα» με τα οποία ουδέποτε σταμάτησαν να βομβαρδίζουν την κοινή γνώμη, είχαμε και τις απειλές… ειδικής στόχευσης:

«Απολύσεις ή χρεοκοπία;»,

«μείωση κρατικών δαπανών (σ.σ.: εννοούσαν διάλυση της Παιδείας, της Υγείας και κάθε υπολείμματος κοινωνικής πρόνοιας) ή χρεοκοπία;»,

«νέες αυξήσεις φόρων ή χρεοκοπία;»…

*

Ενα χρόνο αργότερα, και ενώ παράλληλα μας έλουσαν με «γλυκόλογα» (σ.σ.: «όλοι μαζί τα φάγαμε», «κοπρίτες» κλπ.), επανήλθαν δριμύτεροι:

«Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία (και… τανκς);»,

«Εφαρμοστικός ή χρεοκοπία;»,

«ιδιωτικοποιήσεις (σ.σ.: ξεπούλημα άνευ προηγουμένου δηλαδή) ή χρεοκοπία;»,

«νέα φορολεηλασία ή χρεοκοπία;»…

*

Κάπως έτσι πορεύεται η Ελλάδα δυο σχεδόν χρόνια. Αλλά τώρα πια, έπειτα από την τόσο παθιασμένη προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να μας διασώσει από την χρεοκοπία, έφτασε η ώρα. Τώρα πια δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Το παζλ ολοκληρώθηκε:

Και μνημόνιο,

και μειώσεις μισθών,

και αφαίμαξη των συντάξεων,

και ξεπούλημα των πάντων,

και φορογιουρούσι,

και εργασιακές σχέσεις – απαρτχάιντ,

και απολύσεις,

και μετά από όλα αυτά τα… «σωτήρια»,

πάρτε από πάνω και μια (σ.σ.: «επιλεκτική»…) χρεοκοπία!

*

Αυτοί είναι οι «σωτήρες»!

Αυτό ήταν το προαποφασισμένο σχέδιο:

Να ρημάξουν τον ελληνικό λαό, να του φορτώσουν τα βάρη της κρίσης που προκάλεσαν οι εκμεταλλευτές του, να τον βυθίσουν στον γκρεμό της ανεξέλεγκτης πτώχευσης και μετά, με «καθαρό» το έδαφος, να προχωρήσουν στις μεταξύ τους… «επιλεκτικές» διευθετήσεις.

*

Αυτά είναι τα «μνημόνια» που αδίστακτα οι κεφαλαιοκράτες, οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι, οι τοκογλύφοι, οι ομολογιούχοι, οι κυβερνώντες – υπηρέτες τους και τα «αντιπολιτευόμενα» πολιτικά τους ανδρείκελα, εφαρμόζουν πάνω στην πλάτη του ελληνικού λαού.

Χρεοκοπούν, καταστρέφουν, εξανδραποδίζουν τον κόσμο του μόχθου για να εξασφαλίσουν ότι το μερίδιο της ζημιάς που αναγκαστικά θα κληθεί να καταβάλει η πλουτοκρατία για την κρίση που η ίδια δημιούργησε θα είναι το ελάχιστο δυνατό.

*

Αυτό ήταν εξ αρχής το «πλάνο» τους:

Επέφεραν την φτωχοποίηση τως εργαζομένων.

Επιτάχυναν την ερημοποίηση της χώρας.

Προκάλεσαν ένα εκατομμύριο άνεργους.

Εσπειραν χιλιάδες «λουκέτα».

Δημιούργησαν μια Ελλάδα της καθημερινής δυστυχίας, της ανείπωτης ανέχειας και της γενικευμένης ανασφάλειας.

Γύρισαν τον τόπο σε συνθήκες προπολεμικής μιζέριας.

Και τώρα λανσάρουν το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» με όρους 21ου αιώνα!

*

Ας θυμηθούμε:

Πόσες και πόσες φορές δεν ακούσαμε τον Παπανδρέου να πουλάει «πατριωτισμό» και να διαλαλεί ότι η πολιτική του… «προφυλάσσει τη χώρα από τη χρεοκοπία»;

Σε πόσα και πόσα Υπουργικά Συμβούλια, σε πόσα και πόσα διαγγέλματα, σε πόσες και πόσες δημόσιες εμφανίσεις, σε πόσα και πόσα «ραβασάκια» που μετέφεραν οι φίλοι του στα ΜΜΕ, δεν ακούστηκε και δεν γράφτηκε: «’Η εφαρμόζουμε την πολιτική των μνημονίων ή χρεοκοπούμε»;

*

Επί δυο χρόνια ακατάπαυστα, πόσες και πόσες φορές ο πρωθυπουργός, τα κυβερνητικά στελέχη και τα πολιτικά τους δεκανίκια, δεν εμφανίστηκαν με θράσος τριακοσίων πιθήκων ενώπιον του λαού για να κατακεραυνώσουν κάθε φωνή καταδίκης της πολιτικής τους, λέγοντας:

«Και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;»!

*

Ε, λοιπόν, αυτοί είναι,

οι «και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;»,

που από προχτές με θράσος εξακοσίων πιθήκων (διπλάσιο δηλαδή θράσος από το προηγούμενο) μας λένε:

Ε, δεν είναι και τόσο κακό να χρεοκοπήσουμε!

Μάλιστα έχουν την αναίδεια να ζητούν και… περγαμηνές, γιατί – όπως διαβεβαιώνουν τα εκατομμύρια θύματά τους – τα «κατάφεραν» και τους εξασφάλισαν μια προνομιακή μεταχείριση:

Χρεοκοπία μεν, αλλά… «επιλεκτική»!

Στην υγειά σας, κορόιδα Έλληνες

Του Δημητρη Καζακη απο το Ποντίκι της 5/5 (το βρηκα εδω)

Φανταστείτε τώρα ότι είστε ένας επενδυτής, στενός φίλος της ηγεσίας του κυβερνώντος κόμματος ή, ακόμη καλύτερα, ένας από τους διαχειριστές αξιών του κυβερνώντος κόμματος ή, τέλος πάντων, κάποιος με χοντρές διασυνδέσεις και θέλετε να κερδίσετε «σορτάροντας» το τρίμηνο έντοκο γραμμάτιο του Δημοσίου που βρίσκεται στην κατοχή σας και λήγει στις 20.3.11 με ονομαστική αξία 1.000.000 ευρώ.

Η τιμή του στη δευτερογενή είναι ήδη πολύ χαμηλή και είναι μάλλον δύσκολο να πέσει ακόμη χαμηλότερα σύντομα. Όμως μη φοβάστε. Έρχεται ο ΟΔΔΗΧ και σας αγοράζει στις 8.2.11 τον τίτλο σε τιμή 0,99 ευρώ, δηλαδή για 990.000 ευρώ. Τότε εσείς τρέχετε στη δευτερογενή αγορά και επαναγοράζετε τον συγκεκριμένο τίτλο για 750.000 ευρώ και τσεπώνετε την διαφορά των 240.000 ευρώ. 
Ταυτόχρονα κρατάτε και τον τίτλο, ο οποίος λήγει τον Μάρτιο, οπότε πάτε σαν κύριος και εισπράττετε επίσης το 1.000.000 ευρώ, που είναι η ονομαστική τιμή του τίτλου σας. Έτσι εκεί που ο κάτοχος αυτού του τίτλου θα περίμενε μια φυσιολογική απόδοση της τάξης των 45.000 ευρώ από το επιτόκιο, βρέθηκε τελικά να κάνει μια μπάζα της τάξης των 285.000 ευρώ.

Φυσικά όλα αυτά μπορεί να είναι απλώς ένα σενάριο φαντασίας. Και να ισχύει αυτό που δήλωσε ο κ. Χριστοδούλου, διευθυντής του ΟΔΔΗΧ, ότι επρόκειτο για μια απλή «άσκηση ταμειακής διαχείρισης». Ποιος ξέρει; Σίγουρα όχι όλοι αυτοί που καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό. Εις υγείαν λοιπόν των κορόιδων, των γνωστών υποζυγίων, που θα κληθούν να καταθέσουν τον ιδρώτα τους, το εισόδημα και τη σύνταξη τους στο ταμείο των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων, τους οποίους τόσο πολύ μάχονται η κυβέρνηση και η τρόικα.

Αριστερή πολυδιάσπαση και ατομισμός

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ (απο την Κυριακατικη Ελευθεροτυπια εδω)

Χρόνια τώρα, όπως πολλοί άλλοι αριστεροί, πασχίζω να ανακαλύψω τις αιτίες της μάστιγας της πολυδιάσπασης της αριστεράς.

Δύσκολο και πολύ σοβαρό εγχείρημα, γι’ αυτό και όσα παραθέτω εδώ πρέπει να αντιμετωπιστούν σαν σκόρπιες σκέψεις που χρήζουν περαιτέρω συλλογικής επεξεργασίας.

Πέρα λοιπόν από τα τετριμμένα αλλά και σ’ έναν βαθμό σωστά, ότι αυτή η πολυδιάσπαση αντανακλά την κοινωνική διαστρωμάτωση, ή ακόμη ότι αποτελεί συνέχεια ιστορικών διασπάσεων και μάλιστα βαμμένων με αίμα, κάτι που απλώς μεταθέτει χρονικά το ζήτημα, πέραν του ότι η αριστερά που δεν συμμετέχει σε κυβερνητικά σχήματα διασπάται πιο εύκολα από τα κυβερνητικά κόμματα, διότι δεν έχει το συνεκτικό υπόβαθρο των κρατικών συμφερόντων για να την κρατήσουν ενωμένη, πιστεύω πως σημαντικό ρόλο παίζει και η διάβρωση των πόρων και της αριστεράς από το μικρόβιο του ατομισμού.

Αυτό έχει ως συνέπεια, από τη μια στους διάφορους αριστερούς πολιτικούς σχηματισμούς να εκδηλώνεται η ενυπάρχουσα στο κάθε άτομο κοινωνικότητα και ταυτόχρονα να εκφράζεται σε έναν βαθμό η αναγκαία για την αντίδραση στον επιμέρους εργοδότη και στο σύστημα, αλληλεγγύη και συλλογικότητα, από την άλλη, όμως, αυτά συντελούνται όχι από ολοκληρωμένες κοινωνικές προσωπικότητες, αλλά από λίγο-πολύ κατακερματισμένες και αποξενωμένες ατομικότητες, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό διαποτίζονται από τον εγωιστικό ατομισμό.

Ταυτόχρονα επειδή οι παραδοσιακοί κυρίως αριστεροί κομματικοί μηχανισμοί, οι οποίοι δημιουργήθηκαν κατ’ εικόνα και ομοίωση του εκφυλισμένου σοβιετικού πρότυπου, μετατράπηκαν σε γραφειοκρατικά ιερατεία, λειτουργούν μάλλον με κεντρικό άξονα την αυτοσυντήρησή τους.

Ετσι, οδηγούμαστε σε μια λογική κάθε ηγετίσκος και το μαγαζάκι του, κάθε «προσωπικότητα» και μια τάση.

Και το δράμα είναι ότι όσο εντείνονται τα αντιλαϊκά μέτρα τόσο ορισμένες αριστερές δυνάμεις κλείνονται στον εαυτό τους, τόσο δημιουργούνται και νέες αριστερές οργανώσεις, αντί να συσπειρώνονται σε μια αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική βάση όσες ήδη υπάρχουν, λες και ακολουθείται μια αντίστροφη λογική από την καθ’ όλα ορθολογική, η ισχύς, αν όχι εν τη ενώσει, κάτι που φαντάζει αδύνατον, τουλάχιστον εν τη κοινή δράση.

Και επειδή ο ηγετικός ρόλος του «αφεντικού» ή της ηγετικής ομάδας εξαρτάται από τη διατήρηση του κάθε μαγαζιού, αυτό το τελευταίο μετατρέπεται σε αυτοσκοπό και αναζητούνται αγωνιωδώς εκείνα που χωρίζουν, ή ακόμη διαμορφώνονται τεχνηέντως τέτοια, ακόμη και εκεί που δεν υπάρχουν, φτάνει να δικαιολογηθεί η αυτόνομη ύπαρξη της κάθε σέχτας. Ακόμη χειρότερα, αντί της κριτικής σκέψης κι ενός πολιτισμού διαλόγου καλλιεργείται ο κομματικός φανατισμός και ανάγεται σε κριτήριο κομματικότητας η χυδαία αντιμετώπιση του όποιου διαφωνούντος και ο κομματικός χουλιγκανισμός.

Ετσι, η αριστερά λειτουργεί κάπως όπως την περιέγραφε ο Τσίρκας στη «Λέσχη»: «Τόσοι άνθρωποι, ναυάγια της καταιγίδας που σαρώνει τον κόσμο, κι αντίς η δυστυχία να τους σμίγει, τους χωρίζει. Λες κι ο καθένας τους φοβάται μην κολλήσει από τον άλλον αρρώστια πιο βαριά απ’ αυτή που τον λιώνει».

Μήπως, όμως, μπροστά σε αυτό που διακυβεύεται σήμερα και που δεν είναι άλλο από ζήτημα ζωής ή θανάτου για το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας, πρέπει όλοι όσοι είμαστε λιγότερο αποξενωμένοι, όσοι δεν έχουμε κανένα όφελος από τα μοναστήρια, να αντιδράσουμε αυτοκριτικά και υπεύθυνα και να ξεπεράσουμε ατομισμούς, μικρότητες, μικροεγωισμούς, παρελθούσες και πιο πρόσφατες διαφορές, και να αναζητήσουμε έναν κοινό τόπο αντίδρασης στη βαρβαρότητα;

Μήπως ήλθε η ώρα να καταλάβουμε ότι ακόμη και για να σώσουμε τα παιδιά μας και τα ίδια το τομάρι τους είναι αναγκαία η απαλλαγή μας από την κυριαρχία του ατομισμού και η κοινή δράση;

Μήπως ήλθε η ώρα να καταλάβουμε ότι, για να πλήξουμε ουσιαστικά το σύστημα, είναι αδύνατον να αντιδρούμε με μπούσουλα τις δικές του κυρίαρχες αξίες ανάμεσα στις οποίες ο ανταγωνισμός και ο ατομισμός αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους;

Μήπως, για να «συντρίψουμε πια των αλύσσων (τα) δεσμά και γιγάντια (να) προβάλλει η νικήτρα λευτεριά» όπως έλεγε ο πατέρας μου Τηλέμαχος σε ένα αντιστασιακό τραγούδι που είχε γράψει, πρέπει να σπάσουμε πρώτα τις μικρές προσωπικές αλυσίδες της ιδιώτευσης που μπορεί και να συγκαλύπτεται από κίβδηλες συλλογικότητες;

Μήπως ήλθε η ώρα να κατανοήσουμε ότι σε αυτήν τη φάση που περνάμε το κύριο μέλημά μας πρέπει να είναι η δημιουργία ενός νέου Μετώπου, με χαρακτήρα κοινωνικής αντικαπιταλιστικής πια απελευθέρωσης, ενός Κοινωνικού Απελευθρωτικού Μετώπου, μέσα στο οποίο όποια δύναμη της αριστεράς έχει τα κότσια, ας είναι εκείνη που θα αναδειχτεί ηγεμονεύουσα;

Μήπως ήλθε η ώρα ένα από τα κριτήρια ενίσχυσης, ακόμη και εκλογικής, των αριστερών δυνάμεων να είναι και η στάση τους απέναντι στην κοινή δράση;

Μήπως ήλθε η ώρα να στείλουμε στα μουσεία της ιστορίας και να απομονώσουμε τις ηγεσίες που εγκληματικά αντιστέκονται με ιδιοτέλεια στην κοινή μας δράση και περισυλλογή, αντί να τις εκλιπαρούμε -φωνή βοώντος εν τη ερήμω- να αλλάξουν τακτική;

Η «Θατσεροπoiηση» της Ελλάδας και η Αριστερά

Του Τακη Φωτοπουλου (εδω)

Αντίθετα με την επίσημη μυθολογία που υιοθετεί και σχεδόν ολόκληρη η Αριστερά μας, το πρόβλημα δεν είναι το Χρέος ούτε καν η δημοσιονομική κρίση που αποτελούν απλά συμπτώματα μιας βαθιάς διαρθρωτικής κρίσης, η οποία θεμελιώνεται στο εξωστρεφές μοντέλο οικονομικής «ανάπτυξης» που υιοθέτησαν μεταπολεμικά οι ντόπιες και ξένες ελίτ. Όπως άλλωστε είχα γράψει στη στήλη αυτή από την αρχή της κρίσης, το πραγματικό δίλημμα για τον Ελληνικό λαό δεν είναι χρεοκοπία ή όχι, «το πραγματικό δίλημμα είναι:  χρεοκοπία με βάση τους επαχθείς όρους που μας επιβάλλουν οι ‘εταίροι’ μας, ή χρεοκοπία στην οποία θα επιβάλουμε τους δικούς μας όρους». Και η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση άτυπης χρεοκοπίας από τη στιγμή που έχασε κάθε ίχνος οικονομικής κυριαρχίας με την ανάθεση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της στη Τρόικα με βάση τη δανειακή συνθήκη του Μάη 2010 που επέβαλλε όρους πολύ επαχθέστερους από τους αποικιακούς όρους δανεισμού της χώρας του 1898! Το αν θα ακολουθήσει και τυπική χρεοκοπία, με τη μορφή π.χ. της επαναδιαπραγμάτευσης του Χρέους, είναι επομένως δευτερεύον θέμα για τα λαϊκά στρώματα που καταδικάζονται με την Συνθήκες του Μάαστριχτ, Λισσαβόνας κ.λπ. και το «Μνημόνιο» να πληρώνουν στο διηνεκές πολύ ακριβό τίμημα για την απώλεια κάθε ίχνους οικονομικής κυριαρχίας.

 

Το τίμημα αυτό είναι η «Θατσεροποίηση» της Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, με μοχλό τις «4 ελευθερίες» της ΕΕ: δηλαδή την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, αγαθών, υπηρεσιών και εργασίας που συνοψίζουν το περιεχόμενο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Όλες οι διαρθρωτικές «τομές», που επιβάλλει σήμερα η Τρόικα μέσω της κοινοβουλευτικής Χούντας εκπροσωπώντας τις ντόπιες και ξένες ελίτ (μέσα σε ένα όργιο παραπληροφόρησης που ίσως δεν έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα  και με την βοήθεια όχι μόνο «δημοσιογράφων» εν υπηρεσία αλλά και «πανεπιστημιακών» που μη θέλοντας να χάσουν τα κονδύλια της ΕΕ που χρηματοδοτούν την έρευνά τους, τα συνέδρια κ.λπ. μιλούν για «μονόδρομο»), εκφράζουν αυτές τις «ελευθερίες». Από το «άνοιγμα» των επαγγελμάτων που δεν έχει καμιά σχέση με πρόοδο (όπως ισχυρίζεται η Χούντα), αλλά απλά στοχεύει στο άνοιγμα της αγοράς υπηρεσιών σε κάθε ντόπια ή ξένη μεγάλη επιχείρηση, μέχρι την κατεδάφιση των συλλογικών συμβάσεων που σκοπεύει στην «απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας. Και από το πετσόκομμα των δημοσίων δαπανών και το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου και το ασφαλιστικό,  μέχρι την «αναμόρφωση» του ΕΣΥ, της παιδείας, των συγκοινωνιών κ.λπ. που επίσης απλά στοχεύουν στη σταδιακή ιδιωτικοποίηση κάθε κοινωνικής υπηρεσίας ―ήδη τα νοσοκομεία μας έχουν ιδιωτικοποιήσει ουσιαστικά τη νοσηλεία και οι ασθενείς εξαναγκάζονται να πληρώνουν  πανάκριβες «αποκλειστικές» για να επιβιώσουν μετεγχειρητικά  κ.λπ. στο υποτιθέμενο δωρεάν σύστημα υγείας των χουντικών «σοσια-ληστών». Φυσικά, η «απελευθέρωση» των αγορών εμπορευμάτων έχει επιτευχθεί από καιρό με την Ενιαία Αγορά που έχει φέρει την αποδιάρθρωση της παραγωγής, ενώ η απελευθέρωση της αγοράς κεφαλαίων είναι αυτή που έκανε δυνατή όλη την κερδοσκοπία και τα συνακόλουθα «σπρεντς», με τα οποία εκδηλώθηκε η κρίση ως κρίση χρέους.

 

Η καταστροφή αυτή κάθε κοινωνικής κατάκτησης που επιβάλλει η Χούντα και η συνακόλουθη πτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων έχουν απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός Κινεζικού τύπου «ανάπτυξης» που θεμελιώνεται στην πάμφθηνη «ελαστικοποιημένη» εργασία, την καταστροφή του περιβάλλοντος (παρά την μαζική εισαγωγή Γερμανικής συνήθως «πράσινης ανάπτυξης» που αχρηστεύει λ.χ. τα κοιτάσματα λιγνίτη της χώρας, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για πολύ φθηνότερη ενέργεια χωρίς να προκαλούν αναγκαστικά σημαντική ζημιά στο περιβάλλον), και σε ένα δημόσιο τομέα που θα παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες «Αμερικανικού τύπου»…

 

Σε αυτήν την συστηματική οικονομική και κοινωνική καταστροφή, χωρίς την παραμικρή νομιμοποίηση για τα κτηνώδη μέτρα που επιβάλλονται στα λαϊκά στρώματα, η απάντηση έπρεπε να είναι αυτή που δίνουν σήμερα οι Βρετανοί φοιτητές: «ό,τι μπορεί να κάνει η Βουλή, το κίνημα μπορεί να ξεκάνει». Όμως, η αντισυστημική Αριστερά (δεν μιλώ για την ρεφορμιστική η οποία, όταν δεν αμφισβητεί το θεσμικό πλαίσιο και ιδιαίτερα την ένταξή μας στην ΕΕ που είναι η βασική αιτία της καταστροφής, ουσιαστικά, δεν ανήκει καν στην Αριστερά) δεν κατάφερε ποτέ να προβάλλει ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα εξόδου από την συστημική κρίση που θα κινητοποιούσε τα λαϊκά στρώματα και θα δημιουργούσε εξεγερσιακές συνθήκες, ανάλογες με αυτές που έχουν ξεσπάσει σήμερα ενάντια σε παρόμοιες κοινοβουλευτικές Χούντες με τη δική μας σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Αναπόφευκτα, η Αριστερά μας θα πληρώσει πρώτη την μη ανατροπή της διαδικασίας αυτής, με την ουσιαστική εξαφάνισή της, όπως ήδη έγινε σε κάθε χώρα που έχει Θατσεροποιηθεί, από τη Βρετανία και τις Σκανδιναβικές χώρες  μέχρι την Ιταλία…

 

Οι… «κοπρίτες» κατά Πάγκαλον

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ (ΕΘΝΟΣ)

 

Ευτυχώς, από μια άποψη, που υπάρχει και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος που εκλαϊκεύει με αποτελεσματικό, αν και συχνά σοκαριστικό τρόπο, τις κυβερνητικές θέσεις και έτσι αντιλαμβάνεται πολύ καλύτερα ο ελληνικός λαός τις πραγματικές απόψεις της κυβέρνησης για διάφορες κοινωνικές ομάδες. Απόψεις που ο πρωθυπουργός και οι περισσότεροι υπουργοί του συνήθως συγκαλύπτουν ή μετριάζουν πίσω από διάφορα λεκτικά σχήματα.

«Επί χρόνια το κράτος προσλάμβανε αφειδώς χωρίς αξιοκρατία ή ορθολογικά κριτήρια» έγραψε π.χ. ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στο άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο «Εθνος της Κυριακής».

Την ίδια μέρα, στο «Βήμα» ο Θ. Πάγκαλος ανέλυε πολύ πιο ζωντανά και εύληπτα τις κυβερνητικές απόψεις για τους δημόσιους υπαλλήλους, σε συνέντευξη που έδωσε στην εβδομαδιαία αυτή εφημερίδα: «Οταν στο Δημόσιο βάζεις τον κοπρίτη επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνεις πολλούς σταυρούς, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί», δήλωσε χωρίς περιστροφές.

Δεν το είπε βεβαίως ο αντιπρόεδρος Πάγκαλος, αλλά εύλογο είναι να συμπεράνουμε βάσει της θεωρίας των κοπριτών ότι ανάλογη θα είναι η συμπεριφορά της κυβέρνησης Παπανδρέου απέναντι σε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους που συγκαταλέγει στην κατηγορία των «κοπριτών».

Εξαιρετικά διαφωτιστικός είναι ο Θ. Πάγκαλος στην παρουσίαση όλων των πτυχών της πολιτικής συμμαχιών της κυβέρνησης με τα υπόλοιπα κόμματα.

Ο αντιπρόεδρος είναι κατηγορηματικός: «Ο μόνος ουσιαστικός συνομιλητής μας είναι ο ΛΑΟΣ. Οι μόνοι που κάνουν σοβαρή αντιπολίτευση» υπογραμμίζει χωρίς περιστροφές.

Ο Θ. Πάγκαλος δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας των κυβερνητικών θέσεων στο ζήτημα αυτό. Μόνο με το ΛΑΟΣ -και με κανένα άλλο κόμμα- μπορεί να συζητήσει το ΠΑΣΟΚ.

«Αναγκαζόμαστε να διαγράψουμε την αντιπολίτευση από το εύρος μιας σοβαρής συζήτησης» τονίζει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης «διότι, όταν προσέρχεται με τέτοια επιχειρήματα και τέτοιες προτάσεις, χάνει κανείς τον καιρό του». Εξηγεί ότι «αυτή η πολιτική που επαγγέλλεται ο κ. Σαμαράς με το άλλο μείγμα πολιτικής» είναι κατά την άποψη του Θ. Πάγκαλου «γελοίο και ανάξιο σχολιασμού».

Εννοείται φυσικά ότι αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας κάθε συζήτηση με την Αριστερά, τα κόμματα της οποίας ούτε στον πιο ακραίο εκφυλισμό τους δεν θα μπορούσαν ποτέ να στηρίξουν μια τόσο αντιλαϊκή πολιτική όσο αυτή της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Εχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως τα επιχειρήματα που προβάλλει ο Θ. Πάγκαλος για να αποκλείσει κάθε συζήτηση με την Αριστερά. «Η κυρία Παπαρήγα ονειρεύεται μια Σοβιετική Ενωση, τη συγχωρεμένη» λέει και προσθέτει: «Ο δε Συνασπισμός του κ. Τσίπρα είναι ένα συγκρότημα το οποίο συναναστρέφεται τρομοκρατικές ομάδες»!!!

Βάσει των άκρως διαφωτιστικών διευκρινίσεων του Θ. Πάγκαλου, γεννιέται ένα ερώτημα: ποιους «όλους» ευνοεί ο Γ. Παπανδρέου στο άρθρο του στο «Εθνος» όταν γράφει «αν δουλέψουμε όλοι μαζί»;

Αν αφαιρεθούν οι κατά Πάγκαλον «γελοίοι και ανάξιοι» πολιτικά της ΝΔ, οι «Σοβιετικοί» του ΚΚΕ και οι «συναναστρεφόμενοι τρομοκράτες» του ΣΥΝ, ποιοι ακριβώς απομένουν; Οι «μόνοι ουσιαστικοί συνομιλητές του ΛΑΟΣ», προφανώς.

Δεν γνωρίζουμε πάντως αν από το μυαλό της κυβέρνησης περνάει και η σκέψη ότι, εκτός από την «αθλιότητα» της αντιπολίτευσης, ενδέχεται να φταίει και η πολιτική που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ για τα όλο και δυσμενέστερα για το κυβερνών κόμμα δημοσκοπικά ευρήματα.

Σε δημοσκόπηση για το «Βήμα» της ΚΑΠΑ RESEARCH πάντως το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει μόλις το 22,2% των προτιμήσεων έναντι 20,2% της ΝΔ και 21,2% του… λευκού και άκυρου! Αν μάλιστα προστεθεί και το 9,4% των αναποφάσιστων, είναι προφανής και πρωτοφανής η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, καθώς ούτε τα «κυβερνητικά εξαπτέρυγα» κατά τη ΝΔ πάνε καλά: καθηλωμένοι στο 4% ο Γ. Καρατζαφέρης με το ΛΑΟΣ, εκτός Βουλής η Ντόρα, ο Φ. Κουβέλης και οι Οικολόγοι…

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Χαλεποί καιροί με αδύναμη ηγεσία

Ζοφερές είναι οι προοπτικές για την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του 2011. Η κυβέρνηση Παπανδρέου χρησιμοποιεί όλη την ικμάδα της εναντίον διαφόρων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, αρχής γενομένης από τους εργαζόμενους, τους νέους και τους συνταξιούχους. Περνάει τη γραμμή της, αλλά το ποσοστό της δημοτικότητάς της έχει καταρρεύσει γύρω στο 20%. Καθώς όμως στην Ευρώπη προβλέπεται κλιμάκωση των ήδη λυσσωδών αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων, μια τόσο αποδυναμωμένη κυβέρνηση όπως αυτή του Γ. Παπανδρέου δεν είναι σε θέση να προκαλέσει σεβασμό στη διεθνή σκηνή ούτε φυσικά να διεκδικήσει οτιδήποτε. Ετσι αυξάνονται κατακόρυφα οι κίνδυνοι για τα ελληνικά συμφέροντα σε όλους τους τομείς.

 

 

Λιπος

Του Δημητρη Δανικα (απο το Βημα)

Oσα γίνονται και όσα έρχονται θα δημιουργήσουν αλλεπάλληλες σεισμικές δονήσεις οι οποίες με τη σειρά τους θα προκαλέσουν μια καθίζηση της τάξεως του σαράντα με πενήντα τοις εκατό. Τουτέστιν όλοι και όλα πρέπει να πέσουν στο μισό. Το κόστος εργασίας, η τιμή των επιχειρήσεων, η αξία της γης και των ακινήτων. Τότε το μαγαζί θα είναι φτηνό, δηλαδή ελκυστικό. Και τότε θα καταφθάσουν οι επενδυτές να μας αγοράσουν και έτσι η μηχανή της λεγόμενης ανάπτυξης θ΄ αρχίσει πάλι να λειτουργεί. Πώς συμβαίνει μετά τη λήξη κάθε μεγάλου πολέμου; Ετσι ακριβώς.

Παντού ερείπια και νεκροζώντανοι οργανισμοί. Εκεί λοιπόν θα καταφθάσει ο Τζον Γουέιν με το Ιππικό να σώσει τους Νεοέλληνες από μεγάλο κακό. Μόνο που αυτός ο καουμπόης θα φοράει κοστούμι Αrmani και θα ανταλλάσσει τις χάντρες με τα φιλέτα των ιθαγενών. Θα μου πείτε, αφού αυτός ο τελικός προορισμός, τότε γιατί από την πρώτη μέρα δεν πήραν όλα τα μέτρα, ακόμα και τα χειρότερα, ώστε μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει; Για έναν λόγο πρακτικό.

Αν το κάνανε τότε ακόμα και οι πέτρες θα σηκώνονταν από κατακλυσμιαία οργή. Το λάου-λάου είναι βασική επιλογή μιας επικοινωνιακής τακτικής. Τόσο της κυβέρνησης όσο και της τρόικας. Σταγόνα-σταγόνα μέχρι να δουν πόσο αντέχει ο λαός.

Κοντά σ΄ αυτό υπάρχει και ένας δεύτερος παράγοντας βασικός. Η συντριπτική πλειοψηφία των μικρομεσαίων αλλά και των υπαλλήλων του Δημοσίου διαθέτουν μπόλικο λίπος κι έτσι μπορούν ακόμα και αντέχουν σ΄ αυτό το πολικό ψύχος. Λίπος από φοροδιαφυγή, μαύρο χρήμα, κερδοσκοπία και πάσης φύσεως αδήλωτες αγοραπωλησίες και άλλες εξυπηρετήσεις.

Μόνον όταν τελειώσει το λίπος θα αναγκαστεί ο Ελληνας να πουλήσει κοψοχρονιά την περιουσία του στο επερχόμενο κήτος. Μόνον έτσι η Ψωροκώσταινα θα γίνει Ελντοράντο και μόνο έτσι θα γλιτώσουμε από την καταστροφή. Αυτό για την απληστία των Αγορών λέγεται «διόρθωση». Στην κυβερνητική λογική ονομάζεται «σωτηρία εθνική». Για το δικό μου μυαλό «Ολοι και όλα για ξεπούλημα».

Ψεύτες, ψεύτες, ψεύτες

Γράφει η Κουκίδα

 

Χθες το βράδυ αποκαλύφθηκε ότι από τον Ιούνιο του 2009 τόσο η κυβέρνηση Καραμανλή όσο και ο Γιώργος Παπανδρέου ειδοποιήθηκαν από το ΔΝΤ ότι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της Ελλάδας έφτασε στο κόκκινο και ότι η μόνη λύση είναι «να ενταχθεί η χώρα στο Ταμείο». Στην εκπομπή «Έρευνα», του Παύλου Τσίμα, αποκαλύφθηκε επίσης ότι τον Ιανουάριο του 2010, την ημέρα που τόσο ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου από το Νταβός, όσο και ο υπουργός οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου διέψευδαν κατηγορηματικά ότι η χώρα θα προσφύγει στο ΔΝΤ, οι διεργασίες είχαν ήδη ξεκινήσει και ο ΓΑΠ ήταν σε ανοιχτή γραμμή με τον Ντομινίκ Στρος Καν ο οποίος φέρεται μάλιστα να του είπε ότι «κάθε μήνα που αργείτε, προσθέτετε και ένα χρόνο επιτήρησης». Μάλιστα, ο εκπρόσωπος της χώρας μας στο ΔΝΤ, Γ. Ρουμελιώτης δεν μάσησε τα λόγια του και φανέρωσε ότι η κατάσταση ήταν γνωστή πριν τις εκλογές. Δηλαδή ο Παπανδρέου γνώριζε πάρα πολύ καλά την δημοσιονομική κατάσταση της χώρας και παρόλα αυτά βάσισε την προεκλογική του εκστρατεία πάνω σε ψευδείς υποσχέσεις και πάνω σε μια πολιτική και οικονομική πλατφόρμα που δεν υπήρχε περίπτωση να εφαρμόσει. Έδωσε παραπλανητική ατζέντα 100 ημερών, (θυμάστε, όχι φόρους, όχι στο πάγωμα συντάξεων, μισθών, υπάρχουν λεφτά),  και  συνειδητά πήρε μια «κλεμμένη» ψήφο. Μάλιστα , οι μήνες από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι τον Μάιο του 2010, που υπεγράφη η δανειακή σύμβαση με την τρόικα, η κωλυσιεργία της ομάδας του ΓΑΠ, ήταν καταστροφική για την χώρα και την οικονομία της, δεν υπήρξε καμία απολύτως πρωτοβουλία και διαπραγμάτευση, με αποτέλεσμα η μόνη λύση να είναι η ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ, αφού τα σπρεντ του δανεισμού εκτοξεύθηκαν εν τω μεταξύ από τις 150 στις 1000 μονάδες βάσης.

Ο ανταποκριτής της γαλλικής εφημερίδας Liberation στις Βρυξέλες, που μίλησε στην εκπομπή, δήλωσε ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας συζητιόταν στα υψηλά κλιμάκια της ΕΕ από τον Ιανουάριο του 2009. Μάλιστα αποκάλυψε ότι υπήρχαν μυστικές συναντήσεις των υπουργών οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας, του τότε επιτρόπου Χοακίν Αλμούνια και του προέδρου του Γιούρογκρουπ Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ για το «αν θα στηριχθεί η Ελλάδα ή εάν πρέπει να αφεθεί, ώστε να προχωρήσει στην αναδιάρθρωση του χρέους της». Τελικά, όπως ανέφερε ο δημοσιογράφος, επιλέχθηκε η στήριξη και ο τότε Γερμανός υπουργός οικονομικών Πιρ Στάινμπρουκ (αυτός που είπε ότι ο ΓΑΠ είχε πλήρη επίγνωση της κατάστασης από τον Ιανουάριο του 2009) προχώρησε σε μια κωδικοποιημένη δήλωση με αποδέκτη τις αγορές ότι «καμία χώρα της ευρωζώνης δεν θα αφεθεί στην τύχη της». Τον Ιούνιο του 2009 ο Χοακίν Αλμούνια υπέβαλε απόρρητη έκθεση στο Γιούρογκρουπ σύμφωνα με την οποία το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας άγγιζε τον διψήφιο αριθμό. Όλοι ήξεραν, αλλά δεν προχωρούσαν σε επίσημες δηλώσεις για να μην διαταράξουν τον εκλογικό κύκλο. Ο Καραμανλής, βλέποντας που πάει το πράγμα, επέλεξε την φυγή. Και ο Παπανδρέου το ψέμα. Με ψέμα εξελέγη και πάνω σε ψεύτικες υποσχέσεις πορεύεται. Είπε ψέματα για το τι γνώριζε. Είπε ψέματα ότι δεν διαπραγματευόταν με το ΔΝΤ ενώ το σχέδιο είχε τελειώσει μήνες πριν ανακοινωθεί και μήνες πριν μπει ενεργά στο παιχνίδι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ίδιο και ο υπουργός οικονομικών. Σίγουρα και οι δύο έχουν βαρύτατες ευθύνες για την περίοδο Οκτωβρίου-Μαΐου όταν άφησαν την χώρα να βυθιστεί περισσότερο στην κρίση χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα. Όλα αυτά τα έχουμε γράψει πολλές φορές. Όμως , όταν τα ακούς και επισήμως από τα χείλη των αρμοδίων, παίρνουν άλλη, ανατριχιαστική διάσταση. Πώς μπορεί ο λαός τώρα να έχει εμπιστοσύνη σε αυτή την κυβέρνηση η οποία από την πρώτη στιγμή ψεύδεται; Και η δικαιολογία ότι και οι προηγούμενοι έτσι έκαναν, δεν μπορεί να σταθεί. Γιατί διανύουμε την ισχυρότερη πολιτική, οικονομική και κοινωνική ύφεση της μεταπολίτευσης. Και χρειαζόμαστε ηγέτες. Όχι Πινόκιο-χαχανούληδες.

ΥΓ : «Δεν θα χρεοκοπήσουμε, το 2012 θα επιστρέψουμε στην ανάπτυξη, το 2013 θα βγούμε από το μνημόνιο. Τα σκληρά μέτρα είναι πίσω μας». Αυτά είπε  χθες το βράδυ από το βήμα της Βουλής ο ΓΑΠ. Και το δούλεμα συνεχίζεται…

 

Μοντέλο … εκπόρνευσης

(Του Δημήτρη Καζάκη από το Ποντίκι 15/12)

Ο κομισάριος Όλι Ρεν συνεχίζει να λέει ότι «(εσείς οι Έλληνες) ζούσατε πέραν των δυνατοτήτων σας» («Καθημερινή», 12.12), λες και ο υπερδανεισμός, ιδιωτικός και δημόσιος, είναι προϊόν καλοπέρασης και όχι τεράστιων παραγωγικών, εισοδηματικών και αναπτυξιακών ελλειμμάτων της οικονομίας και της κοινωνίας. Παίζει το γνωστό παιχνίδι της μετάθεσης των ευθυνών, της ενοχοποίησης του λαού και της χώρας, κατά τα γνωστά ολοκληρωτικά πρότυπα της κυρίαρχης ιδεολογίας και πολιτικής που ο ίδιος υπηρετεί.

Ο Ντομινίκ Στρος – Καν ισχυρίζεται ότι «εάν η Ελλάδα μπορέσει να διατηρήσει τη δυναμική των μεταρρυθμίσεων, οι επενδυτές θα δείξουν και πάλι εμπιστοσύνη» («Καθημερινή», 12.12). Με άλλα λόγια δεν έχει καμία σημασία αν οι «μεταρρυθμίσεις» που επιβάλλει η τρόικα θα βοηθήσουν αντικειμενικά την ανάταξη της οικονομίας και την αντιμετώπιση του αδιεξόδου. Αρκεί η «δυναμική» τους να κάνει τους επενδυτές να δείξουν και πάλι εμπιστοσύνη.

Σχολιάζοντας αυτή τη λογική πριν από λίγους μήνες ο Πολ Κρούγκμαν έγραφε ειρωνικά: «Όμως μην ανησυχείτε: οι περικοπές δαπανών μπορεί να είναι επίπονες, αλλά η νεράιδα της εμπιστοσύνης θα απαλύνει τον πόνο.
“Η ιδέα ότι τα μέτρα λιτότητας μπορεί να πυροδοτήσουν στασιμότητα είναι λανθασμένη”, δήλωσε ο Ζαν Κλοντ Τρισέ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, σε μια πρόσφατη συνέντευξη του.
Γιατί; Διότι “οι πολιτικές που εμπνέουν εμπιστοσύνη θα ενισχύσουν και δεν θα παρεμποδίσουν την οικονομική ανάκαμψη”. Ποιες είναι οι αποδείξεις για την πεποίθηση ότι η δημοσιονομική συστολή είναι στην πραγματικότητα επεκτατική, διότι βελτιώνει την εμπιστοσύνη; (Παρεμπιπτόντως, αυτό ακριβώς ήταν το δόγμα που διακήρυσσε ο Χέρμπερτ Χούβερ το 1932).

Λοιπόν υπήρξαν ιστορικές περιπτώσεις όπου οι περικοπές δαπανών και οι αυξήσεις των φόρων ακολουθήθηκαν από μεγέθυνση. Όμως, απ’ όσο γνωρίζω, καθένα από αυτά τα παραδείγματα αποδεικνύει, αν τα μελετήσει κανείς από κοντά, ότι πρόκειται για περιπτώσεις όπου οι αρνητικές επιδράσεις της λιτότητας αντισταθμίστηκαν από άλλους παράγοντες, οι οποίοι είναι μάλλον απίθανο να  έχουν σχέση με το σήμερα… Ενώ τα παραδείγματα  λιτότητας είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά.

* Η Ιρλανδία υπήρξε ένας καλός στρατιώτης σ’ αυτή την κρίση, εφαρμόζοντας με βλοσυρότητα άγριες περικοπές δαπανών. Η ανταμοιβή της είναι μια κατρακύλα σε επίπεδο καθολικής ύφεσης – και οι αγορές κεφαλαίων εξακολουθούν να την αντιμετωπίζουν σαν σοβαρή απειλή πτώχευσης.

* Άλλοι καλοί στρατιώτες, όπως η Λετονία και η Εσθονία, έκαναν ακόμη χειρότερα – και οι χώρες αυτές, το πιστεύετε δεν το πιστεύετε, είχαν πολύ χειρότερη κατρακύλα στην παραγωγή και την απασχόληση από την Ισλανδία, η οποία αναγκάστηκε από την τεράστια κλίματα της χρηματοπιστωτικής της κρίσης να υιοθετήσει λιγότερο ορθόδοξες πολιτικές.

Η νεράιδα και το τέρας

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε σοβαροφανείς ανθρώπους να σας εξηγούν την ανάγκη για δημοσιονομική λιτότητα, προσπαθήστε να αναλύσετε το επιχείρημα τους. Είναι μάλλον σίγουρο ότι θα ανακαλύψετε πως αυτό που ακούγεται σαν θεμελιωμένος ρεαλισμός, στην πραγματικότητα βασίζεται στη φαντασία, στην πεποίθηση ότι αόρατοι εκδικητές θα μας τιμωρήσουν αν είμαστε κακοί και η νεράιδα της εμπιστοσύνης θα μας ανταμείψει αν είμαστε καλοί. Και η πραγματική πολιτική – η πολιτική που πλήττει τη ζωή εκατομμυρίων εργαζόμενων οικογενειών – οικοδομείται πάνω σ’ αυτή τη βάση» («The New York Times», 2.7).

Για να ικανοποιηθεί λοιπόν η νεράιδα της εμπιστοσύνης, η κυβέρνηση υπέγραψε το τρίτο κατά σειρά επικαιροποιημένο μνημόνιο. Πρόκειται για πρόσθετα μέτρα που αντιστοιχούν στο 2,5% του ΑΕΠ ή 6 δισ. ευρώ το 2011 για να κλείσει η «μαύρη τρύπα» του 2010 και επιπλέον 5% ή 12 δισ. ευρώ για την τριετία 2012-2014. Στο μνημόνιο, που αποτελεί ήδη νόμο του κράτους και εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο, η κυβέρνηση δεσμεύεται για νέα εισπρακτικά μέτρα, μεταξύ των οποίων η επιβολή «πράσινου» φόρου στις επιχειρήσεις, φόροι σε ακίνητα (τέλος αυθαιρέτων, διαδοχικές αυξήσεις αντικειμενικών αξιών) και στα αναψυκτικά, αλλά και νέα αύξηση του ΦΠΑ το 2012.

Υπόσχεται επίσης ευρύτατη ασφαλιστική μεταρρύθμιση στα επικουρικά ταμεία, χωρίς να αποκλείονται αλλαγές στις βασικές συντάξεις. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να περιμένουμε πολύ γρήγορα μέσα στο 2011 νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, με ακόμη πιο δυσμενείς όρους για τωρινούς και μελλοντικούς συνταξιούχους. Προβλέπεται κατάργηση ελλειμματικών ΔΕΚΟ, νέο μισθολόγιο, αύξηση των τιμών των εισιτηρίων τουλάχιστον στα 1,3 ευρώ και της εξέτασης στα νοσοκομεία στα 5 ευρώ από 3 σήμερα.

Στις τράπεζες προωθείται πώληση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της συμμετοχής του Δημοσίου, στην Τράπεζα Αττικής, ενώ αλλάζει το καθεστώς των τραπεζοϋπαλλήλων. Το μνημόνιο ορίζει ότι όλοι οι εργαζόμενοι σε τράπεζες, δημόσιες και ιδιωτικές, θα έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Οι συνταξιούχοι της Τράπεζας της Ελλάδος θα εναρμονίσουν τα δικαιώματα τους με αυτά του ΙΚΑ.
Τέλος, προβλέπεται η ολοκληρωτική ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων και αμοιβών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Όλα φυσικά στο όνομα της ανάπτυξης, που θα μας την κάνει δώρο, αν είμαστε φρόνιμοι και αρκούντως υποτακτικοί, η νεράιδα της εμπιστοσύνης των αγορών.

Μας θέλουν… Ταϊβάν

Τι «αναπτυξιακό μοντέλο» προβλέπεται για τη χώρα; Σύμφωνα με το «Βήμα της Κυριακής» (12.12) και ανώνυμους κυβερνητικούς αξιωματούχους, πρότυπο για την ανάπτυξη στην Ελλάδα είναι η Ταϊβάν και γενικότερα το «ασιατικό μοντέλο», όπως έχει φορεθεί σε χώρες όπως το Βιετνάμ, η Ινδονησία, η Ταϊλάνδη κ.ά., όπου η ερήμωση της κοινωνίας και η πλημμυρίδα της πιο απόλυτης φτώχειας διακόπτεται από νησίδες του πιο ασύδοτου και προκλητικού πλουτισμού.

Πρόκειται για ένα «μοντέλο» όπου ο εργαζόμενος για να βρει δουλειά είτε θα πρέπει να ζει στο όριο είτε να μάθει να εκπορνεύεται για ένα κομμάτι ψωμί. «Το θετικό που μπορούμε να δούμε», είπε στο «Βήμα της Κυριακής» ανώτατη κυβερνητική πηγή, «είναι ότι η οικονομία θα επιστρέψει σε θετικό πρόσημο ανάπτυξης στο δεύτερο εξάμηνο του 2011». Η επιστροφή της ανάπτυξης αναμένεται ότι θα επέλθει επειδή η χαμηλή αγοραστική δύναμη θα πλήξει τις εισαγωγές, το μειωμένο εργατικό κόστος θα τονώσει τις εξαγωγές, το τουριστικό προϊόν θα γίνει περισότιτερο ανταγωνιστικό και η προσέλκυση νέων επενδύσεων ολοένα και δυναμικότερη.

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι τι σόι εξαγωγές θα είναι αυτές, όταν η οικονομία της Ελλάδας βιώνει μια πρωτοφανή διάλυση της παραγωγικής της βάσης. Μόνο μεταπρατικού χαρακτήρα, που θα εξαρτώνται από συγκεκριμένες πολυεθνικές. Και τι σόι επενδύσεις θα είναι αυτές που υποτίθεται ότι θα προσελκυστούν σε μια οικονομία που δεν παράγει σχεδόν τίποτε; Μόνο αχαλίνωτη κερδοσκοπία με ακίνητα, γη, δημόσια περιουσία, με κάθε είδους ρεμούλα και απάτη.

Αν μια οικονομία έχει ως συγκριτικό της πλεονέκτημα τη χαμηλή αγοραστική δύναμη και την ανύπαρκτη παραγωγή, τότε σε τι διαφέρει από μια τυπική εξαθλιωμένη χώρα του “τρίτου κόσμου|;

Τι προοπτική υπάρχει σε μια τέτοια οικονομία «ασιατικού μοντέλου» για όσες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις εξαρτώνται από την εσωτερική αγορά; Καμία. Άλλωστε τα μέτρα περιστολής αμοιβών και δικαιωμάτων των εργαζομένων δεν υιοθετούνται για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που κινδυνεύουν με λουκέτο. Τα μέτρα αυτά υιοθετούνται για τις περίπου 247 κρατικοδίαιτες μονοπωλιακές επιχειρήσεις που απολαμβάνουν το 53% του συνόλου των ιδιωτικών κερδών και έχουν ήδη διοχετεύσει το 70% και πλέον της δραστηριότητας τους στο εξωτερικό.

Δεν έχουν ανάγκη την εσωτερική αγορά, όπως ο μικρομεσαίος, γι’ αυτό και στις αμοιβές των εργαζομένων βλέπουν μόνο «κόστος» που πρέπει να συμπιεστεί στο ελάχιστο και όχι αγοραστική δύναμη, που μόνο αυτή μπορεί να αναζωογονήσει την αγορά. Αμέσως μετά τις γιορτές και με τα νέα μέτρα να δείχνουν τα δόντια τους, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, οι επαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι είναι σίγουρο ότι θα ζήσουν τον «θάνατο του εμποράκου», όπως ποτέ άλλοτε στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Και γι’ αυτούς υπάρχει μόνο μια προοπτική, η ολοκληρωτική καταστροφή. Τα μέτρα που παίρνονται τώρα ενάντια στους εργαζόμενους στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αποτελούν τη χαριστική βολή για τους μικρομεσαίους.

Η «εσωτερική υποτίμηση»

Η πολιτική αυτή αποκαλείται «εσωτερική υποτίμηση» της οικονομίας. Και αποκαλείται έτσι διότι η οικονομία δεν έχει το δικό της νόμισμα να υποτιμήσει και στη θέση του υποτιμά την εργασία, τις αμοιβές, τις ζωές και τις προοπτικές των ανθρώπων που εργάζονται σ’ αυτήν. Άλλο ένα μεγάλο ζήτω για το κοινό νόμισμα, το «ισχυρό ευρώ», που δεν μπορεί να υποτιμηθεί σαν την παλιοδραχμή που είχαμε.
Βέβαια, αν είχαμε δικό μας νόμισμα και χρειαζόταν να το υποτιμήσουμε, τότε δεν θα ήταν καθόλου αναγκαία μια «εσωτερική υποτίμηση» με την κατάλυση των συλλογικών συμβάσεων, την υποβάθμιση της εργασίας και των αμοιβών της, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και φυσικά τις δραστικές περικοπές σε κοινωνικές και ασφαλιστικές δαπάνες. Κατά τ’ άλλα υπάρχουν ακόμη κάποιοι που εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος είναι πολύ χειρότερη από την «εσωτερική υποτίμηση» υπό καθεστώς ευρώ, Η νεράιδα της εμπιστοσύνης των αγορών είναι σίγουρο ότι θα τους ανταμείψει πλουσιοπάροχα.

Διαγράψτε χρέη

Υποτίθεται ότι όλη αυτή η καταστροφή γίνεται για να αντιμετωπιστεί το χρέος. Τι σχέση έχει λοιπόν η «εσωτερική υποτίμηση» με την εξυπηρέτηση του χρέους; Τη μόνη σχέση που έχει είναι ότι η «εσωτερική υποτίμηση» είναι σίγουρο ότι θα αυξήσει την επιβάρυνση του χρέους. Όχι μόνο του δημόσιου, αλλά και του ιδιωτικού. Την αλήθεια αυτή αναγνωρίζουν και οι ακραιφνείς οπαδοί της ευρωολοκλήρωσης, όπως ο Μπάρι Άιχενγκριν, ένας από τους εμπνευστές του ευρώ, ο οποίος έγραφε πρόσφατα:
«Ο συνήθης τρόπος για να αμβλυνθούν οι συνέπειες της λιτότητας είναι να συνδυάσει κανείς τις περικοπές στο εσωτερικό με την υποτίμηση του νομίσματος. Η υποτίμηση κάνει τις εξαγωγές πιο ανταγωνιστικές, αντικαθιστώντας με την εξωτερική ζήτηση την εγχώρια ζήτηση που συμπιέζεται. Όμως καθώς καμιά από αυτές τις χώρες δεν έχει εθνικό νόμισμα για να υποτιμήσει, θα πρέπει να υποκαταστήσουν την εξωτερική υποτίμηση με την εσωτερική. Πρέπει να περικόψουν μισθούς,
συντάξεις και άλλα κόστη έτσι ώστε να πετύχουν το ίδιο όφελος σε επίπεδο ανταγωνιστικότητας που χρειάζεται για να αντικαταστήσει η εξωτερική ζήτηση την εσωτερική.

Τι γίνεται τώρα;

Οι χώρες της κρίσης έχουν δείξει, στην πραγματικότητα, αξιοσημείωτη αποφασιστικότητα στην εφαρμογή επώδυνων περικοπών. Όμως μια οικονομική μεταβλητή δεν έχει προσαρμοστεί μαζί με τις άλλες: το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. Η αξία των συσσωρευμένων κυβερνητικών χρεών παραμένει άθικτη και, πέρα από μια χούφτα υποχρεώσεων στους επιλεγόμενους νεότερους πιστωτές, τα τραπεζικά χρέη επίσης παραμένουν άθικτα. Αυτό το απλό γεγονός δημιουργεί μια θεμελιακή αντίφαση για τη στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης: όσο περισσότερο οι χώρες μειώνουν μισθούς και κόστη, τόσο αυξάνουν τα συσσωρευμένα χρέη τους.

Και καθώς τα χρέη γίνονται όλο και πιο ασήκωτα, οι δημόσιες δαπάνες θα πρέπει να περικόπτονται όλο και περισσότερο, οι φόροι να αυξάνονται ώστε να εξυπηρετείται το δημόσιο χρέος και τα παραλειπόμενα, όπως οι τράπεζες. Αυτό με τη σειρά του δημιουργεί την ανάγκη για ακόμη μεγαλύτερη υποτίμηση, αυξάνοντας περαιτέρω την επιβάρυνση του χρέους και πάει λέγοντας, σε έναν φαύλο κύκλο βυθίσματος στην ύφεση. Επομένως, αν μια εσωτερική υποτίμηση είναι να δουλέψει, η αξία των χρεών, τα οποία συνιστούν ήδη μια μεγάλη επιβάρυνση, πρέπει να μειωθεί. Το κρατικό χρέος θα πρέπει να αναδιαρθρωθεί. Τα χρέη των τραπεζών θα πρέπει να μετατραπούν σε μετοχές και όπου οι τράπεζες είναι αφερέγγυες να διαγραφούν. Το ίδιο και με τα ενυπόθηκα δάνεια, θα πρέπει επίσης να διαγραφούν» («Project Syndicate», 9.12).

Πανομοιότηπα σχέδια πτώχευσης από Γερμανία – ΟΟΣΑ

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν πολύ απλά ότι οι πολιτικές των περικοπών και της άγριας λιτότητας του μνημονίου είναι ο δρόμος που οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα όχι μόνο στη βαθιά ύφεση, αλλά και στην επίσημη πτώχευση. Μια πτώχευση, την οποία οι επικυρίαρχοι θεωρούν αναπόφευκτη και δεν επιτρέπουν να γίνει πριν ολοκληρωθεί η επίσημη δήμευση και η διαδικασία εκποίησης της χώρας. Κι έτσι, ενώ η κυβέρνηση παίρνει υπάκουα ό,τι μέτρα της επιτάσσουν οι κηδεμόνες της χώρας, συνεχίζονται οι παρασκηνιακές κινήσεις για τον μηχανισμό ελεγχόμενης πτώχευσης στο επίπεδο της ευρωζώνης. Με πρώτη υποψήφια φυσικά την Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτό διακινούνται σχέδια και προτάσεις που θα διευκολύνουν την ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας και των άλλων χωρών της ευρωζώνης, το ένα χειρότερο από το άλλο. Σύμφωνα με το BBC (12.12), το επικρατέστερο σχέδιο ελεγχόμενης πτώχευσης που οι Γερμανοί και οι Γάλλοι θα απαιτήσουν να εγκριθεί από τη σύνοδο κορυφής προβλέπει ότι οι ιδιώτες δανειστές θα πρέπει συμμετέχουν και αυτοί σε μία μελλοντική κρίση χρέους χώρας της ευρωζώνης, όπως αναφέρει προσχέδιο που περιγράφει τη δομή του μόνιμου μηχανισμού ο οποίος θα τεθεί σε ισχύ από το 2013.

Και στάση πληρωμών

Συγκεκριμένα, όπως προβλέπεται, οι ιδιώτες πιστωτές μίας χώρας, ακόμα και αυτοί που έχουν κρατικούς τίτλους, θα επιβαρυνθούν οι ίδιοι πριν η χώρα ζητήσει να ενταχθεί σε μηχανισμό στήριξης. Αν όμως η χώρα εξακολουθήσει να έχει προβλήματα, πρέπει να κηρύξει στάση πληρωμών, αλλά θα συνεχίσει να πληρώνει τα δάνεια που έλαβε νωρίτερα για τη διάσωση της. Θα είναι πάντως πιο εύκολο για τη χώρα να πάρει την έγκριση των πιστωτών της για να κηρύξει στάση, καθώς θα προβλέπονται οι σχετικές ρήτρες συλλογικής δράσης (collective action clauses).

Μια ανάλογη πρόταση φαίνεται να κάνει και ο ΟΟΣΑ σε μια πρόσφατη μελέτη του για την ευρωζώνη (13/12), όπου συνιστά τα εξής: «Απαιτείται ένας αξιόπιστος μηχανισμός για τη διαχείριση δημοσιονομικών κρίσεων. Αυτός πρέπει να συμπεριλαμβάνει έναν μόνιμο μηχανισμό παροχής ρευστότητας με την επιφύλαξη αυστηρών προϋποθέσεων.
Αν οι προϋποθέσεις δεν ικανοποιούνται, η χρηματοδοτική στήριξη θα πρέπει ι ανακληθεί».

Κάτι τέτοιο βέβαια θα οδηγήσει τη χώρα που χάνει τη χρηματοδοτική στήριξη στην παύση πληρωμών και την πτώχευση.

Τα πράγματα έχουν πια αγριέψει για τα καλά. Ολοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι η χώρα δεν πρόκειται να αποφύγει ούτε καν την παύση πληωμών, όχι προς τους δανειστές, αλλά προς το εσωτερικό, προς τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και την κοινωνία συνολικά. Την εικόνα που θα ζήσουμε τους αμέσως επόμενους μήνες την έδωσε ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών όταν σε συνέντευξη του στη «Real News» (12/12) απάντησε στην ερώτηση «Δεν φοβάστε κοινωνικές εκρήξεις»:
«Όμως ειλικρινά ανάμεσα στην επιλογή να δούμε εξοργισμένα πλήθη έξω από κλειστές τράπεζες και κλειστά δημόσια ταμεία, που θα σήμαινε μια χρεοκοπία της χώρας και ανάμεσα σε κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που διεκδικούν ηπιότερες ρυθμίσεις για τον κλάδο που εκπροσωπούν ή εκφράζουν την αντίδραση τους σε μια συγκεκριμένη κατάσταση ή πολιτική, είναι σαφές ότι κανένας δεν θα επέλεγε το πρώτο».

Η πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας δεν στοχεύει στην αντιμετώπιση της χρεοκοπίας, αλλά στο τσάκισμα των κοινωνικών αντιδράσεων, ώστε, όταν βγουν στον δρόμο τα εξοργισμένα πλήθη, να ωθούνται από την απόγνωση και όχι τη διεκδίκηση συγκεκριμένων λυτρωτικών αιτημάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλα από την εδώ και τώρα διαγραφή του χρέους μαζί με την έξοδο από το ευρώ.