ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΟΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ!

(Απο το Iskra)

ΠΟΙΟΙ ΣΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΑ ΕΝΤΟΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ!

ΜΕΡΙΚΕΣ «ΑΘΕΑΤΕΣ» ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ…

Το δάνειο των € 110 δις από την τρόικα, χρησιμοποιήθηκε, όπως γνωρίζουμε, για να δικαιολογήσει τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα.

Σπανίως όμως αναφέρεται, από Κυβέρνηση και ΜΜΕ, το πού πάνε αυτά τα λεφτά. Συνήθως, τα δελτία των 8 αρκούνται να επαναλαμβάνουν μονότονα, πως εάν δεν είχαμε τα λεφτά αυτά, «θα είχαμε πτωχεύσει και δεν θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις». Αυτό είναι όμως ένα πολύ μεγάλο ψέμα!

Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει  κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν. Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο)  μόνο και μόνο για  να αποπληρώσει τους πιστωτές του (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο) για παλαιότερα δάνεια! Παλιότερα, αυτή η διαδικασία της αναχρηματοδότησης του χρέους γινόταν μέσω έκδοσης νέων ομολόγων, κάτι το οποίο είναι πρακτικά αδύνατο στη σημερινή συγκυρία, λόγω των τοκογλυφικών επιτοκίων δανεισμού των «αγορών».

Επομένως, τα δάνεια των € 110 δις, δεν έσωσαν κανέναν μας από καμία «χρεοκοπία». Ο κάθε εργαζόμενος, άνεργος και συνταξιούχος, χρεοκοπεί καθημερινά. Οι μόνοι οι οποίοι σώζονται από τα € 110 δις είναι τα κάθε λογής εγχώρια και υπερεθνικά golden boys!

Kαι πώς αλήθεια πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι;

Αυτό που δεν είναι και τόσο γνωστό, σε ένα πιο ευρύ κοινό είναι το γεγονός πως το Δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται από τις αγορές. Δεν εκδίδει όμως πλέον ομόλογα (που έχουν διάρκεια άνω του έτους) αλλά έντοκα γραμμάτια. Τα έντοκα γραμμάτια μπορεί να έχουν διάρκεια ενός, τριών, έξι ή και δώδεκα μηνών.

Παλαιότερα τα έντοκα γραμμάτια, κάλυπταν μόνο έκτακτες ανάγκες χρηματοδότησης του Δημοσίου μεταξύ των εκδόσεων κανονικών ομολόγων. Πλέον, όμως χρηματοδοτούν ένα πολύ μεγάλο μέρος των αναγκών του Δημοσίου. Αρκεί να αναφέρουμε πώς σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών, μέσα στο 2010, το ελληνικό δημόσιο, άντλησε μέσω εντόκων γραμματίων € 18,15 δις έναντι μόλις… € 2 δις το 2007! Μάλιστα, τα στοιχεία για το 2010, είναι ελλιπή καθώς δεν συμπεριλαμβάνουν τις εκδόσεις μηνιαίων εντόκων γραμματίων!! Μιλάμε δηλαδή για έναν δεκαπλασιασμό…

Το γεγονός πως τα έντοκα γραμμάτια είναι πιο βραχυπρόθεσμα δεν τα κάνει και φθηνότερα. Τα επιτόκια τους συνεχίζουν να είναι τοκογλυφικά, προσεγγίζοντας το 5%, ενώ η συνεχής επανέκδοσή – αναχρηματοδότησή τους, αυξάνει ακόμα περισσότερο τις δαπάνες για τόκους λόγω του συνεχούς ανατοκισμού… Το αποτέλεσμα είναι οι δαπάνες για τόκους να ξεπερνούν τις προβλέψεις και να φτάνουν αυτή τη στιγμή το 7% – 8% του ΑΕΠ, όσο περίπου και ο κυβερνητικός στόχος για το έλλειμμα του 2011!!!

Ποιοι κερδίζουν λοιπόν από τα έντοκα γραμμάτια;;

Για άλλη μια φορά, κερδισμένες από τα έντοκα γραμμάτια είναι οι…τράπεζες, οι οποίες δεν κερδίζουν μόνο από τα αστρονομικά επιτόκια. Κυρίως, οι τράπεζες χρησιμοποιούν αυτά τα έντοκα γραμμάτια, ως ενέχυρο για προνομιακό βραχυπρόθεσμο δανεισμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ως γνωστόν, εδώ και πάρα πολλούς μήνες μοναδική πηγή ρευστότητας για τις ελληνικές τράπεζες είναι η ΕΚΤ, η οποία κυριολεκτικά τις διατηρεί στη ζωή, δανείζοντας τις με τα σκανδαλώδη χαριστικά επιτόκια του 1%…!

Επομένως, η τρόικα μας δανείζει με υπερβολικά επιτόκια για να αποπληρώνουμε βασικά τα δάνεια των πιστωτών μας, ενώ το δημόσιο ανατρέχει στον ληστρικό βραχυπρόθεσμο δανεισμό για να καλύπτει το πρωτογενές του έλλειμμα δίνοντας ταυτόχρονα “φιλί ζωής” και άκοπα υπερκέρδη στις τράπεζες. ΕΛΕΟΣ!

 

Με σκοπό την σφαιρκότερη ενημέρωση των αναγνωστών της η ΙΣΚΡΑ παραθέτει σχετικό άρθρο του Γιάννη Αγγέλη από τη διαδικτυακή πύλη www.capital.gr.

 

Η σιωπηρή “μεταφορά” του ελληνικού κρατικού χρέους

 

του ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΗ

Το ελληνικό δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται ολοένα και περισσότερο παρά την κρίση αξιοπιστίας του στις διεθνείς αγορές. Πώς το κάνει αυτό; Μια προσεκτική ματιά διακρίνει εύκολα την κατακόρυφη αύξηση του βραχυπρόθεσμου εσωτερικού δανεισμού καθώς οι πόρτες έχουν κλείσει στο εξωτερικό για τα ομόλογα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα στον Ιανουάριο τα καινούργια “δάνεια” θα είναι 9 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ και την Κομισιόν και άλλα 4 τουλάχιστον δισ. ευρώ από την εσωτερική “πάσχουσα” οικονομία με έντοκα γραμμάτια.

Ποιος τα αγοράζει; Οι τράπεζες και οι ολοένα μειούμενοι αποταμιευτές. Οι μεν τράπεζες τα χρειάζονται γιατί μέσω αυτών βρίσκουν δρόμο για τα ταμεία της ΕΚΤ (τα χρησιμοποιούν για εγγύηση προκειμένου να αναχρηματοδοτούν τα δάνειά τους), οι δε αποταμιευτές μοιράζουν εκεί και στις προθεσμιακές τις καταθέσεις τους.
Στην πραγματικότητα το παραπανίσιο κρατικό χρέος, αυτό δηλαδή που προκύπτει από το έλλειμμα μεταφέρεται από τους ξένους στους Έλληνες δανειστές, αφού οι ξένες τράπεζες-δανειστές αποπληρώνονται για τα ομολογά τους από το δάνειο των 110 δισ. ευρώ.

Η διαδικασία αυτή δεν άρχισε φέτος, απλώς φέτος έχει εκ των πραγμάτων επεκταθεί λόγω του άτυπου χρεοστασίου.

Άρχισε από τα τέλη του 2008 και κυρίως το 2009 όταν πολύ απότομα αυξήθηκε κατακόρυφα η έκδοση εντόκων γραμματίων κατ΄ εντολήν του Υπ. Οικονομικών για να γίνει δυνατή η “σιωπηρή” μετακύλιση υποχρεώσεων του δημοσίου που αυξάνονταν χωρίς να καταγράφονται μέσω του δανεισμού σε ομόλογα.

Οι εκδόσεις εντόκων γραμματίων αυξήθηκαν περισσότερο από δέκα φορές (!) λίγο πριν από την αποκάλυψη της κρίσης…

Τι σημαίνει αυτό; Απλώς το χρέος έχει αρχίσει να μεταφέρεται στο εσωτερικό της οικονομίας παράλληλα με τη διαδικασία απομείωσης των οφειλών προς τους ξένους δανειολήπτες. Οι “πονηροί” θα σκεφθούν ίσως ότι μια τέτοια διαδικασία οδηγεί στο να πληρώσουν οι “εγχώριοι” αγοραστές χρέους το λογαριασμό όταν έρθει η ώρα να αποφασισθεί το… πως θα μειωθεί το δημόσιο χρέος. Δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς γι΄ αυτές τις σκέψεις… Αλλά μην ξεχνάμε ότι οι μεγάλοι αγοραστές αυτής της “παρτίδας” κρατικού χρέους είναι οι ελληνικές τράπεζες αφού τα έντοκα γραμμάτια είναι το βασικό “εργαλείο” ανακύκλωσης χρέους μέσω της ΕΚΤ και θα συνεχίσει να είναι έτσι για άγνωστο ακόμα χρονικό διάστημα…

Φέτος το κρατικό χρέος αυξάνεται εκ νέου και θα ξεπεράσει το 140% του ΑΕΠ και το 2011 θα υπερβεί το 150%. Η αύξηση του χρέους θα είναι της τάξης των 7 μονάδων του ΑΕΠ περίπου τον χρόνο, το ίδιο αυξάνονται και οι δαπάνες για τόκους και χρεολύσια. Οι δαπάνες για τόκους θα διευρύνονται κάθε χρόνο με ποσά που θα αυξάνονται κατά ένα με δύο δισ. ευρώ επιπλέον ετησίως. Αν σ΄ αυτά προσθέσει κανείς και τα ελλείμματα που δεν θα πέσουν κατά το ΔΝΤ κάτω από το 7% του ΑΕΠ (λόγω τόκων), τότε γίνεται φανερό ότι σιγά – σιγά αλλά σταθερά ένα πρωτοφανές σε όγκο ποσό υποχρεώσεων του ελληνικού δημοσίου μεταφέρεται από το “εξωτερικό” στο “εσωτερικό” μέσω των εκδόσεων εντόκων γραμματίων. Την ίδια στιγμή βέβαια οι ξένοι δανειστές πληρώνονται μετά τα λεφτά του δανείου των 110 δισ. ευρώ…Τι θα γίνει όταν αυτό το ποσό θα είναι αδύνατο να αποπληρωθεί από την (ανύπαρκτη) αύξηση του ΑΕΠ, κάπου μετά το 2013 (αν όχι συντομότερα); Η απάντηση δεν έχει δοθεί από την Κυβέρνηση παρά το ότι από όσο γνωρίζουμε οι “λύσεις” ήδη ετοιμάζονται…

 

ΣΧΟΛΙΟ:

- Οριστε μια τεκμηριωμενη με στοιχεια απαντηση στα παπαγαλακια που μας εχουν πρηξει οτι αν δεν ειχαμε τα δανεια του μνημονιου, τωρα δεν θα ειχαμε να πληρωσουμε μισθους και συνταξεις.

- Ευτυχως που υπαρχει και το ιντερνετ και μαθαινουμε καμια αληθεια…

 

Λιπος

Του Δημητρη Δανικα (απο το Βημα)

Oσα γίνονται και όσα έρχονται θα δημιουργήσουν αλλεπάλληλες σεισμικές δονήσεις οι οποίες με τη σειρά τους θα προκαλέσουν μια καθίζηση της τάξεως του σαράντα με πενήντα τοις εκατό. Τουτέστιν όλοι και όλα πρέπει να πέσουν στο μισό. Το κόστος εργασίας, η τιμή των επιχειρήσεων, η αξία της γης και των ακινήτων. Τότε το μαγαζί θα είναι φτηνό, δηλαδή ελκυστικό. Και τότε θα καταφθάσουν οι επενδυτές να μας αγοράσουν και έτσι η μηχανή της λεγόμενης ανάπτυξης θ΄ αρχίσει πάλι να λειτουργεί. Πώς συμβαίνει μετά τη λήξη κάθε μεγάλου πολέμου; Ετσι ακριβώς.

Παντού ερείπια και νεκροζώντανοι οργανισμοί. Εκεί λοιπόν θα καταφθάσει ο Τζον Γουέιν με το Ιππικό να σώσει τους Νεοέλληνες από μεγάλο κακό. Μόνο που αυτός ο καουμπόης θα φοράει κοστούμι Αrmani και θα ανταλλάσσει τις χάντρες με τα φιλέτα των ιθαγενών. Θα μου πείτε, αφού αυτός ο τελικός προορισμός, τότε γιατί από την πρώτη μέρα δεν πήραν όλα τα μέτρα, ακόμα και τα χειρότερα, ώστε μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει; Για έναν λόγο πρακτικό.

Αν το κάνανε τότε ακόμα και οι πέτρες θα σηκώνονταν από κατακλυσμιαία οργή. Το λάου-λάου είναι βασική επιλογή μιας επικοινωνιακής τακτικής. Τόσο της κυβέρνησης όσο και της τρόικας. Σταγόνα-σταγόνα μέχρι να δουν πόσο αντέχει ο λαός.

Κοντά σ΄ αυτό υπάρχει και ένας δεύτερος παράγοντας βασικός. Η συντριπτική πλειοψηφία των μικρομεσαίων αλλά και των υπαλλήλων του Δημοσίου διαθέτουν μπόλικο λίπος κι έτσι μπορούν ακόμα και αντέχουν σ΄ αυτό το πολικό ψύχος. Λίπος από φοροδιαφυγή, μαύρο χρήμα, κερδοσκοπία και πάσης φύσεως αδήλωτες αγοραπωλησίες και άλλες εξυπηρετήσεις.

Μόνον όταν τελειώσει το λίπος θα αναγκαστεί ο Ελληνας να πουλήσει κοψοχρονιά την περιουσία του στο επερχόμενο κήτος. Μόνον έτσι η Ψωροκώσταινα θα γίνει Ελντοράντο και μόνο έτσι θα γλιτώσουμε από την καταστροφή. Αυτό για την απληστία των Αγορών λέγεται «διόρθωση». Στην κυβερνητική λογική ονομάζεται «σωτηρία εθνική». Για το δικό μου μυαλό «Ολοι και όλα για ξεπούλημα».

Ψεύτες, ψεύτες, ψεύτες

Γράφει η Κουκίδα

 

Χθες το βράδυ αποκαλύφθηκε ότι από τον Ιούνιο του 2009 τόσο η κυβέρνηση Καραμανλή όσο και ο Γιώργος Παπανδρέου ειδοποιήθηκαν από το ΔΝΤ ότι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της Ελλάδας έφτασε στο κόκκινο και ότι η μόνη λύση είναι «να ενταχθεί η χώρα στο Ταμείο». Στην εκπομπή «Έρευνα», του Παύλου Τσίμα, αποκαλύφθηκε επίσης ότι τον Ιανουάριο του 2010, την ημέρα που τόσο ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου από το Νταβός, όσο και ο υπουργός οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου διέψευδαν κατηγορηματικά ότι η χώρα θα προσφύγει στο ΔΝΤ, οι διεργασίες είχαν ήδη ξεκινήσει και ο ΓΑΠ ήταν σε ανοιχτή γραμμή με τον Ντομινίκ Στρος Καν ο οποίος φέρεται μάλιστα να του είπε ότι «κάθε μήνα που αργείτε, προσθέτετε και ένα χρόνο επιτήρησης». Μάλιστα, ο εκπρόσωπος της χώρας μας στο ΔΝΤ, Γ. Ρουμελιώτης δεν μάσησε τα λόγια του και φανέρωσε ότι η κατάσταση ήταν γνωστή πριν τις εκλογές. Δηλαδή ο Παπανδρέου γνώριζε πάρα πολύ καλά την δημοσιονομική κατάσταση της χώρας και παρόλα αυτά βάσισε την προεκλογική του εκστρατεία πάνω σε ψευδείς υποσχέσεις και πάνω σε μια πολιτική και οικονομική πλατφόρμα που δεν υπήρχε περίπτωση να εφαρμόσει. Έδωσε παραπλανητική ατζέντα 100 ημερών, (θυμάστε, όχι φόρους, όχι στο πάγωμα συντάξεων, μισθών, υπάρχουν λεφτά),  και  συνειδητά πήρε μια «κλεμμένη» ψήφο. Μάλιστα , οι μήνες από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι τον Μάιο του 2010, που υπεγράφη η δανειακή σύμβαση με την τρόικα, η κωλυσιεργία της ομάδας του ΓΑΠ, ήταν καταστροφική για την χώρα και την οικονομία της, δεν υπήρξε καμία απολύτως πρωτοβουλία και διαπραγμάτευση, με αποτέλεσμα η μόνη λύση να είναι η ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ, αφού τα σπρεντ του δανεισμού εκτοξεύθηκαν εν τω μεταξύ από τις 150 στις 1000 μονάδες βάσης.

Ο ανταποκριτής της γαλλικής εφημερίδας Liberation στις Βρυξέλες, που μίλησε στην εκπομπή, δήλωσε ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας συζητιόταν στα υψηλά κλιμάκια της ΕΕ από τον Ιανουάριο του 2009. Μάλιστα αποκάλυψε ότι υπήρχαν μυστικές συναντήσεις των υπουργών οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας, του τότε επιτρόπου Χοακίν Αλμούνια και του προέδρου του Γιούρογκρουπ Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ για το «αν θα στηριχθεί η Ελλάδα ή εάν πρέπει να αφεθεί, ώστε να προχωρήσει στην αναδιάρθρωση του χρέους της». Τελικά, όπως ανέφερε ο δημοσιογράφος, επιλέχθηκε η στήριξη και ο τότε Γερμανός υπουργός οικονομικών Πιρ Στάινμπρουκ (αυτός που είπε ότι ο ΓΑΠ είχε πλήρη επίγνωση της κατάστασης από τον Ιανουάριο του 2009) προχώρησε σε μια κωδικοποιημένη δήλωση με αποδέκτη τις αγορές ότι «καμία χώρα της ευρωζώνης δεν θα αφεθεί στην τύχη της». Τον Ιούνιο του 2009 ο Χοακίν Αλμούνια υπέβαλε απόρρητη έκθεση στο Γιούρογκρουπ σύμφωνα με την οποία το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας άγγιζε τον διψήφιο αριθμό. Όλοι ήξεραν, αλλά δεν προχωρούσαν σε επίσημες δηλώσεις για να μην διαταράξουν τον εκλογικό κύκλο. Ο Καραμανλής, βλέποντας που πάει το πράγμα, επέλεξε την φυγή. Και ο Παπανδρέου το ψέμα. Με ψέμα εξελέγη και πάνω σε ψεύτικες υποσχέσεις πορεύεται. Είπε ψέματα για το τι γνώριζε. Είπε ψέματα ότι δεν διαπραγματευόταν με το ΔΝΤ ενώ το σχέδιο είχε τελειώσει μήνες πριν ανακοινωθεί και μήνες πριν μπει ενεργά στο παιχνίδι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ίδιο και ο υπουργός οικονομικών. Σίγουρα και οι δύο έχουν βαρύτατες ευθύνες για την περίοδο Οκτωβρίου-Μαΐου όταν άφησαν την χώρα να βυθιστεί περισσότερο στην κρίση χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα. Όλα αυτά τα έχουμε γράψει πολλές φορές. Όμως , όταν τα ακούς και επισήμως από τα χείλη των αρμοδίων, παίρνουν άλλη, ανατριχιαστική διάσταση. Πώς μπορεί ο λαός τώρα να έχει εμπιστοσύνη σε αυτή την κυβέρνηση η οποία από την πρώτη στιγμή ψεύδεται; Και η δικαιολογία ότι και οι προηγούμενοι έτσι έκαναν, δεν μπορεί να σταθεί. Γιατί διανύουμε την ισχυρότερη πολιτική, οικονομική και κοινωνική ύφεση της μεταπολίτευσης. Και χρειαζόμαστε ηγέτες. Όχι Πινόκιο-χαχανούληδες.

ΥΓ : «Δεν θα χρεοκοπήσουμε, το 2012 θα επιστρέψουμε στην ανάπτυξη, το 2013 θα βγούμε από το μνημόνιο. Τα σκληρά μέτρα είναι πίσω μας». Αυτά είπε  χθες το βράδυ από το βήμα της Βουλής ο ΓΑΠ. Και το δούλεμα συνεχίζεται…

 

Μοντέλο … εκπόρνευσης

(Του Δημήτρη Καζάκη από το Ποντίκι 15/12)

Ο κομισάριος Όλι Ρεν συνεχίζει να λέει ότι «(εσείς οι Έλληνες) ζούσατε πέραν των δυνατοτήτων σας» («Καθημερινή», 12.12), λες και ο υπερδανεισμός, ιδιωτικός και δημόσιος, είναι προϊόν καλοπέρασης και όχι τεράστιων παραγωγικών, εισοδηματικών και αναπτυξιακών ελλειμμάτων της οικονομίας και της κοινωνίας. Παίζει το γνωστό παιχνίδι της μετάθεσης των ευθυνών, της ενοχοποίησης του λαού και της χώρας, κατά τα γνωστά ολοκληρωτικά πρότυπα της κυρίαρχης ιδεολογίας και πολιτικής που ο ίδιος υπηρετεί.

Ο Ντομινίκ Στρος – Καν ισχυρίζεται ότι «εάν η Ελλάδα μπορέσει να διατηρήσει τη δυναμική των μεταρρυθμίσεων, οι επενδυτές θα δείξουν και πάλι εμπιστοσύνη» («Καθημερινή», 12.12). Με άλλα λόγια δεν έχει καμία σημασία αν οι «μεταρρυθμίσεις» που επιβάλλει η τρόικα θα βοηθήσουν αντικειμενικά την ανάταξη της οικονομίας και την αντιμετώπιση του αδιεξόδου. Αρκεί η «δυναμική» τους να κάνει τους επενδυτές να δείξουν και πάλι εμπιστοσύνη.

Σχολιάζοντας αυτή τη λογική πριν από λίγους μήνες ο Πολ Κρούγκμαν έγραφε ειρωνικά: «Όμως μην ανησυχείτε: οι περικοπές δαπανών μπορεί να είναι επίπονες, αλλά η νεράιδα της εμπιστοσύνης θα απαλύνει τον πόνο.
“Η ιδέα ότι τα μέτρα λιτότητας μπορεί να πυροδοτήσουν στασιμότητα είναι λανθασμένη”, δήλωσε ο Ζαν Κλοντ Τρισέ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, σε μια πρόσφατη συνέντευξη του.
Γιατί; Διότι “οι πολιτικές που εμπνέουν εμπιστοσύνη θα ενισχύσουν και δεν θα παρεμποδίσουν την οικονομική ανάκαμψη”. Ποιες είναι οι αποδείξεις για την πεποίθηση ότι η δημοσιονομική συστολή είναι στην πραγματικότητα επεκτατική, διότι βελτιώνει την εμπιστοσύνη; (Παρεμπιπτόντως, αυτό ακριβώς ήταν το δόγμα που διακήρυσσε ο Χέρμπερτ Χούβερ το 1932).

Λοιπόν υπήρξαν ιστορικές περιπτώσεις όπου οι περικοπές δαπανών και οι αυξήσεις των φόρων ακολουθήθηκαν από μεγέθυνση. Όμως, απ’ όσο γνωρίζω, καθένα από αυτά τα παραδείγματα αποδεικνύει, αν τα μελετήσει κανείς από κοντά, ότι πρόκειται για περιπτώσεις όπου οι αρνητικές επιδράσεις της λιτότητας αντισταθμίστηκαν από άλλους παράγοντες, οι οποίοι είναι μάλλον απίθανο να  έχουν σχέση με το σήμερα… Ενώ τα παραδείγματα  λιτότητας είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά.

* Η Ιρλανδία υπήρξε ένας καλός στρατιώτης σ’ αυτή την κρίση, εφαρμόζοντας με βλοσυρότητα άγριες περικοπές δαπανών. Η ανταμοιβή της είναι μια κατρακύλα σε επίπεδο καθολικής ύφεσης – και οι αγορές κεφαλαίων εξακολουθούν να την αντιμετωπίζουν σαν σοβαρή απειλή πτώχευσης.

* Άλλοι καλοί στρατιώτες, όπως η Λετονία και η Εσθονία, έκαναν ακόμη χειρότερα – και οι χώρες αυτές, το πιστεύετε δεν το πιστεύετε, είχαν πολύ χειρότερη κατρακύλα στην παραγωγή και την απασχόληση από την Ισλανδία, η οποία αναγκάστηκε από την τεράστια κλίματα της χρηματοπιστωτικής της κρίσης να υιοθετήσει λιγότερο ορθόδοξες πολιτικές.

Η νεράιδα και το τέρας

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε σοβαροφανείς ανθρώπους να σας εξηγούν την ανάγκη για δημοσιονομική λιτότητα, προσπαθήστε να αναλύσετε το επιχείρημα τους. Είναι μάλλον σίγουρο ότι θα ανακαλύψετε πως αυτό που ακούγεται σαν θεμελιωμένος ρεαλισμός, στην πραγματικότητα βασίζεται στη φαντασία, στην πεποίθηση ότι αόρατοι εκδικητές θα μας τιμωρήσουν αν είμαστε κακοί και η νεράιδα της εμπιστοσύνης θα μας ανταμείψει αν είμαστε καλοί. Και η πραγματική πολιτική – η πολιτική που πλήττει τη ζωή εκατομμυρίων εργαζόμενων οικογενειών – οικοδομείται πάνω σ’ αυτή τη βάση» («The New York Times», 2.7).

Για να ικανοποιηθεί λοιπόν η νεράιδα της εμπιστοσύνης, η κυβέρνηση υπέγραψε το τρίτο κατά σειρά επικαιροποιημένο μνημόνιο. Πρόκειται για πρόσθετα μέτρα που αντιστοιχούν στο 2,5% του ΑΕΠ ή 6 δισ. ευρώ το 2011 για να κλείσει η «μαύρη τρύπα» του 2010 και επιπλέον 5% ή 12 δισ. ευρώ για την τριετία 2012-2014. Στο μνημόνιο, που αποτελεί ήδη νόμο του κράτους και εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο, η κυβέρνηση δεσμεύεται για νέα εισπρακτικά μέτρα, μεταξύ των οποίων η επιβολή «πράσινου» φόρου στις επιχειρήσεις, φόροι σε ακίνητα (τέλος αυθαιρέτων, διαδοχικές αυξήσεις αντικειμενικών αξιών) και στα αναψυκτικά, αλλά και νέα αύξηση του ΦΠΑ το 2012.

Υπόσχεται επίσης ευρύτατη ασφαλιστική μεταρρύθμιση στα επικουρικά ταμεία, χωρίς να αποκλείονται αλλαγές στις βασικές συντάξεις. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να περιμένουμε πολύ γρήγορα μέσα στο 2011 νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, με ακόμη πιο δυσμενείς όρους για τωρινούς και μελλοντικούς συνταξιούχους. Προβλέπεται κατάργηση ελλειμματικών ΔΕΚΟ, νέο μισθολόγιο, αύξηση των τιμών των εισιτηρίων τουλάχιστον στα 1,3 ευρώ και της εξέτασης στα νοσοκομεία στα 5 ευρώ από 3 σήμερα.

Στις τράπεζες προωθείται πώληση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της συμμετοχής του Δημοσίου, στην Τράπεζα Αττικής, ενώ αλλάζει το καθεστώς των τραπεζοϋπαλλήλων. Το μνημόνιο ορίζει ότι όλοι οι εργαζόμενοι σε τράπεζες, δημόσιες και ιδιωτικές, θα έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Οι συνταξιούχοι της Τράπεζας της Ελλάδος θα εναρμονίσουν τα δικαιώματα τους με αυτά του ΙΚΑ.
Τέλος, προβλέπεται η ολοκληρωτική ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων και αμοιβών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Όλα φυσικά στο όνομα της ανάπτυξης, που θα μας την κάνει δώρο, αν είμαστε φρόνιμοι και αρκούντως υποτακτικοί, η νεράιδα της εμπιστοσύνης των αγορών.

Μας θέλουν… Ταϊβάν

Τι «αναπτυξιακό μοντέλο» προβλέπεται για τη χώρα; Σύμφωνα με το «Βήμα της Κυριακής» (12.12) και ανώνυμους κυβερνητικούς αξιωματούχους, πρότυπο για την ανάπτυξη στην Ελλάδα είναι η Ταϊβάν και γενικότερα το «ασιατικό μοντέλο», όπως έχει φορεθεί σε χώρες όπως το Βιετνάμ, η Ινδονησία, η Ταϊλάνδη κ.ά., όπου η ερήμωση της κοινωνίας και η πλημμυρίδα της πιο απόλυτης φτώχειας διακόπτεται από νησίδες του πιο ασύδοτου και προκλητικού πλουτισμού.

Πρόκειται για ένα «μοντέλο» όπου ο εργαζόμενος για να βρει δουλειά είτε θα πρέπει να ζει στο όριο είτε να μάθει να εκπορνεύεται για ένα κομμάτι ψωμί. «Το θετικό που μπορούμε να δούμε», είπε στο «Βήμα της Κυριακής» ανώτατη κυβερνητική πηγή, «είναι ότι η οικονομία θα επιστρέψει σε θετικό πρόσημο ανάπτυξης στο δεύτερο εξάμηνο του 2011». Η επιστροφή της ανάπτυξης αναμένεται ότι θα επέλθει επειδή η χαμηλή αγοραστική δύναμη θα πλήξει τις εισαγωγές, το μειωμένο εργατικό κόστος θα τονώσει τις εξαγωγές, το τουριστικό προϊόν θα γίνει περισότιτερο ανταγωνιστικό και η προσέλκυση νέων επενδύσεων ολοένα και δυναμικότερη.

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι τι σόι εξαγωγές θα είναι αυτές, όταν η οικονομία της Ελλάδας βιώνει μια πρωτοφανή διάλυση της παραγωγικής της βάσης. Μόνο μεταπρατικού χαρακτήρα, που θα εξαρτώνται από συγκεκριμένες πολυεθνικές. Και τι σόι επενδύσεις θα είναι αυτές που υποτίθεται ότι θα προσελκυστούν σε μια οικονομία που δεν παράγει σχεδόν τίποτε; Μόνο αχαλίνωτη κερδοσκοπία με ακίνητα, γη, δημόσια περιουσία, με κάθε είδους ρεμούλα και απάτη.

Αν μια οικονομία έχει ως συγκριτικό της πλεονέκτημα τη χαμηλή αγοραστική δύναμη και την ανύπαρκτη παραγωγή, τότε σε τι διαφέρει από μια τυπική εξαθλιωμένη χώρα του “τρίτου κόσμου|;

Τι προοπτική υπάρχει σε μια τέτοια οικονομία «ασιατικού μοντέλου» για όσες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις εξαρτώνται από την εσωτερική αγορά; Καμία. Άλλωστε τα μέτρα περιστολής αμοιβών και δικαιωμάτων των εργαζομένων δεν υιοθετούνται για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που κινδυνεύουν με λουκέτο. Τα μέτρα αυτά υιοθετούνται για τις περίπου 247 κρατικοδίαιτες μονοπωλιακές επιχειρήσεις που απολαμβάνουν το 53% του συνόλου των ιδιωτικών κερδών και έχουν ήδη διοχετεύσει το 70% και πλέον της δραστηριότητας τους στο εξωτερικό.

Δεν έχουν ανάγκη την εσωτερική αγορά, όπως ο μικρομεσαίος, γι’ αυτό και στις αμοιβές των εργαζομένων βλέπουν μόνο «κόστος» που πρέπει να συμπιεστεί στο ελάχιστο και όχι αγοραστική δύναμη, που μόνο αυτή μπορεί να αναζωογονήσει την αγορά. Αμέσως μετά τις γιορτές και με τα νέα μέτρα να δείχνουν τα δόντια τους, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, οι επαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι είναι σίγουρο ότι θα ζήσουν τον «θάνατο του εμποράκου», όπως ποτέ άλλοτε στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Και γι’ αυτούς υπάρχει μόνο μια προοπτική, η ολοκληρωτική καταστροφή. Τα μέτρα που παίρνονται τώρα ενάντια στους εργαζόμενους στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αποτελούν τη χαριστική βολή για τους μικρομεσαίους.

Η «εσωτερική υποτίμηση»

Η πολιτική αυτή αποκαλείται «εσωτερική υποτίμηση» της οικονομίας. Και αποκαλείται έτσι διότι η οικονομία δεν έχει το δικό της νόμισμα να υποτιμήσει και στη θέση του υποτιμά την εργασία, τις αμοιβές, τις ζωές και τις προοπτικές των ανθρώπων που εργάζονται σ’ αυτήν. Άλλο ένα μεγάλο ζήτω για το κοινό νόμισμα, το «ισχυρό ευρώ», που δεν μπορεί να υποτιμηθεί σαν την παλιοδραχμή που είχαμε.
Βέβαια, αν είχαμε δικό μας νόμισμα και χρειαζόταν να το υποτιμήσουμε, τότε δεν θα ήταν καθόλου αναγκαία μια «εσωτερική υποτίμηση» με την κατάλυση των συλλογικών συμβάσεων, την υποβάθμιση της εργασίας και των αμοιβών της, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και φυσικά τις δραστικές περικοπές σε κοινωνικές και ασφαλιστικές δαπάνες. Κατά τ’ άλλα υπάρχουν ακόμη κάποιοι που εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος είναι πολύ χειρότερη από την «εσωτερική υποτίμηση» υπό καθεστώς ευρώ, Η νεράιδα της εμπιστοσύνης των αγορών είναι σίγουρο ότι θα τους ανταμείψει πλουσιοπάροχα.

Διαγράψτε χρέη

Υποτίθεται ότι όλη αυτή η καταστροφή γίνεται για να αντιμετωπιστεί το χρέος. Τι σχέση έχει λοιπόν η «εσωτερική υποτίμηση» με την εξυπηρέτηση του χρέους; Τη μόνη σχέση που έχει είναι ότι η «εσωτερική υποτίμηση» είναι σίγουρο ότι θα αυξήσει την επιβάρυνση του χρέους. Όχι μόνο του δημόσιου, αλλά και του ιδιωτικού. Την αλήθεια αυτή αναγνωρίζουν και οι ακραιφνείς οπαδοί της ευρωολοκλήρωσης, όπως ο Μπάρι Άιχενγκριν, ένας από τους εμπνευστές του ευρώ, ο οποίος έγραφε πρόσφατα:
«Ο συνήθης τρόπος για να αμβλυνθούν οι συνέπειες της λιτότητας είναι να συνδυάσει κανείς τις περικοπές στο εσωτερικό με την υποτίμηση του νομίσματος. Η υποτίμηση κάνει τις εξαγωγές πιο ανταγωνιστικές, αντικαθιστώντας με την εξωτερική ζήτηση την εγχώρια ζήτηση που συμπιέζεται. Όμως καθώς καμιά από αυτές τις χώρες δεν έχει εθνικό νόμισμα για να υποτιμήσει, θα πρέπει να υποκαταστήσουν την εξωτερική υποτίμηση με την εσωτερική. Πρέπει να περικόψουν μισθούς,
συντάξεις και άλλα κόστη έτσι ώστε να πετύχουν το ίδιο όφελος σε επίπεδο ανταγωνιστικότητας που χρειάζεται για να αντικαταστήσει η εξωτερική ζήτηση την εσωτερική.

Τι γίνεται τώρα;

Οι χώρες της κρίσης έχουν δείξει, στην πραγματικότητα, αξιοσημείωτη αποφασιστικότητα στην εφαρμογή επώδυνων περικοπών. Όμως μια οικονομική μεταβλητή δεν έχει προσαρμοστεί μαζί με τις άλλες: το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. Η αξία των συσσωρευμένων κυβερνητικών χρεών παραμένει άθικτη και, πέρα από μια χούφτα υποχρεώσεων στους επιλεγόμενους νεότερους πιστωτές, τα τραπεζικά χρέη επίσης παραμένουν άθικτα. Αυτό το απλό γεγονός δημιουργεί μια θεμελιακή αντίφαση για τη στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης: όσο περισσότερο οι χώρες μειώνουν μισθούς και κόστη, τόσο αυξάνουν τα συσσωρευμένα χρέη τους.

Και καθώς τα χρέη γίνονται όλο και πιο ασήκωτα, οι δημόσιες δαπάνες θα πρέπει να περικόπτονται όλο και περισσότερο, οι φόροι να αυξάνονται ώστε να εξυπηρετείται το δημόσιο χρέος και τα παραλειπόμενα, όπως οι τράπεζες. Αυτό με τη σειρά του δημιουργεί την ανάγκη για ακόμη μεγαλύτερη υποτίμηση, αυξάνοντας περαιτέρω την επιβάρυνση του χρέους και πάει λέγοντας, σε έναν φαύλο κύκλο βυθίσματος στην ύφεση. Επομένως, αν μια εσωτερική υποτίμηση είναι να δουλέψει, η αξία των χρεών, τα οποία συνιστούν ήδη μια μεγάλη επιβάρυνση, πρέπει να μειωθεί. Το κρατικό χρέος θα πρέπει να αναδιαρθρωθεί. Τα χρέη των τραπεζών θα πρέπει να μετατραπούν σε μετοχές και όπου οι τράπεζες είναι αφερέγγυες να διαγραφούν. Το ίδιο και με τα ενυπόθηκα δάνεια, θα πρέπει επίσης να διαγραφούν» («Project Syndicate», 9.12).

Πανομοιότηπα σχέδια πτώχευσης από Γερμανία – ΟΟΣΑ

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν πολύ απλά ότι οι πολιτικές των περικοπών και της άγριας λιτότητας του μνημονίου είναι ο δρόμος που οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα όχι μόνο στη βαθιά ύφεση, αλλά και στην επίσημη πτώχευση. Μια πτώχευση, την οποία οι επικυρίαρχοι θεωρούν αναπόφευκτη και δεν επιτρέπουν να γίνει πριν ολοκληρωθεί η επίσημη δήμευση και η διαδικασία εκποίησης της χώρας. Κι έτσι, ενώ η κυβέρνηση παίρνει υπάκουα ό,τι μέτρα της επιτάσσουν οι κηδεμόνες της χώρας, συνεχίζονται οι παρασκηνιακές κινήσεις για τον μηχανισμό ελεγχόμενης πτώχευσης στο επίπεδο της ευρωζώνης. Με πρώτη υποψήφια φυσικά την Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτό διακινούνται σχέδια και προτάσεις που θα διευκολύνουν την ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας και των άλλων χωρών της ευρωζώνης, το ένα χειρότερο από το άλλο. Σύμφωνα με το BBC (12.12), το επικρατέστερο σχέδιο ελεγχόμενης πτώχευσης που οι Γερμανοί και οι Γάλλοι θα απαιτήσουν να εγκριθεί από τη σύνοδο κορυφής προβλέπει ότι οι ιδιώτες δανειστές θα πρέπει συμμετέχουν και αυτοί σε μία μελλοντική κρίση χρέους χώρας της ευρωζώνης, όπως αναφέρει προσχέδιο που περιγράφει τη δομή του μόνιμου μηχανισμού ο οποίος θα τεθεί σε ισχύ από το 2013.

Και στάση πληρωμών

Συγκεκριμένα, όπως προβλέπεται, οι ιδιώτες πιστωτές μίας χώρας, ακόμα και αυτοί που έχουν κρατικούς τίτλους, θα επιβαρυνθούν οι ίδιοι πριν η χώρα ζητήσει να ενταχθεί σε μηχανισμό στήριξης. Αν όμως η χώρα εξακολουθήσει να έχει προβλήματα, πρέπει να κηρύξει στάση πληρωμών, αλλά θα συνεχίσει να πληρώνει τα δάνεια που έλαβε νωρίτερα για τη διάσωση της. Θα είναι πάντως πιο εύκολο για τη χώρα να πάρει την έγκριση των πιστωτών της για να κηρύξει στάση, καθώς θα προβλέπονται οι σχετικές ρήτρες συλλογικής δράσης (collective action clauses).

Μια ανάλογη πρόταση φαίνεται να κάνει και ο ΟΟΣΑ σε μια πρόσφατη μελέτη του για την ευρωζώνη (13/12), όπου συνιστά τα εξής: «Απαιτείται ένας αξιόπιστος μηχανισμός για τη διαχείριση δημοσιονομικών κρίσεων. Αυτός πρέπει να συμπεριλαμβάνει έναν μόνιμο μηχανισμό παροχής ρευστότητας με την επιφύλαξη αυστηρών προϋποθέσεων.
Αν οι προϋποθέσεις δεν ικανοποιούνται, η χρηματοδοτική στήριξη θα πρέπει ι ανακληθεί».

Κάτι τέτοιο βέβαια θα οδηγήσει τη χώρα που χάνει τη χρηματοδοτική στήριξη στην παύση πληρωμών και την πτώχευση.

Τα πράγματα έχουν πια αγριέψει για τα καλά. Ολοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι η χώρα δεν πρόκειται να αποφύγει ούτε καν την παύση πληωμών, όχι προς τους δανειστές, αλλά προς το εσωτερικό, προς τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και την κοινωνία συνολικά. Την εικόνα που θα ζήσουμε τους αμέσως επόμενους μήνες την έδωσε ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών όταν σε συνέντευξη του στη «Real News» (12/12) απάντησε στην ερώτηση «Δεν φοβάστε κοινωνικές εκρήξεις»:
«Όμως ειλικρινά ανάμεσα στην επιλογή να δούμε εξοργισμένα πλήθη έξω από κλειστές τράπεζες και κλειστά δημόσια ταμεία, που θα σήμαινε μια χρεοκοπία της χώρας και ανάμεσα σε κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που διεκδικούν ηπιότερες ρυθμίσεις για τον κλάδο που εκπροσωπούν ή εκφράζουν την αντίδραση τους σε μια συγκεκριμένη κατάσταση ή πολιτική, είναι σαφές ότι κανένας δεν θα επέλεγε το πρώτο».

Η πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας δεν στοχεύει στην αντιμετώπιση της χρεοκοπίας, αλλά στο τσάκισμα των κοινωνικών αντιδράσεων, ώστε, όταν βγουν στον δρόμο τα εξοργισμένα πλήθη, να ωθούνται από την απόγνωση και όχι τη διεκδίκηση συγκεκριμένων λυτρωτικών αιτημάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλα από την εδώ και τώρα διαγραφή του χρέους μαζί με την έξοδο από το ευρώ.

Μια ειλικρινής απορία: Και τώρα τι;

(αναδημοσιευση, την οποια προσυπογραφω ολοκληρη)

Πολύς κόσμος σήμερα στην πορεία, και σίγουρα ο στόχος του να δείξουμε με πειστικό τρόπο ότι δεν υπάρχει συναίνεση του λαού στις πολιτικές της άρχουσας τάξης επιτεύχθηκε.

Το μαρτυρούν οι πολλες χιλιάδες διαδηλωτές (πάνω από 100.000).

Από εδώ και πέρα όμως τι; Να περιμένουμε ότι η ηγεσία της ΓΣΕΕ θα βάλει απεργία διαρκείας;

Αν θέλει κανείς να παλέψει σοβαρά, ειδικά στη σημερινή συγκυρία, αυτό χρειάζεται – όμως “πολύ αμφιβάλλουμε” αν η ηγεσία της ΓΣΕΕ θα κάνει κάτι τέτοιο. Ούτε καν άλλη απεργία δε ξέρουμε αν και πότε θα προκηρύξει – πόσο μάλλον απεργία διαρκείας.

Το ΠΑΜΕ θα βάλει μόνο του απεργία διαρκείας; Εντελώς απίθανο.

Οπότε…αυτό ήταν; Μια μέρα που βγάλαμε όλο το πάθος και την οργή που μπορούσαμε, και μετά “νέκρα”;

Εδώ είναι που φαίνεται η διάλυση [και] του συνδικαλισμού – που είναι τα σωματεία, πρτοβάθμια και δευτεροβάθμια που θα αποφάσιζαν απεργίες και θα έπαιζαν έτσι καθοριστικό ρόλο στο να βγάλουν τους εργάτες στο δρόμο, για μεγάλους αγώνες;

Η ανασυγκροτήση του συνδικαλισμού θα είναι μια επίπονη διαδικασία, αλλά πρέπει να ξεκινήσει. Οι εργάτες καλούνται να ξαναστήσουν οργανωτικές δομές από εδώ και πέρα. Και βέβαια να πετάξουν έξω γραφειοκράτες τύπου “Παναγόπουλου”.

 

ΣΧΟΛΙΟ:

Δεν ημουν σημερα στην πορεια, καθως δεν μπορουσα να απεργησω (το γιατι αφορα μονο εμενα και δεν θα μιλησω γι’ αυτο εδω). Αλλά το ερωτημα του τιτλου ειναι κατι που πρεπει να απασχολησει οσους θελουν πραγματικα να γινει κατι διαφορετικο.

 

Η Κρίση δεν είναι οικονομική…

(αναδημοσιευση)

Αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες δεν είχαμε σκοπό να αναρτήσουμε κάποιο άρθρο καθώς δεν έχει αλλάξει τίποτα από όσα έχουμε πει ότι θα συμβούν στο μέλλον. Από την άλλη ο κόσμος δείχνει μία απάθεια που πιστεύουμε ότι τελικά ίσως πρέπει να συμβούν τα χειρότερα για να βάλουμε επιτέλους μυαλό και να λειτουργήσουμε υπέρ της χώρας μας μιας και μέχρι σήμερα ότι κάνουμε είναι σε βάρος της και κοιτώντας κοντόφθαλμα μόνο το προσωπικό συμφέρον ο καθένας μας.

Αλλά με όσα βλέπουμε και όσα ακούμε τα οποία στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι από ανούσια έως και ύποπτα αν κρίνουμε από τον τρόπο που γίνονται έως και με τι ασχολούνται τα πρόβατα που λέγονται Έλληνες δεν μπορούμε παρά να σας πούμε δύο λόγια τα οποία αν τα ακολουθήσει ο Ελληνικός λαός θα βγει και από την κρίση και από τα προβλήματα που μας έφεραν σκόπιμα τα μεγάλα λόμπυ και τα συμφέροντα.

Βλέπουμε διάφορους τύπους να κάνουν ενώσεις λέει κατά των διοδίων λες και αυτό είναι το μόνο πρόβλημα της Ελλάδας, μάχονται και σηκώνουν μπάρες να περάσουν ελεύθερα και τα πρόβατα τους ακολουθούν. Δηλαδή μάλλον ο Έλληνας προτιμά δρόμους κακούς όπως ήταν 30 χρόνια τώρα (που πάλι πλήρωναν αλλά δεν μιλούσε κανείς) και προφανώς τους ενοχλεί που οι ιδιωτικές εταιρίες από τότε που ανέλαβαν μειώθηκαν τα τροχαία στην εθνική κατά 70% γιατι επιτέλους γίνονται έργα σε όλο το δίκτυο.

Βλέπουμε διάφορες ομάδες οι οποίες για να υπερασπιστούν αυτά που τους κόβουν, τις δουλειές τους, τους μισθούς τους δημιουργούν πρόβλημα σε όλο τον κόσμο και τίποτα δεν γίνεται. Έτσι και σήμερα κάνουν λέει απεργία, για ποιο λόγο ; Για ένα νομοσχέδιο που ψηφίστηκε χθές και είναι νόμος του κράτους. Φυσικά το μόνο που θα πετύχουν είναι να ταλαιπωρήσουν τον υπόλοιπο κόσμο μιας και τίποτα δεν θα αλλάξει.

Ακούμε άλλους που μιλάνε για εξέγερση κατά των μεταναστών κατά των υποστηρικτών τους κατά των πάντων, αλλά αγοράζουν δισκάκια από τους μαύρους γιατί είναι πιο φθηνά και τσαντούλες και βρίζουν και τα Ελληνικά καταστήματα που έχουν τιμές πιο ψηλές η δεν τις ρίχνουν την στιγμή που το κράτος αύξησε τα πάντα κατά 30% όσο αφορά τις επιχειρήσεις.

Ακούμε άλλους να φωνάζουν για το όνομα των Σκοπίων και για τα εθνικά θέματα αλλά πήγαν μόλις χθες και εν μέσω κρίσης 4500 κόσμος στα εγκαίνια του νέου Καζίνο στα Σκόπια και τα ακούμπησαν εκεί, όπως πάνε μερικοί ακόμα και για βενζίνη και μετά φταίνε οι Σκοπιανοί.

Ακούμε να πληρώσουν οι 300 που έκλεψαν λες και ο Έλληνας δεν έκανε ποτέ κάτι σε βάρος της χώρας ή δεν έκλεψε ποτέ το κράτος. Μάλλον ξεχνούν πολλοί αυτό το κάνε μου καλύτερη τιμή και μην κόψεις απόδειξη…… και πολλά άλλα που δεν είναι της παρούσης.

Έτσι με αυτά και με αυτά βλέποντας ότι ακόμα και τώρα που τα πράγματα είναι ζόρικα για τον κόσμο ο καθένας τον χαβά του και την πάρτη του μόνο χωρίς σεβασμό στον διπλανό στο κράτος αρκεί μόνο εμείς να είμαστε καλά. Και δεν θα πώ για το κάπνισμα που τώρα κάποιοι θυμήθηκαν ότι τους ενοχλεί και έβαλαν σκοπό καταγγελίες και να γράφουν σχόλια για το θέμα λές και είναι το μόνο πρόβλημα τους η το σημαντικότερο.

Έτσι προβατάκια γλυκά που απείχατε και από τις εκλογές όπως ήθελαν τα συμφέροντα για να στείλετε μήνυμα όπως σας είπαν (πάρτε τώρα το μήνυμα που στείλατε γιατί όταν σας λέγαμε ότι αυτό θέλουν την αποχή μας λέγατε αρλούμπες) χάσατε την ευκαιρία να διώξετε την κυβέρνηση για της οποίας τα μέτρα σήμερα βγαίνετε στους δρόμους και μάλιστα αργά. ¨Όπως είδατε το μήνυμα που στείλατε ήταν ξεσκίστε μας……. Για όλους αυτούς τους λόγους θα σας πούμε μία πραγματική ιστορία που έγινε πριν κάποια χρόνια στην Αγγλία όχι για κανέναν άλλο λόγο απλά για να μην πει κανείς ότι έκανε ότι μπορούσε. Απλά θα την πούμε χωρίς να περιμένουμε ότι θα την κάνουν οι Έλληνες και αυτό γιατί δεν σκέφτονται πρώτα την χώρα τους και μέλλον της αλλά πρώτα βάζουν το βόλεμα τους και το σήμερα.

Επί πρωθυπουργίας Τόνυ Μπλέρ στην Αγγλία αποφάσισε η τότε κυβέρνηση ότι πρέπει να φορολογήσει τους Έλληνες εφοπλιστές του Λονδίνου. Η απάντηση μέσω της ένωσης Ελλήνων εφοπλιστών του Λονδίνου ήταν άμεση. Με ένα και μόνο τηλεφώνημα στο πρωθυπουργό λέγοντας του ότι την ίδια μέρα που θα ψηφιστεί ένας τέτοιος νόμος παίρνουμε τις καταθέσεις και τις εταιρίες και φεύγουμε ήταν αρκετό για να αποσυρθεί και να μην επανέρθει ποτέ ξανά. Ο λόγος ; Γιατί πολύ απλά οι Έλληνες εφοπλιστές του Λονδίνου είναι 40% της Αγγλικής οικονομίας και μία απώλεια αυτού του ποσοστού θα σήμαινε αυτομάτως την κατάρευση του τραπεζικού συστήματος της Αγγλίας την επόμενη ώρα ούτε καν μέρα.

Με λίγα λόγια και επειδή όλα όσα γίνονται είναι γύρο από την οικονομία ο μόνος τρόπος για να κερδίσεις και να αγωνιστείς απέναντι στις αδικίες δεν είναι άλλος από το να χτυπήσεις τον ίδιο στόχο για τον οποίο χτυπάνε εσένα. Αν για παράδειγμα αύριο το πρωί όλοι ή ένα μεγάλο ποσοστό του λαού αφήσουν απλήρωτα κάρτες, δάνεια τραβήξουν ότι καταθέσεις έχουν ακόμα και 100 ευρώ την επόμενη μέρα το τραπεζικό σύστημα θα είναι υπό κατάρευση και φυσικά η κυβέρνηση θα κάτσει να μιλήσει επι της ουσίας με την κοινωνία και θα κάνει αυτό που πρέπε,ι να τα πάρει δηλαδή από εκεί που πρέπει και όχι από τον απλό κόσμο.

Είναι απλά μαθηματικά αγαπητοί φίλοι, η δύναμη είναι στους πολλούς όχι στους λίγους, σήμερα μας έχουν περάσει στο μυαλό ότι την δύναμη την έχουν οι λίγοι και εμείς ακολουθούμε σαν πρόβατα και μας κλέβουν. Καμία Μέρκελ κανένα ΔΝΤ και Ε.Ε. δεν θα κάνει μαγκιές αν κινδυνέψει το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης γιατί πραγματικά αν βαρέσουν κανόνι οι Ελληνικές τράπεζες υπάρχει κίνδυνος για όλη την Ε.Ε. και κανένας Ολι Ρέν δεν θα λέει χάνω το ποδόσφαιρο για να ασχολούμαι με σας.

Από την άλλη ο Ελληνικός λαός δεν έχει να φοβηθεί και κάτι, έτσι και αλλιώς τον πάνε στην πτώχευση το πολύ πολύ αν κάνει τα πιο πάνω να πτωχεύσει μαζί με όλο το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης αλλιώς θα πτωχεύσει μόνος του.

Τώρα αν θέλετε την άποψή μας, πιστεύουμε ότι τελικά θα πτωχεύσει μόνο ο λαός και όλοι οι άλλοι θα είναι μια χαρά. Και αυτό γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε οικονομική κρίση ούτε κάτι άλλο.

Η κρίση είναι κοινωνική, ηθική, αξιών, πολιτισμού και πάνω από όλα κομπλεξισμού…….

 

ΣΧΟΛΙΟ:

Δε συμφωνω με ολο το κειμενο (ούτε και με τον τιτλο), αλλά σε αρκετα σημεια γραφει πολλες αληθειες.

Ενημερωση

Εδω εχω ανεβασει την επικαιροποιηση του Μνημονιου που εγινε στις 22 Νοεμβριου.

Το βρηκα στο capital.gr

 

Μνημόνιο: η υποθήκευση της Ελλάδας

Aς τα ξαναθυμηθουμε…

(αναδημοσιευση)

Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Tο βάρος της δημοσιότητας όλη αυτή την περίοδο έπεσε πάνω στο «Μνημόνιο» και είναι φυσικό καθώς το κείμενο αυτό περιγράφει τις συγκεκριμένες οικονομικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Το «Μνημόνιο», το οποίο «μοιάζει να έχει συνταχθεί στην Αθήνα», από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, στην ουσία δίνει «γην και ύδωρ» στους εισβολείς. Τα κανόνια όμως και ο στρατός εισβολής είναι η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης», όπου περιγράφονται οι δρακόντειοι όροι δανεισμού της Ελλάδας με 80 δις ευρώ. Το κείμενο αυτό έχει συνταχθεί αγγλιστί στο Λονδίνο από τη δικηγορική εταιρεία «Slaughter and May». Θυμίζουμε ότι από δικηγορικό οίκο του Λονδίνου είχε συνταχθεί και το περίφημο έκτρωμα με το όνομα «Σχέδιο Ανάν».

Πρώτα-πρώτα ας δούμε ποιοι είναι οι «Slaughter and May». Πρόκειται για δικηγορική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1889 και είναι μία από τις πέντε εταιρείες που αποτελούν τον «Μαγικό Κύκλο», δηλαδή τις πέντε ισχυρότερες δικηγορικές εταιρείες της Βρετανίας.

Μ’ άλλα λόγια έχει συνταχθεί από ανθρώπους που βρίσκονται στον πυρήνα του βρετανικού νομικού, πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Λειτουργούν, εν προκειμένω, ως εντολοδόχοι των αμερικανο-αγγλοσαξωνικών κεφαλαίων που έχει δανειστεί κατά περιόδους η χώρα μας, αρχής γενομένης από την επαύριον της Ελληνικής Επανάστασης. Θυμίζουμε, παρεμπιπτόντως, ότι η Βρετανία δεν είναι καμία από τις συμβαλλόμενες χώρες, καθώς δεν είναι χώρα του ευρώ.

Μια μικρή λεπτομέρεια με μεγάλη σημασία: η εταιρεία «Slaughter and May», η οποία ανέλαβε εξ ονόματος της ελληνικής κυβέρνησης τη σύνταξη της «Σύμβασης», υπήρξε εντολοδόχος της βρετανικής συντηρητικής κυβέρνησης Θάτσερ, στη δεκαετία του 1980, στη διεκπεραίωση των αποκρατικοποιήσεων των βρετανικών ΔΕΚΟ, δηλαδή των εταιρειών που διαχειρίζονταν λιμάνια, αεροδρόμια, αεροπορικές εταιρείες, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρισμό κ.λπ. Κάτι σαν από την καρδιά του νεοφιλελεύθερου Λονδίνου και των επιγόνων της Θάτσερ για την Αθήνα και τον γιο του Ανδρέα!

Να σημειώσουμε, τέλος, κάτι που ίσως δεν έχει προσεχθεί ιδιαίτερα. Το κείμενο της «Σύμβασης», όπως και το κείμενο του «Μνημονίου» κατατέθηκαν στη Βουλή, στον προς ψήφιση νόμο της 8ης Μαΐου 2010, στην αγγλική γλώσσα, στην δε κατακλείδα του πρώτου άρθρου, στο κείμενο του νόμου γράφεται επί λέξει το εξής ανήκουστο: «Τα παραπάνω κείμενα στην επίσημη αγγλική γλώσσα, και σε μετάφρασή τους στην ελληνική γλώσσα, έχουν ως εξής:» και ακολουθούν η «Σύμβαση» και το «Μνημόνιο», το οποίο ψήφισε η ελληνική Βουλή στην «επίσημη» αγγλική γλώσσα, ενώ η ψήφιση της «Σύμβασης» εκκρεμεί…

Ιδού μερικά από τα σημεία που αξίζει να προσέξουμε:

•Άρθρο 2, παράγραφος 3: «Οι Δανειστές και ο Δανειολήπτης δεν επιτρέπεται να εκχωρήσουν ή καθ’ οιονδήποτε άλλο τρόπο να μεταβιβάσουν οποιοδήποτε από τα δικαιώματα ή τις υποχρεώσεις τους [...] χωρίς την προηγούμενη γραπτή συναίνεση όλων των Δανειστών». Σύμφωνα με όσα προβλέπει η παράγραφος αυτή και οι ακριβώς επόμενες παράγραφοι 4 και 5, σε συνδυασμό με το άρθρο 13, όπως σημειώνει, ο Συνταγματολόγος Γ. Κασιμάτης, «παρέχεται στους δανειστές το δικαίωμα να δημιουργήσουν, με βάση τη Σύμβαση Δανεισμού, πολιτικό και οικονομικό μπλοκ σχέσεων με τους δανειστές και με τρίτες χώρες, δεσμευτικό για την Ελλάδα, αλλά χωρίς τη βούλησή της».

•Άρθρο 3, παράγραφος 4α: Για την εκταμίευση απαιτείται γνωμοδότηση από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, που θα βεβαιώνει τη νομιμότητα και συνταγματικότητα της δανειακής σύμβασης, σύμφωνα με υπόδειγμα που προβλέπεται στο «Παράρτημα 4». Είναι τουλάχιστον γελοιωδώς αντιεπιστημονικό το να δίδεται νομική γνωμοδότηση σύμφωνα με ακριβές υπόδειγμα.

•Άρθρο 3, παράγραφος 5α: Διασφαλίζονται οι Δανειστές από ενδεχόμενη δικαστική προσφυγή ή πιθανή απόφαση του ΣτΕ για αντισυνταγματικότητα της «Σύμβασης». Στην ουσία ζητείται η φίμωση των ελληνικών δικαστικών αρχών αφού ο Δανειολήπτης, δηλαδή η χώρα και η κυβέρνησή της, θα πρέπει να αποτρέψουν ένα «τέτοιο γεγονός», δηλαδή την προσφυγή στη Δικαιοσύνη.

•Άρθρο 6, παράγραφος 6α, β: Γίνεται σαφής αναφορά στο ενδεχόμενο να ακυρωθεί η «Δανειακή Διευκόλυνση», δηλαδή η παρούσα «Σύμβαση» από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (α) ή από Συνταγματικό Δικαστήριο του Δανειστή (β). Αναφορά σε πιθανότητα ακύρωσης από Συνταγματικό Δικαστήριο του Δανειολήπτη, δηλαδή της Ελλάδας, δεν γίνεται. Βλέπετε, το άρθρο 3, παράγραφοι 4α και 5α αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όπως και το Άρθρο 8 που ακολουθεί.

•Άρθρο 8, παράγραφος 1γ: Οι Δανειστές μπορούν «να ακυρώσουν τη Δανειακή Διευκόλυνση και/ή να απαιτήσουν το ανεξόφλητο κεφάλαιο των Δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο, μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους, σε περίπτωση που οι υποχρεώσεις του Δανειολήπτη [...] κρίνονται από οποιοδήποτε καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο ως μη δεσμευτικές ή εκτελεστές έναντι του Δανειολήπτη ή κρίνονται παράνομες…». Οποιαδήποτε, λοιπόν, δικαστική «εμπλοκή» θα προβεί οικονομικά δυσβάστακτη για την Ελλάδα.

•Άρθρο 11, παράγραφος 3: Πέφτει και το τελευταίο πρόσχημα της λεγόμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: «Όλα τα έγγραφα, οι πληροφορίες και τα στοιχεία που πρόκειται να χορηγηθούν βάσει της παρούσας Σύμβασης είναι στην αγγλική γλώσσα». Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για «Σύμβαση» μεταξύ χωρών μελών της Ε.Ε., όπου ισχύει η αρχή της ισοτιμίας όλων των επίσημων ευρωπαϊκών γλωσσών. Η προτίμηση των «Δανειστών» στην αγγλική γλώσσα γίνεται για το χρήμα, φυσικά, καθώς ακολουθεί παρακάτω το

•Άρθρο 14. Εφαρμοστέο Δίκαιο και Δικαιοδοσία. Εδώ πλέον καταργούνται όλα, δηλαδή: παράγραφος 1: «Η παρούσα Σύμβαση καθώς και κάθε εξωσυμβατική υποχρέωση [...] διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο». Γιατί το αγγλικό δίκαιο; Την απάντηση τη έδωσε ο καθηγητής Κώστας Χρυσόγονος, στην εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας, στις 15 Ιουλίου 2010: «το αγγλικό ∆ίκαιο σε τέτοια θέµατα, ακριβώς επειδή το Ηνωµένο Βασίλειο είναι έδρα χρηµατοπιστωτικών ιδρυµάτων και επειδή τίθενται κατ’ επανάληψη θέµατα τέτοια σε σχέση µε αλλοδαπά κράτη-οφειλέτες έναντι των ιδρυµάτων αυτών, είναι το χειρότερο δυνατό ∆ίκαιο για τον οφειλέτη».

•Παράγραφος 2: «Οι Συμβαλλόμενοι αναλαμβάνουν την υποχρέωση να υποβάλουν οποιαδήποτε διένεξη προκύψει [...] στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Όπως πάλι σημειώνει ο Συνταγματολόγος κ. Χρυσόγονος: «δεν επιλέχθηκε τυχαία το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο, ως γνωστόν, πλειοψηφούν δικαστές από τα κράτη-Δανειστές». Επιπλέον, συμπληρώνει ο κ. καθηγητής, «μπορεί, λοιπόν, από τώρα να πιθανολογήσει κανείς ότι το ∆ικαστήριο αυτό θα προσανατολιστεί µε βάση το άρθρο 27 της Σύµβασης της Βιέννης του 1969 για το ∆ίκαιο των Συνθηκών που ορίζει ότι τα κράτη δεν µπορούν να επικαλεστούν διατάξεις του εσωτερικού τους δικαίου, άρα ούτε και του εθνικού τους Συντάγµατος, για να αποφύγουν την εκπλήρωση των διεθνών τους υποχρεώσεων».

Άλλωστε σύμφωνα με τη

•Παράγραφο 5: «Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία (…) περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του…». Κανονικά η παράγραφος αυτή θα έπρεπε να έχει διαβαστεί από όλους και να έχει τοιχοκολληθεί σε όλα τα μνημεία της χώρας μας, αφού στην ουσία η κυβέρνηση που την αποδέχτηκε ουσιαστικά τα εκχωρεί στους Δανειστές και όχι μόνο. Όπως σημειώνει, μιλώντας για «έσχατο εξευτελισμό», ο επίσης Συνταγματολόγος καθηγητής Κ. Μπέης: «δηλαδή, σε περίπτωση αδυναμίας του κρατικού προϋπολογισμού να πληρώνει τα εφεξής εθνικά τοκοχρεολύσια, οι δανειστές, κι όχι μόνον οι άμεσοι δανειοδότες [...] αλλά και ο πρώτος τυχών κομιστής παραστατικών ελληνικών τοκοχρεολυσίων θα έχουν εξουσία να κατάσχουν και να πλειστηριάσουν ακόμη και αντικείμενα της ακατάσχετης ελληνικής δημόσιας περιουσίας.» («Ελευθεροτυπία», 14/07/2010). Κι αν είναι ίσως υπερβολικό να πούμε ότι κινδυνεύει η κυριότητα του Παρθενώνα, «δεν βλέπω ότι θα µπορούσε να αποφύγει την πίεση µία εξασθενηµένη ελληνική κυβέρνηση να παραχωρήσει µισθωτικό δικαίωµα πολυετές για την εκµετάλλευση των αρχαιολογικών µας χώρων και για την τουριστική εκµετάλλευση νησιών µας», όπως είπε η Αλέκα Μανδαράκα-Σέππαρντ, καθηγήτρια Πανεπιστηµίου του Λονδίνου, στην προαναφερθείσα εκδήλωση του Δ.Σ.Α. Άλλωστε, η κατάσχεση μπορεί άνετα να γίνει, όπως έχει επισημανθεί, σε ελληνικά περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό, όπως πρεσβείες, Ινστιτούτα, καταθέσεις σε ξένες τράπεζες, ελληνικός χρυσός ο οποίος φυλάσσεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κ.τ.ό. Θυμίζω ότι ο καθηγητής Χρυσόγονος επί του προκειμένου σημείωσε ότι «στο αγγλικό ∆ίκαιο θέµατα ασυλίας κρατών ρυθµίζονται από τη state immunity act του 1978 [...]. Τα άρθρα 13 παρ. 2-4 του νόµου αυτού επιτρέπουν την εκτέλεση κατά του αλλοδαπού ∆ηµοσίου µόνο για περιουσιακά στοιχεία χρήσης iure gestionis», δηλαδή για περιουσιακά στοιχεία που χρησιμοποιούνται εμπορικά. Μ’ αυτές τις διατάξεις δεν είναι καθόλου απίθανο να πληρώνουμε στους Δανειστές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. το εισιτήριο για να μπούμε στην Ακρόπολη!

Εάν η «Σύμβαση» χαλκεύει τα δεσμά του ελληνικού λαού, ακόμα και για τις γενιές που έρχονται, το «Μνημόνιο» περιγράφει τους όρους εξανδραποδισμού του. Το περιβόητο και πολυσυζητημένο «Μνημόνιο», αξίζει να το σημειώσουμε επί της αρχής, είναι ένα κείμενο γεμάτο ασάφειες και «Μαυρογιαλούρειες» εξαγγελίες όταν πρόκειται για «μεσοπρόθεσμο οικονομικό πρόγραμμα σε συνδυασμό με διεξοδικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» (Παράγραφος 6) και άλλα ακατανόητα και άνευ πραγματικής ουσίας, που ευκαίρως ακαίρως θεωρούν χρέος τους όλοι οι πρωθυπουργοί από εποχής Μητσοτάκη να εξαγγείλουν –τα ίδια είχε πει εκατοντάδες φορές και ο Κ. Καραμανλής ο νεότερος. Την ίδια στιγμή το «Μνημόνιο» γίνεται πολύ συγκεκριμένο, μέχρις υπολογισμού του τελευταίου ευρώ, όταν αναφέρεται στις προβλεπόμενες περικοπές μισθών και συντάξεων.

Ένα δεύτερο σημείο που πρέπει να το έχουμε υπόψιν μας είναι ότι, όπως καταλαβαίνει κανείς ακόμα και μία φορά να το διαβάσει, πρόκειται για κείμενο συνταγμένο κατά την αγαπητή στο ΠΑΣΟΚ ιδιόλεκτο των ωραίων (σοσιαλιστικών) λέξεων, οι οποίες περιγράφουν τον πιο ανελέητο νεοφιλελευθερισμό. Παράδειγμα η πολλές φορές αναφερόμενη «ενίσχυση της αγοράς εργασίας», που στην περιγραφή της αποκαλύπτεται ότι στην αλήθεια είναι η αποδιάρθρωση της εργασίας. Εκείνο δε που πολλές φορές επανέρχεται περί «το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες» δεν είναι παρά ένα κενό γράμμα αφού τέτοιο δίχτυ πουθενά δεν αναπτύσσεται. Αντιθέτως, εάν διατρέξει κανείς τους πίνακες περικοπών για τα έτη 2010-2014 θα δει όχι μόνο ότι οι συντάξεις περικόπτονται ή παγώνουν και τις τέσερις χρονιές 2010, 2011, 2012 και 2013, αλλά ότι κόβεται ακόμα και το επίδομα αλληλεγγύης (2010), παρ’ όλο που η συνολική του επιβάρυνση είναι 0,2% του ΑΕΠ.

Ένα τρίτο πολιτικό συμπέρασμα που βγαίνει από την ανάγνωση του «Μνημονίου» είναι ότι πρόκειται στην πραγματικοτητα για το κρυφό 5ετές κυβερνητικό πρόγραμμα της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου (2009-2013), το οποίο θα μπορούσε να είχε συνταχθεί πριν από τις εκλογές του 2009. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από το γεγονός ότι οι λεπτομερείς περιγραφές των «αναπροσαρμογών» δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις μόνιμες «εκσυγχρονιστικές» επιδιώξεις της οικονομικής ελίτ από τα χρόνια ήδη της διακυβέρνησης Μητσοτάκη 1990-1993. Το «Μνημόνιο», λοιπόν, ούτε στις Βρυξέλλες συντάχθηκε, όπως επιδιώκει η κυβέρνηση να μας πείσει, ούτε κάτι καινούργιο είναι. Οι ρυθμίσεις άλλωστε που προβλέπει έχει επιχειρηθεί σε κάποια τους σημεία να περάσουν και επί Μητσοτάκη (ιδιωτικοποιήσεις) και επί Σημίτη (αγορά εργασίας, ασφαλιστικό) και επί Καραμανλή (ασφαλιστικό, στήριξη των Τραπεζών).

 

 

Εργασιακός Μεσαίωνας…

Του Γιώργου Δελαστίκ

(πηγη)

Χειρότερο εφιάλτη από την πολιτική της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου απέναντι στους εργαζόμενους δεν θα μπορούσε πριν από έναν χρόνο να φανταστεί ούτε ο πιο εμπαθής, ακόμη και σε βαθμό… παράνοιας εχθρός του ΠΑΣΟΚ! Βάσει του νομοσχεδίου που προώθησε την Πέμπτη στη Βουλή το υπουργικό συμβούλιο και το οποίο θα ψηφίσουν κατεπειγόντως σε νόμο οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ο κάθε εργοδότης του ιδιωτικού τομέα θα μπορεί πλέον να μειώνει όσο θέλει τους μισθούς των εργαζομένων, χωρίς κανένα όριο πέραν του….κατώτατου μισθού των 740 ευρώ μεικτά: από τα π.χ. 1.500 ή και 2.500 ευρώ να τους ρίχνει στα… 1.000 ή και στα 740 ευρώ!!!

Πιο αντεργατικός νόμος δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία του ελληνικού κράτους, ούτε στη διάρκεια των πιο ειδεχθών δεξιών δικτατορικών καθεστώτων. Στόχος του νόμου αυτού δεν είναι μόνο ο πλήρης μισθολογικός εξευτελισμός των εργαζομένων, αλλά και η ηθική απαξίωση και ο διασυρμός τους ενώπιον των εργοδοτών. Να αισθάνονται δηλαδή οι εργαζόμενοι ότι ανά πάσα στιγμή βρίσκονται στο απόλυτο έλεος του αφεντικού τους, που μπορεί να τους λιώσει!

Είναι τόσο απεχθής αυτή η πολιτική, που ακόμη και ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν αισθάνεται την ανάγκη να διακηρύσσει κάθε μέρα, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Εννοεί έτσι ότι είναι αποκλειστική επιλογή του πρωθυπουργού η λεηλασία των εισοδημάτων των Ελλήνων εργαζομένων και όχι επιταγή ή απαίτηση των ξένων επικυρίαρχων της πατρίδας μας. Πρόκειται δηλαδή για εφαρμογή του πραγματικού κυβερνητικού προγράμματος του Γ. Παπανδρέου, το οποίο υπερβαίνει τις εντολές των ξένων δυναστών της Ελλάδας.

Οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει σχέδιο να πετάξει στον κοινωνικό Καιάδα τους εργαζόμενους. Αργά αργά κάποιοι αρχίζουν να αντιδρούν. «Η ΠΑΣΚ Σιδηροδρομικών δεν είναι διατεθειμένη να βαδίσει στον ολισθηρό δρόμο που επέλεξε η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αποφάσισε σήμερα να διακόψει κάθε δεσμό με αυτές τις πολιτικές και τους εκφραστές της» υπογραμμίζει σε ανακοίνωση που εξέδωσε την Πέμπτη.

Ρήξη με την κυβέρνηση ενδέχεται να επιλέξει και η ΠΑΣΚΕ, η συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και σε κεντρικό επίπεδο. Αυτό το συμπέρασμα συνάγεται τουλάχιστον αν πάρει κανείς τοις μετρητοίς ανακοίνωση της ΠΑΣΚΕ, όπου τονίζεται ότι «η ΠΑΣΚΕ υπηρετεί τους εργαζόμενους, αρχές και αξίες και όχι νεοφιλελεύθερες συνταγές που υλοποιεί η κυβέρνηση». Λόγια του αέρα, μπορεί εύκολα να αντιτάξει κανείς, λαμβάνοντας υπόψη το αμαρτωλό παρελθόν των κυβερνητικών συνδικαλιστών. Ισως. Μερικές φορές όμως τα πράγματα αλλάζουν. Εκατό χρόνια πίσω φέρνει τους εργαζόμενους της χώρας μας η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από πλευράς εργασιακών σχέσεων. Στην εποχή πριν από την αιματηρή Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο, η οποία σηματοδότησε τη σταδιακή καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας και την πορεία βαθμιαίας κατάκτησης εργατικών δικαιωμάτων. Ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής (!) Διεθνούς Γιώργος Παπανδρέου παίρνει τώρα πίσω από τους Ελληνες όλα όσα κέρδισαν με αγώνες στη διάρκεια ενός αιώνα.

Η εθνική ταπείνωση στην οποία οδήγησε την Ελλάδα ο πρωθυπουργός, ακολουθώντας την εντελώς αντίθετη πορεία με τον πατέρα του, τον Ανδρέα Παπανδρέου, συνοδεύει την εξαθλίωση του ελληνικού λαού. «Το τελευταίο διάστημα χάνω τις κυριακάτικες προπονήσεις μου στο ποδόσφαιρο γιατί ασχολούμαι με την Ελλάδα» είπε περιφρονητικά στους Ελληνες βουλευτές ο Φινλανδός κομισάριος Ολι Ρεν, αφού προηγουμένως τους είχε αφήσει να τον περιμένουν στη Βουλή 40 λεπτά μετά την καθορισμένη ώρα. «Σιγά μην προσβληθούν οι υποτελείς» σκέφθηκε προφανώς.

Η γενική απεργία της Τετάρτης θα δείξει αν οι Ελληνες εργαζόμενοι είναι έτοιμοι να αντιδράσουν στην επιστροφή στον εργασιακό Μεσαίωνα που τους οδηγεί η κυβέρνηση ή αν θα περάσουμε μια«εργασιακή… τουρκοκρατία» πριν εξεγερθούν οι σύγχρονοι «ραγιάδες»…

Φασιστικοποίηση του ελληνικού κράτους

Toυ Γιωργου Ρουσση, στην Ελευθεροτυπια (εδω)

Οπως είχα γράψει παλιότερα σε τούτη τη στήλη, τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης ήταν βέβαιο ότι θα συνοδεύονταν από ένταση του αυταρχισμού.

Κάθε φορά που τα μέσα του δόλου που χρησιμοποιεί το αστικό κράτος για να κατευνάσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια αποδεικνύονται ανεπαρκή, αυτό προσφεύγει άμεσα στην ανοιχτή βία.

Αυτή τη φορά επειδή αυτό που διακυβεύεται είναι η υποδούλωση του λαού μας, κάτι που προφανώς δεν μπορεί να συμβεί δίχως σοβαρές αντιδράσεις, το κράτος επέλεξε να προχωρήσει ακόμη ένα βήμα προς την κατεύθυνση του αυταρχισμού.

Αφαιρώντας το προσωπείο της δημοκρατικοφάνειας πλήττει άμεσα τις αστικές δημοκρατικές ελευθερίες, οδηγούμενο στη φασιστικοποίηση.

Ετσι απ’ αφορμή τις εκδηλώσεις μνήμης για την επέτειο της στυγνής δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και την επίσκεψη και παρουσία στο ελληνικό Κοινοβούλιο του σύγχρονου Πιουριφόι, του διευθύνοντα συμβούλου του ΔΝΤ Στρος Καν, γενικεύτηκε και εφαρμόστηκε πια ξεδιάντροπα μια τακτική που ξεκίνησε στα μουλωχτά εδώ και καιρό και πλήττει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, δηλαδή καταργεί στην πράξη το άρθρο 11 του Συντάγματος.

Περί τίνος πρόκειται; Εδώ και κάμποσους μήνες σε μια μεγάλη πορεία και πριν αυτή ξεκινήσει, βρισκόμουν επί της Πατησίων. Δίχως να έχει συμβεί το παραμικρό, στα καλά καθούμενα, μια διμοιρία ΜΑΤ κατεβαίνει από τη Χαλκοκονδύλη και μόλις φθάνει στην Πατησίων αρχίζει να ρίχνει χημικά -εκείνα που κατά δήλωση του αξιότιμου κύριου Χρυσοχοΐδη επρόκειτο να καταργηθούν- και φωτοβολίδες κρότου λάμψης (έχω ακόμη στο κινητό μου τις φωτογραφίες). Ο στόχος ξεκάθαρος, η διάλυση της νόμιμης κατά τ’ άλλα συγκέντρωσης και πορείας.

Απ’ ό,τι έμαθα από άλλους φίλους και συντρόφους, το ίδιο περιστατικό επαναλήφθηκε σε διάφορα σημεία της πορείας.

Τη βδομάδα που μας πέρασε και εν όψει των συγκεντρώσεων και πορειών της 15ης του Δεκέμβρη, το μέγεθος και ο παλμός των οποίων θα είναι καθοριστικά για το μέλλον του κινήματος, κάτι που η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά, αυτή αποφάσισε όχι μόνον να γενικεύσει την παραπάνω μέθοδο αλλά και να άρει στην πράξη το δικαίωμα του συνέρχεσθαι. Ετσι παίρνοντας μέτρα εκτάκτου ανάγκης που θυμίζουν χούντα, αποκλείει από τη Δευτέρα το πρωί στις 10 μέχρι την Τρίτη στις 7 το κέντρο της Αθήνας, και χτυπά τις νόμιμες συγκεντρώσεις πριν καν αυτές ξεκινήσουν, επιδιώκοντας να τις διαλύσει. Στο πλαίσιο αυτής της τακτικής τα σώματα «προστασίας του πολίτη» βρίσκονται πια στο χώρο της συγκέντρωσης πριν από τους διαδηλωτές για να τους υποδεχτούν και να τους κυνηγήσουν μόλις αρχίσουν να συγκεντρώνονται.

Και βεβαίως όλα παραμένουν άγνωστα στην ευρύτερη κοινή γνώμη μια και τα αποκρύβουν τα ΜΜΕ.

Η αστική δημοκρατία σε όλο της το μεγαλείο, αρνείται τον εαυτό της διότι αυτό επιβάλλουν τα συμφέροντα που είναι ταγμένη να υπερασπίζεται. Οπως αποδείχθηκε και από το γεγονός ότι οικονομικές και κοινωνικές κατακτήσεις των εργαζομένων πάρθηκαν πίσω εν μια νυκτί, τόσο αυτές οι κατακτήσεις όσο και τα αστικά δικαιώματα και ελευθερίες είναι προσωρινά και πάντοτε θα κρέμεται από πάνω τους η δαμόκλειος σπάθη της ανάκλησής τους.

Και όσο περνάει ο καιρός τόσο θα αποδεικνύεται ότι οι πραγματικοί υπερασπιστές και αυτών των δικαιωμάτων είναι εκείνοι που αγωνίζονται για την υπέρβαση της αστικής δημοκρατίας, την υπέρβαση της αστικής εξουσίας, και τούτο διότι όσο θα βαθαίνει η δομική οικονομική της κρίση τόσο αυτή θα αυταρχικοποιείται.

Αλλο όχι δευτερεύον στοιχείο αυτής της αυταρχικοποίησης-φασιστικοποίησης είναι η αδιαφάνεια της δημόσιας διοίκησης, που εκδηλώνεται με ακραίο τρόπο με τη μετατροπή σε κρατικούς κουκουλοφόρους των «οργάνων προστασίας του πολίτη». Αυτά τα τελευταία, η αλήθεια είναι ακολουθώντας τους προγόνους τους της Κατοχής, εμφανίζονται πια όχι μόνον με κρυμμένα τα διακριτικά τους, όχι μόνον με κουκούλες σαν προβοκάτορες -κάτι σύνηθες στις διαδηλώσεις- αλλά πια ως επίσημοι κουκουλοφόροι, φρουροί των κατηγορουμένων για τρομοκρατία. Με αυτήν την τακτική τα «όργανα» όχι μόνον κρύβουν το φόβο τους, όχι μόνον νομίζουν ότι προκαλούν φόβο, αλλά μπορούν να αυθαιρετούν ανεξέλεγκτα και ατιμώρητα.

Η μόνη απάντηση σε αυτήν την κλιμακούμενη ένταση του αυταρχισμού, είναι η αποκάλυψή του και η ανάπτυξη και των αγώνων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και ελευθεριών, αγώνων που πρέπει να είναι ενταγμένοι στον αγώνα για την ανατροπή του συστήματος που τα παραβιάζει.